Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Φίλιππος Β' της Ισπανίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος Β'
Portrait of Philip II of Spain by Sofonisba Anguissola - 002b.jpg
Περίοδος εξουσίας
16 Ιανουαρίου 155613 Σεπτεμβρίου 1598
Προκάτοχος Κάρολος Κουίντος
Διάδοχος Φίλιππος Γ' της Ισπανίας
Περίοδος εξουσίας
17 Απριλίου 1581 - 13 Σεπτεμβρίου 1598
Στέψη 17 Απριλίου 1581
Τουμάρ, Πορτογαλία
Προκάτοχος Συμβούλιο κυβερνητών του Βασιλείου της Πορτογαλίας
Διάδοχος Φίλιππος Γ' της Ισπανίας
Βασιλιάς της Νάπολης
Περίοδος εξουσίας
25 Ιουλίου 1554 - 13 Σεπτεμβρίου 1598
Προκάτοχος Κάρολος Κουίντος
Διάδοχος Φίλιππος Γ' της Ισπανίας
Περίοδος εξουσίας
25 Ιουλίου 1554 - 17 Νοεμβρίου 1558
Προκάτοχος Μαρία Α΄ της Αγγλίας
Διάδοχος Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας
Οίκος Οίκος των Αψβούργων
Γέννηση 21 Μαΐου 1527 (1527-05-21)
Βαγιαδολίδ, Ισπανία
Θάνατος 13 Σεπτεμβρίου 1598 (71 ετών)
Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία
Τόπος ταφής Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία
Πατέρας Κάρολος Κουίντος
Μητέρα Ισαβέλλα της Πορτογαλίας
Σύζυγος Μαρία Μανουέλα, Πριγκίπισσα της Πορτογαλίας
Μαρία Α΄ της Αγγλίας
Ελισάβετ της Γαλλίας
Άννα της Αυστρίας
Επίγονοι Κάρλος, πρίγκιπας των Αστουρίων
Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία
Αικατερίνη Μικαέλα της Ισπανίας
Φερδινάνδος, πρίγκιπας των Αστουρίων
Ντιέγκο, πρίγκιπας των Αστουρίων
Φίλιππος Γ' της Ισπανίας
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικός
Υπογραφή Firma del Rey Felipe II.svg
Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας

Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας (Felipe II de España, 21 Μαΐου 1527 - 13 Σεπτεμβρίου 1598) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1556 και της Πορτογαλίας από το 1581 (ως Φίλιππος Α'). Ήταν γιος του Καρόλου Ε΄ και της Ισαβέλλας της Πορτογαλίας. Υπήρξε Δούκας του Μιλάνου και Βασιλιάς της Νάπολης και της Σικελίας (1554 - 1598). Από το γάμο του με τη Μαρία Τυδώρ ήταν Βασιλιάς της Αγγλίας (1554-1558) και Ηγεμών των 17 Επαρχιών (1555).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ και ήταν ο μόνος νόμιμος απόγονος του Κάρολου Ε΄.

Στους καιρούς του Φίλιππου η Ισπανία έφτασε στο αποκορύφωμα της ισχύος της, αλλά γνώρισε και τα όρια της. Ο Φίλιππος υπήρξε αδιάλλακτος προστάτης του Καθολικισμού. Στηριζόμενος από τους Άγγλους, στράφηκε στην αρχή κατά των Γάλλων, όπου και κέρδισε τη μάχη του Αγίου Κουεντίνου (1558), πλην όμως ο θάνατος της Μαρίας Α΄ Τυδώρ τον οδήγησε στη συνθήκη του Καμπρεζί.

