Το κορίτσι της Δύσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το κορίτσι της Δύσης
Fanciulla premiere - hanging.jpg
Σκηνή από την 3η Πράξη της πρεμιέρας.
Πρωτότυπος τίτλος La fanciulla del West
Γλώσσα πρωτοτύπου Ιταλική
Μουσική Τζιάκομο Πουτσίνι
Λιμπρέτο Γκουέλφο Τσιβινίνι
Κάρλο Τσανγκαρίνι
Λογοτεχνική πηγή Το Κορίτσι της Χρυσής Δύσης του Ντέιβιντ Μπελάσκο
Πράξεις τρεις
Πρεμιέρα 10 Δεκεμβρίου 1910
Θέατρο Μετροπόλιταν Όπερα, Νέα Υόρκη

Το κορίτσι της Δύσης (ιταλ. La fanciulla del West) είναι όπερα τριών πράξεων του Τζιάκομο Πουτσίνι που γράφτηκε σε ιταλικό λιμπρέτο των Γκουέλφο Τσιβινίνι και Κάρλο Τσανγκαρίνι, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μπελάσκο "Το Κορίτσι της Χρυσής Δύσης". Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 10 Δεκεμβρίου 1910 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.[1]

Πρεμιέρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

"Το κορίτσι της Δύσης" παρουσιάστηκε σε πρώτη εκτέλεση στη Μετροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 10 Δεκεμβρίου 1910 υπό τη διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι[2] και καθιερώθηκε σύντομα στις περισσότερες σκηνές όπερας, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις των κριτικών. Αναφέρονται ενδεικτικά και οι ευρωπαϊκές πρεμιέρες του έργου: η πρώτη στο Covent Garden του Λονδίνου στις 29 Μαΐου 1911 και η δεύτερη και πιο σημαντική για τον Πουτσίνι στο Teatro Costanzi της Ρώμης στις 12 Ιουνίου του ιδίου έτους.

Σύνοψη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη μεγάλη αίθουσα της Πόλκας ενός χαρτοπαιγνίου μαζεύονταν οι χρυσοθήρες, στα χρόνια που οι κυνηγοί του χρυσού είχαν κατακλύσει την Καλιφόρνια το 1849. Γύριζαν από τη δουλειά τους στα ορυχεία, με σακούλια γεμάτα δυσκολοκέρδιστο χρυσάφι για να τους το φυλάξει η Μίνι, η κοπέλα που διευθύνει την Πόλκα.

Όταν ο Νικ, ο τενόρος υπάλληλος του μπαρ, ανάβει τα φώτα, η Πόλκα παίρνει ζωή. Τραχείς άνδρες έρχονται χαιρετώντας ο ένας τον άλλον με τραγούδια. Άλλοι διασκεδάζουν χαρτοπαίζοντας, πίνοντας και χορεύοντας.

Ο Άσμπυ, ο αντιπρόσωπος του Γουέλς Φάργκο, μπαίνει και λέει στο Ρανς, το σερίφη, πως ανακάλυψε το Ραμερέζ, τον αρχηγό μίας σπείρας ληστών. Μπαίνει η Μίνι. Όλοι οι άνδρες πίνουν στην υγειά της και της προσφέρουν δώρα: λουλούδια, κορδέλες κ.λπ. Εκείνη τους μαζεύει τριγύρω της, τους διαβάζει το Ευαγγέλιο και τους μαθαίνει να διαβάζουν, να γράφουν, ν' αγαπούν ο ένας τον άλλο και να φοβούνται το Θεό.

Τότε μπαίνει ο Ντικ Τζόνσον, ένας κομψός νεαρός ξένος. Η Μίνι τον συνάντησε και άλλη φορά και νιώθει πως ο Ντικ είναι ο άνθρωπος που θα μπορέσει ν' αγαπήσει. Δεν ξέρει όμως πως αυτός είναι στην πραγματικότητα ο Ραμερέζ.

Ενώ η Μίνι χορεύει με τον Τζόνσον, ο Άσμπυ που βγήκε να βρει τη σπείρα των ληστών, μπαίνει μέσα στο κέντρο ακολουθούμενος από τους άντρες του, που συνέλαβαν τον Κάστρο, έναν από τους άνδρες του Τζόνσον. Ο Κάστρο αναγνωρίζει τον αρχηγό του και για να του σώσει τη ζωή φεύγει από την Πόλκα και κρύβεται στο Παλμέτο, αναγκάζοντας τους διώκτες του να τον κυνηγήσουν εκεί. Το Παλμέτο είναι ένα άλλο μπαρ, που το διευθύνει μια κοπέλα που ο Τζόνσον κάποτε την αγαπούσε αλλά αυτή τον είχε προδώσει στον Άσμπυ.

Ο Τζόνσον μένει πίσω μαζί με τη Μίνι και το Νικ για να φυλάξει το μέρος που μπήκε για να το ληστεύσει. Ερωτεύεται όμως τη Μίνι και δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό του. Αργότερα, στο σπίτι της Μίνι, η Μίνι και ο Τζόνσον εξομολογούνται την αγάπη τους αλλά ο Άσμπυ, ο Ρανς και οι άνδρες τους χτυπούν την πόρτα. Η Μίνι λέει στον Τζόνσον να κρυφτεί. Οι άνδρες ψάχνουν το σπίτι αλλά δεν βρίσκουν τον Ντικ Τζόνσον. Η Μίνι λέει στο Ρανς και τους άλλους να φύγουν από το σπίτι της. Προτού φύγει όμως ο Ρανς δείχνει στη Μίνι μία φωτογραφία του Ραμερέζ. Η Μίνι μαθαίνει τώρα πως ο Τζόνσον είναι ο Ραμερέζ, αλλά δεν τον προδίδει.

