Τρόφιμο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ως τρόφιμο ορίζεται γενικά κάθε ουσία οργανική ή ανόργανη που κρίνεται απαραίτητη για τη διατροφή του ανθρώπου. Υπό την ευρύτερη έννοια τα τρόφιμα ίσως να ταυτίζονται με τις τροφές, επειδή ομοίως νοούνται οι θρεπτικές ύλες με θερμική αξία (όπως υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, λιπαρές ουσίες), αλλά και ακόμα όσες δεν έχουν θερμική αξία που όμως κρίνονται απαραίτητες για την ανάπτυξη και την επιβίωσή του ανθρώπου, όπως οι βιταμίνες, τα ανόργανα άλατα και πολύ περισσότερο το οξυγόνο της ατμόσφαιρας και το νερό.

Τροφές και τρόφιμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχικά οι δύο όροι "τροφές" και "τρόφιμα" χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα προκειμένου να δηλώσουν όλες εκείνες τις ουσίες που διασπώνται στον ανθρώπινο οργανισμό προκειμένου να του εξασφαλίσουν ενέργεια αλλά και δομικό υλικό (σε νεαρή ηλικία), είτε για επιδιόρθωση βιολογικής φθοράς είτε ακόμη και για την ανάπτυξη απαραίτητων ενζύμων.

Και όμως οι έννοιες "τροφή" και "τρόφιμο" δεν είναι απόλυτα ταυτόσημες. Σχεδόν το σύνολο της παραγωγής τροφής για τον άνθρωπο εδώ και πολλούς αιώνες εξασφαλίζεται από τεχνικές εκμετάλλευσης της γης και της κτηνοτροφίας. Συνεπώς τα τρόφιμα αποτελούν τα προϊόντα αυτών των τεχνικών της γεωργίας, κτηνοτροφίας, αλιείας, μελισσοκομίας κ.λπ. Τα προϊόντα αυτά συνηθέστερα υφίστανται διάφορες κατεργασίες (βιοτεχνικές ή βιομηχανικές μετατροπές) για διάφορους λόγους π.χ. συντήρησης, αποθήκευσης, μεταφοράς ή και διαχείρισης, πριν αυτά μετατραπούν σε τροφές άμεσης κατανάλωσης. Συνεπώς στην έννοια τρόφιμα υπεισέρχεται η έννοια της επεξεργασίας.

Διάκριση τροφίμων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικά για τα χιλιάδες είδη τροφίμων που καταναλώνει σήμερα ο άνθρωπος έχουν προταθεί διάφορα συστήματα ταξινόμησης. Έτσι τα τρόφιμα διακρίνονται κυρίως σε δύο κύριες κατηγορίες: στα

  1. "φυτικής προέλευσης", που διακρίνονται επιμέρους ανάλογα του είδους τους ή της ανατομίας τους (καρποί, φύλλα, κόνδυλοι κ.λπ.) και
  2. "ζωικής προέλευσης", που διακρίνονται επιμέρους ανάλογα της ταξινόμησής τους (ψάρια, πουλερικά κ.λπ.), η με βάση τους εδώδιμους ιστούς και προϊόντα (συκώτι, μύες, αυγά, γάλα κ.λπ.).

Άλλη διαδεδομένη ταξινόμηση τροφίμων γίνεται ανάλογα με την επεξεργασία τους και τον χρόνο διάθεσής των, σε

  1. "νωπά τρόφιμα", που καταναλώνονται χωρίς προηγούμενη κατεργασία, εκτός της διαλογής, τυποποίησης και συσκευασίας, και σε
  2. "συντηρημένα" τρόφιμα" που έχουν υποστεί κατεργασία προκειμένου να παραταθεί ο χρόνος διάθεσής των στο εμπόριο όπως π.χ. τα αποξηραμένα, τα καπνιστά, τα κατεψυγμένα, τα κονσερβοποιημένα, τα παστά, τα παστεριωμένα κ.λπ.

Μια τρίτη ακόμη ταξινόμηση τροφίμων γίνεται με βάση τη θρεπτική τους αξία σε πρωτεϊνούχα, λιπαρά, υδατανδρανούχα, ή ανάλογα της γαστρονομικής τους αξίας, ή ακόμα και σε συνδυασμό με τις θερμίδες εκάστου αυτών.