Το 1581, οι Ισπανικές Κάτω Χώρες έπαψαν να είναι υπό την κυριαρχία του και η Αγγλία τον εγκατέλειψε. Αφού κατόρθωσε σχεδόν την ανακατάληψη των επαναστατημένων Κάτω Χωρών, η λάθος τακτική του Φιλίππου οδήγησε στη μόνιμη απώλειά τους, ενώ συγχρόνως η Ισπανία εμπλεκόταν σε διαρκώς περιπλοκότερες συγκρούσεις. Έτσι, παρά τη διαρκώς αυξανόμενη ροή χρυσού και ασημιού από τα αμερικανικά ορυχεία, παρά τα μεγάλα κέρδη από το πορτογαλικό εμπόριο μπαχαρικών και την ενθουσιώδη υποστήριξη που συνάντησε η αντιμεταρρύθμιση στα εδάφη των Αψβούργων, ο Φίλιππος δεν κατόρθωσε ούτε να καταπνίξει τον Προστεταντισμό ούτε να κερδίσει τους Ολλανδούς επαναστάτες. Στην αρχή της βασιλείας του, οι Ολλανδοί επαναστάτες ενδεχομένως να δέχονταν να συνθηκολογήσουν, εάν ο Φίλιππος σταματούσε να καταπιέζει τη θρησκεία τους, όμως η θρησκευτική του ευλάβεια και η αφοσίωση του στην αρχή «cuius regio, eius religio» (Όποιος βασιλεύει στη χώρα επιβάλλει και τη δική του θρησκεία) δεν του επέτρεψαν να κάνει κάτι τέτοιο. Ήταν ένας ένθερμος ρωμαιοκαθολικός και εκδήλωνε τη χαρακτηριστική για τα δεδομένα του 16ου αιώνα αντιπάθεια για τη θρησκευτική ετεροδοξία.

Οι πόλεμοι του Φίλιππου εναντίον των αιρέσεων οδήγησαν στην καταπίεση όχι μόνο των προτεσταντών αλλά και των Μορίσκος (ισπ. Moriscos), γεγονός που οδήγησε σε μια σοβαρή τοπική εξέγερση το 1568. Οι ατελείωτοι αυτοί πόλεμοι προκάλεσαν σημαντικά προβλήματα στην αυτοκρατορία του, που έγιναν ιδιαίτερα εμφανή μετά το θάνατό του. Η εξαντλητική του εμμονή με τις λεπτομέρειες, η αδυναμία ιεράρχησης στόχων και η επιμονή του να παίρνει όλες τις αποφάσεις προσωπικά οδήγησαν στη δημιουργία μιας δαιδαλώδους γραφειοκρατίας. Παρ' όλ' αυτά, τόσο ισχυρό ήταν το σύστημα, που αυτός και ο πατέρας του είχαν εγκαθιδρύσει ώστε χρειάστηκε να διατηρηθεί μια ολόκληρη γενιά από το θάνατό του.

Παρά τα προβλήματα αυτά, η βασιλεία του δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αποτυχία. Σταθεροποίησε τις ισπανικές αποικίες στην αμερικανική ήπειρο, αύξησε σημαντικά τις ποσότητες ασημιού που προέρχονταν από αυτές τις αποικίες και νίκησε το οθωμανικό ναυτικό στη περίφημη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, μια ήττα από την οποία οι Οθωμανοί δε θα ανέκαμπταν ποτέ. Κατόρθωσε να ενώσει την Ισπανία και την Πορτογαλία υπό το στέμμα του και αντιμετώπισε επιτυχώς την κρίση που προέκυψε στην Αραγονία. Επίσης, οι προσπάθειες του ήταν καθοριστικές στον περιορισμό της επέκτασης του Προστεταντισμού στη Βόρεια Ευρώπη.

Ο Φίλιππος Β΄ ήταν ένας περίπλοκος άνθρωπος, ενώ οι εχθροί του τον παρουσίαζαν ως μονοδιάστατο στυγνό τύραννο. Άλλωστε, συχνά επενέβαινε προσωπικά προς όφελος των ταπεινότερων υπηκόων του. Ήταν ένας άνθρωπος του καθήκοντος με τα θετικά και αρνητικά που αυτό συνεπάγεται.

Πέθανε το 1598 και τον διαδέχτηκε ο γιος του Φίλιππος Γ΄ της Ισπανίας . Οι εχθροί του Φίλιππου Β΄, ειδικά οι διαμαρτυρόμενοι, παρουσίασαν το λεγόμενο Μαύρο Θρύλο (ισπ. Leyenda Negra), σύμφωνα με τον οποίο ο Φίλιππος ήταν ένας αδίστακτος αιμοσταγής τύραννος και η αυτοκρατορία του ήταν θεμελιωμένη στην απληστία, την απογοήτευση και την καταστροφή.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νεότερο εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ηλίου τ. 18ος σ. 230

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip II of Spain της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).