Τελεφερίκ Λυκαβηττού

Το Τελεφερίκ Λυκαβηττού

Σχοινιοσιδηρόδρομος Λυκαβηττού
Οδός Κλεομένους Οδός Αριστίππου Άγιος Γεώργιος Λυκαβηττού

Το Τελεφερίκ Λυκαβηττού (ή «σχοινιοκίνητος σιδηρόδρομος Λυκαβηττού») είναι σχοινιοκίνητο σιδηροδρομικό μέσο που εξυπηρετεί όσους θέλουν να φτάσουν στην κορυφή του ομώνυμου λόφου της Αθήνας. Κατασκευάστηκε από τον ΕΟΤ τη δεκαετία του 1960. Εγκαινιάστηκε στις 18 Απριλίου 1965, ενώ η λειτουργία του ξεκίνησε την επόμενη μέρα (19 Απριλίου 1965). Η αφετηρία του βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πλουτάρχου και Αριστίππου και το τέρμα του στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου (στην κορυφή του λόφου). Έχει δυο βαγόνια και μπορεί να μεταφέρει 34 άτομα σε κάθε βαγόνι. Η γραμμή του είναι μονή, ενώ περίπου στο μέσον της διαδρομής υπάρχει πλάτωμα στο οποίο διασταυρώνονται το ανερχόμενο και το κατερχόμενο όχημα. Το 2002 έγινε μια σημαντική ανακαίνιση στο τροχαίο υλικό, αφού ανακατασκευάστηκαν τα δύο βαγόνια από την εταιρία «Αμαξώματα Τσώκος» στη Λιβαδειά. Το μήκος της γραμμής του τελεφερίκ Λυκαβηττού είναι 210 μέτρα και έχει κλίση 28 μοιρών.

Πηγές

• Επικλινής Σιδηρόδρομος Λυκαβηττού, ανακτήθηκε 19 Απριλίου 2009
• Το ασανσέρ του Λυκαβηττού, εφημερίδα Ελευθερία 20-4-1965, σελ.2,4

[Από το Δεκέμβριο του 2012, ο χώρος του τελεφερίκ αναπλάσθηκε, και υποδέχεται μια δημιουργική παρέμβαση, έργο μιας ομάδας Ελλήνων και διεθνών δημιουργών (Jeff Van Dyck, Τάσος Μπουλμέτης,κ.α). «Η ανάπλαση έγινε με την υποστήριξη του Οίκου Μεταξά. Η άνοδος με το τελεφερίκ μετατρέπεται σε ταξίδι για τις αισθήσεις. Η παρέμβαση αναβαθμίζει αισθητικά το χώρο και δημιουργεί μια νοηματική σύνδεση που εξάπτει τις αισθήσεις και προετοιμάζει τον επισκέπτη για τη μοναδική θέα από το Λυκαβηττό. Διάφορα εικαστικά μέσα και τεχνικές χρησιμοποιούνται – βίντεο, κολάζ, φωτιστικά εφέ και ζωγραφική αναμόρφωση – δίνοντας μια μοναδική εμπειρία. Θέμα της δημιουργικής εγκατάστασης είναι η «Ανάταση». Όπως αυτή που νιώθουμε όταν περάσουμε από τα γκρίζα χρώματα της πόλης στη συναρπαστική θέα του Λυκαβηττού.» ]