Γενικά όμως, σήμερα, τα τρόφιμα διακρίνονται σε εννέα βασικές κατηγορίες που καθιερώθηκαν και ως είδη μεταφορών οι οποίες και είναι:

  1. Σιτηρά και προϊόντα αυτών
  2. Αμυλούχες ρίζες
  3. Όσπρια
  4. Φρούτα και λαχανικά
  5. Κονσερβοποιημένα φρούτα, κομπόστες, μαρμελάδες, σάκχαρα και σιρόπια
  6. Κρέας, ψάρια και αυγά.
  7. Γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα.
  8. Λίπη και έλαια, και
  9. Ποτά.

Επεξεργασία τροφίμων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικά ως επεξεργασία τροφίμων χαρακτηρίζεται το σύνολο των διαδικασιών εκείνων κατά τις οποίες ακατέργαστες τροφικές ουσίες, για τον άνθρωπο, μετατρέπονται σε προϊόντα κατάλληλα για την κατανάλωσή τους, ή για μαγείρεμα, ή ακόμη και για την αποθήκευσή τους. Γενικά η επεξεργασία τροφίμων περιλαμβάνει τη βασική προετοιμασία των τροφίμων, την μετατροπή τους από τη μια μορφή σε άλλη (π.χ. κομπόστες και μαρμελάδες από φρούτα), καθώς και όλες τις τεχνικές συντήρησης, μεταφοράς και αποθήκευσης αυτών.

Ασφάλεια τροφίμων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τελευταία χρόνια οι σημαντικές αλλαγές στον τρόπο κάλυψης των διατροφικών μας αναγκών, έχουν κάνει επιτακτική την ανάγκη λήψης πολιτικών στον τομέα της ασφάλειας των τροφίμων. Η πολιτική ασφάλειας τροφίμων οφείλει να έχει μία ολοκληρωμένη προσέγγιση, σε όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας και διανομής, «από το αγρόκτημα στο τραπέζι». Στόχος όλων των εφαρμοστέων ενεργειών θα πρέπει να είναι η προστασία της υγείας και των συμφερόντων των καταναλωτών, και ταυτόχρονα η εξασφάλιση της καλής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς.

Για το σκοπό αυτό τα τελευταία χρόνια, έχουν θεσπιστεί και θεσπίζονται σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, υγειονομικοί κανόνες για τα γεωργικά προϊόντα και τα τρόφιμα, κανόνες υγείας και καλής μεταχείρισης των ζώων, κανόνες υγείας των φυτών και κανόνες πρόληψης των κινδύνων μόλυνσης από εξωτερικές ουσίες. Επιπρόσθετα, θεσπίζονται κανόνες για τη σωστή επισήμανση των εν λόγω γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων. Παράλληλα αναπτύσσεται  ένα πλαίσιο που θα εξασφαλίζει τη δυνατότητα ιχνηλάτησης του τροφίμου σε όλα τα στάδια παραγωγής, επεξεργασίας και διανομής.

Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο έχει θεσπιστεί ευρωπαϊκή νομοθεσία για να καλύψει όλο το φάσμα της παραγωγικής διαδικασίας και διανομής των τροφίμων στους εξής επιμέρους τομείς:

  • Ασφάλεια των τροφίμων
  • Κτηνιατρικοί έλεγχοι, υγειονομικοί έλεγχοι και υγιεινή των τροφίμων
  • Διατροφή των ζώων
  • Ορθή μεταχείριση των ζώων
  • Υγεία των ζώων
  • Φυτοϋγειονομικοί έλεγχοι
  • Μόλυνση και περιβαλλοντικοί παράγοντες
  • Επισήμανση και συσκευασία προϊόντων

Η στρατηγική της ΕΕ για τα τρόφιμα έχει τρία θεμέλια στοιχεία: α) νομοθεσία για την ασφάλεια των τροφίμων, β) έγκυρη επιστημονική πληροφόρηση, στην οποία βασίζονται οι αποφάσεις, και γ) επιβολή και έλεγχο. Οι Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί που λειτουργούν για την επίτευξη της στρατηγικής της ΕΕ στον τομέα των τροφίμων είναι οι εξής:

Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA)[1]

Η EFSA παρέχει συμβουλές κατά τη φάση δημιουργίας της νομοθεσίας και όταν οι υπεύθυνοι της χάραξης πολιτικής αντιμετωπίζουν μια διατροφική κρίση.

