Τάσος Αθανασιάδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Τάσος Αθανασιάδης του Μιχαήλ (Σαλιχλί Μικράς Ασίας, Νοέμβριος 1913Αθήνα, 21 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν συγγραφέας (κυρίως μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος) και ακαδημαϊκός[1].

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δικηγόρησε κατά την περίοδο 1940-1945. Το 1945 διορίστηκε διευθυντής της Γραμματείας του Εθνικού Θεάτρου, και στη συνέχεια γενικός διευθυντής, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1972. Το 1994 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τρία Κρατικά Βραβεία και το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα και, επίσης, με το αργυρό μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας και το διεθνές βραβείο Χέρντερ. Έγινε γνωστός από τα έργα του Οι Φρουροί της Αχαΐας (δίτομο μυθιστόρημα, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών Ιδρύματος Ουράνη), Οι Πανθέοι (μυθιστορηματική τριλογία σε 4 τόμους, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών -1961), Αίθουσα του θρόνου (κρατικό βραβείο μυθιστορήματος 1969), και Τα παιδιά της Νιόβης, τα οποία μεταφέρθηκαν στην ελληνική τηλεόραση. Εκλέχθηκε ακαδημαϊκός το 1986 και χρημάτισε πρόεδρος του Ιδρύματος Ουράνη, του Ιδρύματος Παλαμά και των Λογοτεχνικών Βραβείων «Ιπεκτσί»[2].

Ομιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.

Αποτίμηση του έργου του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αθανασιάδης είναι ο βασικός εισηγητής του «μυθιστορήματος-ποταμού» (roman-fleuve) στην ελληνική γλώσσα. Διάβαζε ξένους μυθιστοριογράφους που τον επηρέασαν: Σταντάλ, Ουγκώ, Φλωμπέρ, Γκάλσγουορθυ [3], αλλά και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ[4] Έντονο είναι το επικό στοιχείο και η αφήγηση είναι πολυπρόσωπη ενώ διαπλέκεται ο μύθος ενός ήρωα με το μύθο ενός άλλου[5] Τα μυθιστορήματά δίνουν «έναν πλατύ και συνθετικό πίνακα της ελληνικής αστικής κοινωνίας» στα τρία τέταρτα περίπου του εικοστού αιώνα.[6] Οι χαρακτήρες του-έντονες προσωπικότητες, αν και φαινομενικά αντιφατικοί, έχουν εσωτερική ενότητα και κινούνται στην ιστορία σαν να εκπληρώνουν ένα εσωτερικό πεπρωμένο, παρά να επηρεάζονται από τις εξωτερικές συνθήκες[7].

Έργα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ντοστογιέφσκι, από το κάτεργο στο πάθος (Κρατικό βραβείο βιογραφίας 1955)
  • Αλβέρτος Σβάιτσερ (Κρατικό βραβείο βιογραφίας 1963)
  • Ταξίδι στη Μοναξιά (χρονικό, 1944)
  • Τρία παιδιά του αιώνα τους (βιογραφικά χρονικά)
  • Τα παιδιά της Νιόβης (μυθιστόρημα, πρώτη τρίτομη μορφή 1948, 1953, 1961, δεύτερη τετράτομη: 1967-1968)
  • Οι τελευταίοι εγγονοί (μυθιστόρημα, 2 τόμοι, 1984)
  • Πάνθεοι (μυθιστόρημα)
  • Οι φρουροί της Αχαΐας (μυθιστόρημα, 2 τόμοι, 1975)
  • Η αίθουσα του θρόνου (μυθιστόρημα, 1969)
  • Αναγνωρίσεις (δοκίμια)
  • Ο Γιος του Ήλιου (βιογραφία, 1978)
  • Αγία Νεότητα (διηγήματα)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Παρουσίαση του Τάσου Αθανασιάδη στην ιστοσελίδα Πύλη για την ελληνική γλώσσα και τη γλωσσική εκπαίδευση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας
  2. Οπτικοακουστικό αρχείο ΕΡΤ «Συνέντευξη του Τάσου Αθανασιάδη στην εκπομπή Νυχτερινός Επισκέπτης»
  3. Οι απαρχές του είδους εντοπίζονται στη Γαλλία από τους Μπαλζάκ και Ζολά και στη Ρωσία από τον Τολστόι κατά τον 19ο αι. Παναγιώτης Μαστροδημήτρης, «Το Ιωνικό ήθος της κριτικής του Τάσου Αθανασιάδη», στου Μαστροδημήτρη, Ανάλεκτα Νεοελληνικής φιλολογίας,εκδ.Νεφέλη, Αθήνα, 1995, σ.264
  4. Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, εκδ.Πατάκης, Αθήνα,1999 (β' εκδ.), σελ.17
  5. Παναγιώτης Μαστροδημήτρης, «Το Ιωνικό ήθος της κριτικής του Τάσου Αθανασιάδη», στου Μαστροδημήτρη, Ανάλεκτα Νεοελληνικής φιλολογίας,εκδ.Νεφέλη, Αθήνα, 1995, σ.265
  6. Λίνος Πολίτης, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 1993, σ.325
  7. Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, εκδ. «Πατάκης», Αθήνα 1999 (β΄ εκδ.), σελ.17

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, εκδ. «Πατάκης», Αθήνα 1999 (β΄ εκδ.), σελ. 17-18
  • Λίνος Πολίτης, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1993

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]