Φουλκ ντε Βιλαρέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Φουλκ ντε Βιλαρέ από τον Εζέν Γκογιέ, c. 1843. Αίθουσα των Σταυροφοριών, Βερσαλλίες

Ο Φουλκ ντε Βιλαρέ, στα οξιτανικά Folco del Vilaret, εκλέχτηκε το 1305[1] 25ος Μεγάλος Μαγίστρος[2] των Οσπιταλιέρων του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ αντικαθιστώντας τον θείο του Γκιγιώμ ντε Βιλαρέ. Γεννήθηκε στο οικογενειακό κάστρο στο φέουδο του Αλάν, στο Ζεβωντάν.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προ του Μεγάλου-Μαγίστρου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φουλκ ντε Βιλαρέ ήταν αρχικά ναύαρχος, βαθμό τον οποίο έλαβε στις 3 Ιουνίου 1299. Έπειτα, στις 31 Δεκεμβρίου 1301, έγινε grand-précepteur. Εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ο θείος του[N 1], Γκιγιώμ, ήταν ο Μέγας Μαγίστρος του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ ώστε να γίνει βοηθός του το 1303[3].

Η επέκταση των εδαφών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν μεταξύ του τέλους του έτους 1304 και του τέλους του 1305[3] · [N 2] που ο Φουλκ ντε Βιλαρέ εκλέχτηκε ως 25ος Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος, διαδεχόμενος έτσι τον θείο του.

Με την άφιξή του στην ηγεσία του Τάγματος, οι ιππότες ήταν εγκατεστημένοι στην Κύπρο. Ο προκάτοχός του είχε ως φιλοδοξία την κατάληψη της Ρόδου, αποστολή την οποία επίσης ο Φουλκ επιθυμούσε να φέρει εις πέρας. Γι' αυτό μετέβη στο Πουατιέ όπου συνάντησε τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο, και τον Πάπα Κλήμη Ε΄. Αιτήθηκε οι κληροδοσίες των πρελάτων να μεταβιβάζονται στο Τάγμα, και η φορολόγηση των Εβραίων της Χριστιανοσύνης να αυξηθεί[4]. Έλαβε τη βοήθεια του βασιλιά και του Πάπα. Αυτό του έδωσε τη δυνατότητα να ενισχύσει τον στρατό του.

Το 1306, οι Οσπιταλιέροι ξεκίνησαν επίθεση κατά του νησιού της Ρόδου, το οποίο ήταν ουσιαστικά υπό οθωμανική κατοχή. Κατά τον Αύγουστο του 1310, το Τάγμα κατόρθωσε να εγκατασταθεί στο νησί. Η Ρόδος έγινε σύντομα η έδρα του Τάγματος το οποίο πήρε μάλιστα την ονομασία της Ρόδου.

Το 1315, οι Οθωμανοί επεχείρησαν ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν την Ρόδο. Ενδιάμεσα, το Τάγμα συνέχισε τις κατακτήσεις του, καταλαμβάνοντας διαδοχικά τις Κω, Νίσυρο, Σύμη, Επισκοπή, Τήλο και Χάλκη.

Το τέλος του Τάγματος του Ναού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1310, ο Φίλιππος ο Ωραίος περιτριγυρισμένος από δικαστικούς ώστε να ερευνήσει την κατάσταση εντός του Τάγματος του Ναού, των οποίων η δραστηριοποίηση ως Οσπιταλιέρων είχε τεθεί εν αμφιβόλω. Μεταξύ των ερευνητών αυτών, συγκαταλεγόταν και ο Γκιγιώμ Ντυράν, επίσκοπος της Μαντ στο Ζεβωντάν, χώρα καταγωγής του Φουλκ. Με την διάλυση των Ναϊτών, το 1312, το σύνολο των αγαθών τους περιήλθε στην κατοχή των Οσπιταλιέρων[5]. Ήταν ο Φουλκ ο οποίος έλαβε, στις 22 Μαΐου 1312, την μεταβίβαση της περιουσίας και των πλούτων του Τάγματος του Ναού[5].

Η αποπομπή του Φουλκ ντε Βιλαρέ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρά τις επιτυχίες του, η φήμη του Φουλκ ντε Βιλαρέ άρχισε σταδιακά να καταρρέει. Κατηγορήθηκε από τους ιππότες ότι επιδιδόταν σε πολυτελή βίο και ότι κυβερνούσε με δεσποτικό τρόπο. ήταν ο λόγος για τον οποίο αποπέμφθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μωρίς ντε Πανιάκ. Μη αποδεχόμενος την απόφαση αυτή, ο Φουλκ ντε Βιλαρέ μετέβη στην Αβινιόν πλησίον του Πάπα για να ακυρώσει την απόφαση αυτή. Τελικώς όμως παραιτήθηκε το 1319.

Με τον θάνατο του διαδόχου του, το 1319, ο Φουλκ ντε Βιλαρέ ξαναπήρε τα καθήκοντά του. Κατόπιν έκκλησης του Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄, παραιτήθηκε το 1321, με τον Ελιόν ντε Βιλνέβ να τον διαδέχεται. Ως αποζημίωση, έλαβε το Προσευχητάριο της Καπούης, χωρίς όμως να κατοικήσει ποτέ. Επέστρεψε στην Λανγκντόκ κοντά στην οικογένειά του, όπου και πέθανε το 1329. Θάφτηκε τότε στην Εκκλησία του Αγίου-Ιωάννη του Μονπελιέ.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τυχαίνει ο Φουλκ και ο Γκιγιώμ να θεωρούνται ως αδέρφια
  2. Οι ημερομηνίες του 1306 και του 1307 είναι εξίσου πιθανές

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Les Hospitaliers en Terre Sainte et à Chypre (1100-1310), par Joseph Delaville Le Roulx Publié par Adamant Media Corporation, 1904 ISBN 1421208431 9781421208435
  2. B. Galimard Flavigny (2006) p. 317-319
  3. 3,0 3,1 Les Hospitaliers en Terre Sainte et Chypre. (1100-1310), Joseph Delaville Le Roulx, p. 267, disponible sur (γαλλικά) Google Books
  4. Les Hospitaliers en Terre Sainte et Chypre. (1100-1310), Joseph Delaville Le Roulx, pp. 269-270, disponible sur (γαλλικά) Google Books
  5. 5,0 5,1 Félix Buffière, Ce tant rude Gévaudan, tome I, p. 722

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (γαλλικά) Bertrand Galimard Flavigny (2006) Histoire de l'ordre de Malte, Perrin, Paris

Πρόσθετα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχετικά Λήμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]