Σύστημα Έγκαιρης Προειδοποίησης για τα Τρόφιμα και τις Ζωοτροφές (RASFF)[2]

Το RASFF είναι κυρίως ένα εργαλείο για ανταλλαγή πληροφόρησης μεταξύ των κεντρικών αρμόδιων αρχών για τους κανονισμούς στα τρόφιμα και τις ζωοτροφές στα κράτη μέλη της ΕΕ σε περίπτωση όπου ένας κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία έχει αναγνωριστεί και χρίζει μέτρων, όπως η παρακράτηση, η ανάκληση, η παύση ή η απόρριψη των σχετικών προϊόντων.

Τροφίμων και Κτηνιατρικών Θεμάτων (FVO)[3]

Το FVO μπορεί να ελέγχει μεμονωμένες μονάδες παραγωγής τροφίμων, αλλά το κύριο έργο του είναι να ελέγχει ότι οι κυβερνήσεις τόσο της ΕE όσο και άλλων χωρών έχουν σε εφαρμογή όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, προκειμένου να ελέγχουν ότι οι ίδιοι οι παραγωγοί τους συμμορφώνονται με τα υψηλά κριτήρια για την ασφάλεια τροφίμων που θέτει η ΕE.

Σε εθνικό επίπεδο νομοθετικά έχει θεσπιστεί ‘Ο Κώδικας Τροφίμων και Ποτών και Αντικειμένων Κοινής Χρήσης’[4] με τις παρακάτω επιμέρους ενότητες:

  • Υλικά και Αντικείμενα που προορίζονται να έλθουν σε επαφή με τρόφιμα
  • Πρόσθετες ύλες τροφίμων – Τεχνολογικά βοηθήματα – Ακτινοβόληση τροφίμων
  • Αρτυματικές ύλες και αιθέρια έλαια
  • Καφές - Τσάι – Κακάο και προϊόντα του
  • Διατηρημένα τρόφιμα
  • Γλυκαντικές ύλες
  • Εδώδιμα λίπη και έλαια
  • Γάλα, αυγά και προϊόντα από αυτά
  • Προϊόντα με βάση το κρέας - Παρασκευάσματα κρέατος
  • Ιχθυηρά και προϊόντα τους
  • Δημητριακά – Προϊόντα εξ αυτών
  • Διάφορα τρόφιμα φυτικής προέλευσης
  • Προϊόντα με γλυκαντικές ύλες
  • Ποτά διάφορα

Σε εθνικό επίπεδο τα αρμόδια όργανα στον τομέα των τροφίμων είναι τα εξής:

  • Υπ. Οικονομικών (Γενικό Χημείο του Κράτους[5])
  • Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης (Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων[6])
  • Περιφερειακές Δ/σεις Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής, Υγείας και Ανάπτυξης

Οι συναρμόδιες Υπηρεσίες (;όπως ΕΦΕΤ) και έχουν συγκροτήσει κλιμάκια ελέγχων των σημείων λιανικής πώλησης και διάθεσης τροφίμων με τη συμμετοχή των Διευθύνσεων Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής, Υγείας και Ανάπτυξης (ώστε να υπάρξει καλύτερη αξιοποίηση του προσωπικού και διεπιστημονικός έλεγχος της αγοράς).

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τρόφιμα έχει καθιερωθεί να διαχωρίζουμε τους κινδύνους σε τρεις κατηγορίες: στους βιολογικούς (ή μικροβιακούς), στους χημικούς και στους φυσικούς.

Βιολογικούς κίνδυνους ονομάζουμε τους κινδύνους που οφείλονται σε κάποιο βιολογικό παράγοντα. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τα παθογόνα βακτήρια (σαλμονέλα, σταφυλόκοκκος κ.α.), οι μύκητες, οι παθογόνοι ιοί (π.χ.ηπατίτιδα), τα παράσιτα (π.χ. ταινία) καθώς και τα τοξικά παράγοντα αυτών (π.χ.οι αφλατοξίνες που παράγονται από ορισμένους μύκητες).

Χημικούς κινδύνους ονομάζουμε οποιαδήποτε χημική ουσία μπορεί να βρεθεί στο τρόφιμο και να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία μας όπως για παράδειγμα είναι: οι διοξίνες, τα υπολείμματα παρασιτοκτόνων, τα υπολείμματα καθαριστικών, τα υπολείμματα αντιβιοτικών, τα βαριά μέταλλα κλπ).

