Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σχολή Καλών Τεχνών, Παρίσι. Η κύρια είσοδος με τις προτομές του Πιερ Πωλ Πυζέ και του Νικολά Πουσέν
Σχολή Καλών Τεχνών, Παρίσι. Η Αυλή με τις Μουριές

Η Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, ο πλήρης επίσημος τίτλος της οποίας είναι «Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών» (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts – ENSB-A), βρίσκεται βόρεια της λεωφόρου Σαιν-Ζερμαίν-ντε Πρε (Boulevard Saint-Germain-des-Près), με κύρια είσοδο από την οδό Μποναπάρτ αριθ. 14 (14, Rue Bonaparte), στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα στο Παρίσι. Βρίσκεται σε μια περιοχή που ήταν από παλιά τόπος συγκέντρωσης καλλιτεχνών. Μετρό: Saint-Germain-des-Près.

Η Σχολή Καλών Τεχνών ιδρύθηκε το 1648 από το Γάλλο ζωγράφο και θεωρητικό της τέχνης Σαρλ Λε Μπρεν (Charles Le Brun, 1619 – 1690), ως «Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής», και αποτελεί δημόσιο ίδρυμα. Στεγάζεται σε διάφορα κτίρια, το πιο μεγαλοπρεπές από τα οποία είναι το «Μέγαρο Σπουδών» (Palais des Etudes) του 19ου αιώνα. Πολλοί διάσημοι Γάλλοι και αλλοδαποί ζωγράφοι, γλύπτες και αρχιτέκτονες έχουν σπουδάσει στα εργαστήρια τη σχολής.

Η εξωτερική κύρια είσοδος της σχολής, που οδηγεί σε ένα πλατύ προαύλιο, κοσμείται με τις πελώριες προτομές του Πιερ Πωλ Πυζέ (Piere Paul Puget) και του Νικολά Πουσέν (Nicolas Poussin), φιλοτεχνημένα το 1838. Στην καρδιά του κτιριακού συγκροτήματος της σχολής βρίσκεται το ημικυκλικό αμφιθέατρο των αποφοιτήσεων, το λεγόμενο «Ημικύκλιο της Τιμής» (Hémicycle d’ Honneur), που διακοσμείται με την εκπληκτική 27 μέτρων τοιχογραφία του Πωλ Ντελαρός (Paul Delaroche). Ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον έχει η ανοιχτή με στοές «Αυλή με τις Μουριές» (Cour des Mûriers), που περιβάλλεται από γλυπτές δημιουργίες.

Η Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού διαθέτει μεγάλη συλλογή με ιταλικής και γαλλικής τέχνης χαρακτικά, χρονολογούμενα από το 16ο ως το 18ο αιώνα. Η συλλογή ζωγραφικής ξεπερνά τους 2.000 πίνακες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται έργα των Άντονυ Βαν Ντάικ, Υασίντ Ριγκώ, Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ και Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Υπάρχουν επίσης 3.700 γλυπτά και περίπου 20.000 σχέδια των Μιχαήλ Αγγέλου, Πριματίτσιο, Ντύρερ, Ρέμπραντ, Πάολο Βερονέζε, Ενγκρ, Νικολά Πουσέν, Φρανσουά Μπουσέ, Πιερ Αλεσίνσκυ κ. ά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• «ΠΑΡΙΣΙ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 141, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα École Nationale Supérieure des Beaux-Arts της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).