Όταν οι άλλοι φεύγουν, η Μίνι κατηγορεί τον Τζόνσον πως τη ξεγέλασε. Αυτός της λέει πως την αγαπά, πως θέλει να αφήσει τη σπείρα του και να την πάρει μακριά, όπου να μπορέσουν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή. Η Μίνι όμως θυμώνει και τον διώχνει. Ο Τζόνσον πληγώνεται έξω από την πόρτα της κι εκείνη τον παίρνει μέσα και τον κρύβει. Μπαίνει τότε στο σπίτι ο Ρανς και βλέπει να πέφτει πάνω στο χέρι του αίμα. Φωνάζει τότε να κατεβεί κάτω ο Τζόνσον, αλλιώς θα τον σκοτώσει. Ο Τζόνσον κατεβαίνει και λιποθυμά από την αιμορραγία.

Η Μίνι προτείνει τότε στο Ρανς να παίξουν μία παρτίδα πόκερ. Αν κερδίσει ο Ρανς θα πάρει και τη Μίνι και τον Τζόνσον. Αν όμως κερδίσει η Μίνι, ο Τζόνσον ανήκει σ' αυτήν και πρέπει να ελευθερωθεί. Ο Ρανς συμφωνεί. Παίζουν και η Μίνι τον κερδίζει αλλάζοντας τα χαρτιά. Ο Ρανς φεύγει.


Αργότερα, ο Ρανς παραφυλάει, ενώ άλλοι κυνηγούν τον Τζόνσον στα δάση. Οι άνδρες πιάνουν τον Τζόνσον και ο Ρανς ζητά να τον κρεμάσουν αμέσως. Η Μίνι φτάνει καλπάζοντας. Με το πιστόλι στο χέρι στέκεται πλάι στον Τζόνσον και λέει πως αν τολμήσει κανείς να τον πειράξει, εκείνη θα σκοτώσει το φονιά του Τζόνσον και θα σκοτωθεί και η ίδια μόνη της. Τελικά κατορθώνει και πείθει τους ανθρώπους αυτούς και φεύγει μαζί με τον Τζόνσον για μια καινούργια ζωή.

Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόκειται για μία ιστορία αγάπης αλλά, ενώ ολόκληρη η όπερα σφύζει από πάθη και βία, δεν υπάρχει ούτε ένας νεκρός. Στο τέλος ο έρωτας της ωραίας και ατίθασης ιδιοκτήτριας σαλούν Μίνι για τον επικηρυγμένο τυχοδιώκτη Ντικ Τζόνσον θριαμβεύει.

Ως προς τα υφολογικά γνωρίσματα της όπερας αυτής αξίζει να επισημανθεί ότι, κυρίως από άποψη περιεχόμενου, εντάχθηκε στις όπερες του «εξωτισμού», καθώς ο Πουτσίνι ανέτρεξε στις πηγές της αμερικανικής μουσικής παράδοσης, ενσωματώνοντας στο έργο γνήσιες αμερικανικές μελωδίες (όπως λ.χ. στην πρώτη πράξη το νοσταλγικό τραγούδι του Ουάλλας "Que faranno i vecchi miei"), που συνέβαλαν στην απεικόνιση του αμερικανικού μουσικού ιδιώματος. Ωστόσο, το ρεαλιστικό ύφος του έργου αποτυπώθηκε περισσότερο στον έντονα απεικονιστικό χαρακτήρα των σκηνών που διαδραματίζονται στο ορυχείο χρυσού της Καλιφόρνιας κατά την εποχή της έντονης αναζήτησης χρυσού, γύρω στα 1849-1850 ή στην περιγραφή των σκηνών της "άγριας δύσης". Ο νεωτερισμός της όπερας έγκειται κυρίως στη σκηνική ανάπλαση του θέματος και κατά κύριο λόγο στην ευρηματική επεξεργασία του ενισχυμένου ορχηστρικού ηχοχρώματος, η υφή του οποίου εστιάζει περισσότερο στη συμφωνική ανάπτυξη, καθ΄όλη τη διάρκεια της όπερας, παρά στην αποσπασματική έκθεση μοτίβων που ταυτίζονται με συγκεκριμένους χαρακτήρες. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι με την όπερα "Το κορίτσι της Δύσης" ο Πουτσίνι για πρώτη φορά στην ιστορία της όπερας επιχείρησε να ασχοληθεί με θέμα του "Νέου Κόσμου", παρά το γεγονός ότι αντίστοιχα στη λογοτεχνία οι περιγραφές και οι αφηγήσεις από τη ζωή και την παράδοση της Αμερικής είχαν απασχολήσει νωρίτερα αλλά και συχνότερα τους δημιουργούς.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hamilton, David, ed. (1987). The Metropolitan Opera Encyclopedia. New York: Simon & Schuster. ISBN 067161732X. 
  2. Smith, Peter Fox (2004). A Passion for Opera. Trafalgar Square Books. σελ. 544. ISBN 1570762805. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]