Φυσικούς κινδύνους ονομάζουμε οποιοδήποτε ξένο σώμα ως προς την φυσική σύσταση των τροφίμων. Τέτοια μπορεί να είναι: γυαλιά, τεμάχια μετάλλου, χαρτιά κλπ.

ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1881/2006, έχουν καθοριστεί τα μέγιστα επιτρεπτά επίπεδα για ορισμένες ουσίες που επιμολύνουν τα τρόφιμα με σκοπό τη μείωση της παρουσίας των ουσιών αυτών στα προϊόντα σε ελάχιστα, ευλόγως εφικτά, επίπεδα που να επιτρέπουν ορθές μεταποιητικές ή γεωργικές πρακτικές.

Ο Κανονισμός (ΕΚ) με αριθ. 1881/2006 καθορίζει τις μέγιστες ποσότητες ορισμένων ουσιών που επιμολύνουν τα τρόφιμα: των νιτρικών, των μυκοτοξινών * (αφλατοξινών, ωχρατοξίνης A, πατουλίνης και τοξινών από μύκητες του γένους Fusarium), των βαρέων μετάλλων (μολύβδου, καδμίου, υδραργύρου), της μονοχλωρο-προπανο-1, 2- διόλης (3-MCPD), των διοξινών και των παρόμοιων με τις διοξίνες PCB, των πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων καθώς και του ανόργανου κασσίτερου.

Τα μέγιστα αυτά επιτρεπτά επίπεδα αφορούν το βρώσιμο τμήμα των τροφίμων και ισχύουν επίσης για τρόφιμα σύνθετα ή μεταποιημένα, αποξηραμένα ή αραιωμένα, ενδεχομένως με τη χρήση ενός παράγοντα συμπύκνωσης ή αραίωσης ή λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές αναλογίες των συστατικών στο σύνθετο προϊόν.

Επιπλέον, ο κανονισμός καθορίζει τα μέγιστα επιτρεπτά επίπεδα σε ουσίες που επιμολύνουν τα προϊόντα στο ελάχιστο επίπεδο εύλογης επίτευξης ορθών μεταποιητικών ή γεωργικών πρακτικών (ALARA, As Low As Reasonably Achievable).

Νιτρικά

Βρίσκονται κυρίως στα λαχανικά (σπανάκι, μαρούλι).

Αφλατοξίνες

Πρόκειται για γονιδιοτοξικές καρκινογόνες ουσίες που αναπτύσσονται κατά την αύξηση της θερμοκρασίας και της υγρασίας. Οι μέθοδοι διαλογής ή άλλες φυσικές μέθοδοι επεξεργασίας επιτρέπουν τη μείωση της περιεκτικότητας σε αφλατοξίνες σε ορισμένα τρόφιμα, όπως στα αράπικα φιστίκια, στους ξηρούς καρπούς με κέλυφος, στα ξηρά φρούτα, στον αραβόσιτο και στο ρύζι.

Ωχρατοξίνη A (OTA)

Η ωχρατοξίνη A (OTA) είναι μια μυκοτοξίνη παραγόμενη από διάφορους μύκητες (γένους «penicillium» και«aspergillus») με καρκινογόνες, νεφροτοξικές, τερατογόνες, ανοσοτοξικές και, ενδεχομένως, νευροτοξικές ιδιότητες. Έχει επίσης συσχετιστεί με τη νεφροπάθεια στον άνθρωπο.  Υπάρχει στη φύση σε πολλά φυτικά προϊόντα, σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως στα δημητριακά, στους κόκκους του καφέ, στο κακάο και στα ξηρά φρούτα.

Πατουλίνη

Η πατουλίνη είναι μυκοτοξίνη παραγόμενη από διάφορα είδη μυκήτων. Ανιχνεύεται στους χυμούς φρούτων, ειδικότερα στο χυμό μήλου.

Οι τοξίνες από μύκητες του γένους Fusarium

Μια ποικιλία μυκήτων του γένους Fusarium παράγει ορισμένες μυκοτοξίνες * της τάξης των τριχοθηκινών όπως τη δεσοξυνιβαλενόλη (DON), τη νιβαλενόλη (NIV), τις τοξίνες T-2 και HT-2 καθώς και ορισμένες άλλες τοξίνες (ζεαραλενόνη και φουμονισίνες). Οι μύκητες του γένους Fusarium ανιχνεύονται στα δημητριακά που καλλιεργούνται στις εύκρατες ζώνες της Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Πολλοί από τους μύκητες του γένους Fusarium που παράγουν τοξίνες είναι σε θέση να παράγουν, σε διαφορετικό βαθμό, δύο περισσότερες από τις προαναφερόμενες τοξίνες.

