Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1913)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1913) ήταν μια διμερής συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που συνομολογήθηκε στη Κωνσταντινούπολη στις 10 Οκτωβρίου 1913.

Η Συνθήκη αυτή συνομολογήθηκε αμέσως μετά τη λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου και την συνομολόγηση της Συνθήκης Βουκουρεστίου (1913), κατ' επιταγήν όμως της Συνθήκης Λονδίνου (1913) της οποίας τους όρους οι Μεγάλες Δυνάμεις θεωρούσαν κυρίαρχες.

Με τη συνθήκη αυτή η Βουλγαρία αναγκάσθηκε ν΄ αναγνωρίσει τη κυριαρχία του Σουλτάνου επί της ανατολικής Θράκης, (ανατολικά του Έβρου), συμπεριλαμβανομένης της Αδριανούπολης και των εδαφών που είχε ανακαταλάβει ο Ιτζέτ πασάς που είχε προελάσει πέραν της γραμμής Αίνου - Μηδείας (κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο).

  • Στο ίδιο κείμενο γίνεται αναφορά για μια Βουλγαροτουρκική συμμαχία γεγονός που είχε δημιουργήσει εύλογα φόβους για ένα νέο βαλκανικό πόλεμο.

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η συνθήκη αυτή συνάφθηκε παρά τις αντιρρήσεις του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Σαζόνωφ προκειμένου να διατηρηθεί η αρχή ότι "εδάφη που αποσπώνται κατόπιν πολέμου δεν μπορεί να επανέρχονται στον προκάτοχο Ηγεμόνα (Χώρα)".
Επί της συνθήκης αυτής και των φόβων που δημιουργήθηκαν, η Ελλάδα ουσιαστικά αδυνατούσε να υποστηρίξει οποιαδήποτε απαίτηση επ' αυτής αφού δεν την είχε προσυπογράψει.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Διπλωματική Ιστορία της Ευρώπης 1814-1914" σ.343 - Σ.Λάσκαρη - Αθήναι 1947
  • "Διεθνείς Συνθήκες" σ.229 - Χαραλ. Γ. Νικολάου - Αθήνα 1996