Ο μόλυβδος

Η απορρόφηση μολύβδου αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία εφόσον μπορεί να αναστείλει τη γνωστική ανάπτυξη, να μειώσει της νοητικές επιδόσεις του παιδιού και να αυξήσει την αρτηριακή πίεση και τον αριθμό των καρδιαγγειακών νόσων στους ενηλίκους.

Το κάδμιο

Η απορρόφηση καδμίου αποτελεί επίσης κίνδυνο για τον άνθρωπο καθώς μπορεί να προκαλέσει νεφρικές δυσλειτουργίες, οστικά προβλήματα και διαταραχές στην αναπαραγωγή.

Ο υδράργυρος

Η ουσία αυτή μπορεί να αλλοιώσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου στα βρέφη και, σε υψηλότερη περιεκτικότητα, να προκαλέσει νευρολογικές αλλοιώσεις στους ενηλίκους. Ο υδράργυρος μολύνει κυρίως τα ψάρια και τα προϊόντα αλιείας. Ο μεθυλυδράργυρος αποτελεί τον πιο επικίνδυνο χημικό τύπο του υδραργύρου.

Η μονοχλωρο-προπανο-1, 2-διόλη (3-MCPD)

Η καρκινογόνος αυτή ουσία παράγεται, υπό ορισμένες συνθήκες, κατά τη μεταποίηση των τροφίμων. Μπορεί να παραχθεί, ειδικότερα, κατά την παρασκευή του συστατικού διατροφής που ονομάζεται «υδρολυμένη φυτική πρωτεΐνη» μέσω της μεθόδου όξινης υδρόλυσης.

Η προσαρμογή των διαδικασιών παραγωγής επέτρεψε σημαντική μείωση της 3-MCPD στο προαναφερόμενο προϊόν. Οι κυριότερες πηγές διατροφικής έκθεσης στην 3-MCPD είναι η σάλτσα σόγιας και τα προϊόντα με βάση τη σάλτσα σόγιας.

Οι διοξίνες και τα παρόμοια με διοξίνες πολυχλωροδιφαινύλια (PCB)

Οι διοξίνες και τα παρόμοια με διοξίνες πολυχλωροδιφαινύλια (PCB) αποτελούν χημικές ουσίες παραγόμενες μέσω ορισμένων φυσικών διεργασιών (ηφαιστειότητα, δασικές πυρκαγιές) ή βιομηχανικών διεργασιών (παρασκευή ζιζανιοκτόνων, μετάλλων ή χρωμάτων, λεύκανση χαρτιού, αποτέφρωση κ.λπ.).

Τα PCB αποτελούν ευρέως διαδεδομένες χημικές ουσίες καθώς στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν στα υλικά κατασκευών, στα λιπαντικά, στα υλικά αδιαβροχοποίησης και στα χρώματα. Αυτοί οι δύο τύποι ουσιών μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, μεταξύ των οποίων, καρκίνο, διαταραχές του ανοσοποιητικού και του νευρικού συστήματος, αλλοιώσεις του ήπατος και στειρότητα.

Οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες (HAP)

Ορισμένοι εξ αυτών είναι γονιδιοτοξικοί καρκινογόνοι. Η επιμόλυνση με HAP μπορεί να προκύψει κατά τη διάρκεια διαδικασιών υποκαπνισμού, θέρμανσης και αποξήρανσης τροφίμων ή λόγω περιβαλλοντικής μόλυνσης, ιδίως στα ψάρια.

Ο ανόργανος κασσίτερος

Αυτός ο τύπος κασσίτερου ενδέχεται να υπάρχει σε κονσερβοποιημένα τρόφιμα και ποτά. Μπορεί να προκαλέσει γαστρικούς ερεθισμούς σε ορισμένες ευαίσθητες κατηγορίες του πληθυσμού, παραδείγματός χάριν στα παιδιά.

ΜΕΓΙΣΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο παρών κανονισμός καθορίζει τις μέγιστες συγκεντρώσεις στο κατώτερο ευλόγως εφικτό επίπεδο για τις παιδικές τροφές και τις τροφές που προορίζονται για βρέφη και μικρά παιδιά προκειμένου να προστατεύεται η υγεία αυτής της ευαίσθητης ομάδας του πληθυσμού. Τα εν λόγω μέγιστα επιτρεπτά επίπεδα ισχύουν επίσης για τα τρόφιμα που προορίζονται για βρέφη και μικρά παιδιά και καλύπτονται από την οδηγία 2006/125/ΕΚ και την οδηγία 2006/141/ΕΚ.

Τα μέγιστα επιτρεπτά όρια για βρέφη και μικρά παιδιά δυνάμει του παρόντος κανονισμού είναι τα εξής:

  • νιτρικά: 200 mg/kg,
  • αφλατοξίνη B1: 0,10 μg/kg,
  • αφλατοξίνη M1: 0,025 μg/kg,
  • ωχρατοξίνη A: 0,50 μg/kg και το ίδιο μέγιστο επιτρεπτό επίπεδο για τα διαιτητικά τρόφιμα που προορίζονται για ειδικές ιατρικές χρήσεις ειδικά για βρέφη,
  • πατουλίνη: 10 μg/kg,
  • δεσοξυνιβαλενόλη: 200 μg/kg,
  • ζεαραλενόνη: 20 μg/kg και το ίδιο μέγιστο επιτρεπτό επίπεδο για τα παρασκευάσματα με βάση τον αραβόσιτο που προορίζονται για βρέφη και μικρά παιδιά,
  • φουμονισίνες: 200 μg/kg για προϊόντα με βάση τον αραβόσιτο που προορίζονται για βρέφη και μικρά παιδιά,
  • μόλυβδος: 0,02 mg/kg νωπού προϊόντος,
  • ανόργανος κασσίτερος: 50 mg/kg νωπού προϊόντος και το ίδιο μέγιστο επιτρεπτό επίπεδο για τα παρασκευάσματα πρώτης και δεύτερης βρεφικής ηλικίας και για τα κονσερβοποιημένα διαιτητικά τρόφιμα για ειδικούς ιατρικούς σκοπούς που προορίζονται ειδικά για βρέφη (εκτός από προϊόντα αποξηραμένα και σε σκόνη),
  • βενζο[a]πυρένιο: 1 μg/kg νωπού προϊόντος και το ίδιο μέγιστο επιτρεπτό επίπεδο για τα παρασκευάσματα πρώτης και δεύτερης βρεφικής ηλικίας και τα διαιτητικά τρόφιμα για ειδικούς ιατρικούς σκοπούς που προορίζονται ειδικά για βρέφη.

ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΡΟΦΙΜΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σκοπός του ελέγχου είναι η προστασία της δημόσιας υγείας μέσω της παρακολούθησης της συμμόρφωσης των υλικών και αντικειμένων σε επαφή με τρόφιμα, με τον καν. (ΕΚ) 1935/2004 και τον καν. (ΕK) 2023/2006, καθώς και τη νομοθεσία για συγκεκριμένα υλικά και αντικείμενα που περιλαμβάνονται στις ομάδες του Παραρτήματος Ι του καν. (ΕΚ) 1935/2004.

  • Πλαστικές ύλες συμπεριλαμβανομένων των βερνικιών και των επιχρισμάτων
  • Αναγεννημένη κυτταρίνη
  • Ελαστομερή και καουτσουκ
  • Χαρτί και χαρτόνι
  • Κεραμικά
  • Γυαλί
  • Μέταλλα και κράμματα
  • Ξύλο συμπεριλαμβανομένου του φελλού
  • Κλωστουφαντουργικά προιόντα
  • Παραφινούχοι και μικροκρυσταλλικοί κηροί

Ενδεικτικά, αναφέρονται οι παρακάτω κατηγορίες ελέγχων:

  • Ολική μετανάστευση στους κατάλληλους προσομοιωτές
  • Ειδικές μεταναστεύσεις (φορμαλδεΰδης & μελαμίνης, πρωταταγών αρωματικών αμινών)
  • Προσδιορισμός περιεκτικότητας πλαστικοποιητών
  • Ταυτοποίηση πολυμερούς
  • Προσδιορισμός απελευθέρωσης μολύβδου και καδμίου από κεραμικά αντικείμενα
  • Φθαλικοί εστέρες

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]