Στριπτίζ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
American burlesque Η χορεύτρια Lola Bel Aire εκτελεί παραδοσιακό στριπτίζ.


Στιπτίζ είναι ένας ερωτικός χορός όπου η χορεύτρια απογυμνώνεται σταδιακά , είτε εν μέρει ή πλήρως , με έναν σαγηνευτικό και σεξουαλικά υπονοούμενα τρόπο. Το πρόσωπο που εκτελεί στριπτίζ είναι κοινώς γνωστό ως "στριπτιζέζ". Στις δυτικές χώρες , ο χώρος όπου πραγματοποιούνται σε τακτική βάση είναι τώρα συνήθως ονομάζεται κλαμπ στριπτίζ , αν και μπορούν να πραγματοποιηθούν σε χώρους όπως τα δημόσια σπίτια ( ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο ), θέατρα και μουσικές σκηνές . Εκτός από νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, απογύμνωση μπορεί να είναι μια μορφή σεξουαλικής αναπαραγωγής μεταξύ των εταίρων. Αυτό μπορεί να γίνει ως ένα αυτοσχέδιο συμβάν ή - ίσως για μια ειδική περίσταση - με προσεκτικό προγραμματισμό που αφορούν φαντασία, μουσική, ειδικό φωτισμό, κλπ. Μερικές φορές, μια στριπτιζέζ προσλαμβάνεται για να εκτελέσει σε ένα μπάτσελορ πάρτι. Το στριπτίζ περιλαμβάνει ένα αργό, αισθησιακό γδύσιμο, με το κοινό προτρέποντας το, ώστε να αφαιρεθούν τα ρούχα. Η στριπτιζέζ μπορεί να παρατείνει το γδύσιμο με παρελκυστικές τακτικές όπως η χρήση των επιπλέον ρούχων ή βάζοντας τα ρούχα ή τα χέρια της σε γυμνά μέρη του σώματος όπως το στήθος ή τα γεννητικά όργανα. Η έμφαση είναι στην πράξη γδύσιμο μαζί με σεξουαλικών υπονοούμενων κίνημα. Στο παρελθόν, η απόδοση συχνά ολοκληρωνόταν όταν το γδύσιμο τελείωνε, αν και σήμερα συνήθως συνεχίζουν να χορεύουν. Τα ρούχα που φοράει η στριπτιζέζ μπορεί να αποτελέσουν μέρος της πράξης. Στριπτίζ και δημόσια γύμνια έχουν υποστεί νομικές και πολιτιστικές απαγορεύσεις και άλλες αισθητικές εκτιμήσεις και ταμπού. Περιορισμοί σε τόπους μπορεί να είναι μέσω των απαιτήσεων αδειοδότησης χώρου και μια μεγάλη ποικιλία από εθνική και τοπική νομοθεσία. Αυτοί οι νόμοι ποικίλλουν σημαντικά σε όλο τον κόσμο, ακόμη και μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων της ίδιας χώρας.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενδεχομένως η παλαιότερη απεικόνιση του στριπτίζ (1720)

Οι ρίζες του στριπτίζ ως τέχνη απόδοσης αμφισβητούνται και διάφορες ημερομηνίες και περιστάσεις έχουν δοθεί από την αρχαία Βαβυλωνία έως και τον 20ο αιώνα στην Αμερική. Ο όρος «στριπτίζ» καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1932, με την έννοια «απογύμνωση», κατά την έννοια των γυναικών να βγάζουν τα ρούχα για να διεγείρουν σεξουαλικά τους άνδρες, φαίνεται να πηγαίνει πίσω τουλάχιστον κατά τα τέλη του 19ου αιώνα & μετά, αν όχι από την αρχαιότητα. Υπάρχει μια πτυχή απογύμνωσης σε αρχαίο μύθο Σουμερίων της καθόδου της θεάς Inanna στο Underworld ( ή Kur ). Σε κάθε μία από τις επτά πύλες, αφαίρεσε ένα ρούχο ή ένα κομμάτι του κοσμήματος. Όσο παρέμεινε στην κόλαση, η γη ήταν άγονη. Όταν επέστρεψε, η γονιμότητα αφθονούσε. Μερικοί πιστεύουν ότι ο μύθος αυτός ενσωματώνεται στο χορό των επτά πέπλων της Σαλώμης, που χόρεψεγια τον βασιλιά Ηρώδη , όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη Κατά Ματθαίον 14:06 και Mark 6:21-22. Ωστόσο, παρόλο που η Αγία Γραφή καταγράφει τον χορό της Σαλώμης, η πρώτη αναφορά της αφαίρεσης επτά πέπλων συμβαίνει στο παιχνίδι του Oscar Wilde του « Σαλώμη », το 1893. Στην αρχαία Ελλάδα, ο νομοθέτης Σόλων σύστησε διάφορες κατηγορίες των ιερόδουλων στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.. Ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες των ιερόδουλων ήταν οι auletrides: χορεύτριες, ακροβάτες, μουσικοί, για χορεύουν γυμνοί σε ένα μαγευτικό τρόπο, μπροστά από το κοινό των ανδρών.Στην αρχαία Ρώμη, ο χορός που χαρακτηρίζει απογύμνωση ήταν μέρος των θεαμάτων ( ludi ) στο Floralia, ένα φεστιβάλ Απριλίου προς τιμήν της θεάς Flora. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού αναφέρεται από διάφορες αρχαίες πηγές ότι ξεκίνησε στη ζωή ως πόρνη και ηθοποιός που εκτελούσε πράξεις που διαπνέονται από μυθολογικά θέματα. Ήταν διάσημη για τις επιδόσεις στριπτίζ της στο "Λήδας και Κύκνου». Από τους λογαριασμούς αυτούς, φαίνεται ότι η πρακτική αυτή δεν ήταν καθόλου έκτακτη ούτε νέα. Όμως, αντιτάχθηκε ενεργά από την Χριστιανική Εκκλησία, η οποία κατόρθωσε να λάβει νομοθετικές διατάξεις που απαγορεύουν το στριπτίζ. Μία πρώιμη έκδοση του στριπτίζ έγινε δημοφιλής στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης. Μια στριπτίζ ενσωματώθηκε στην κωμωδία The Rover, που γράφτηκε από Aphra Behn το 1677 και είναι ένας άνθρωπος που γδύνεται αισθησιακά και πηγαίνει στο κρεβάτι σε μια ερωτική σκηνή. Η έννοια του στριπτίζ ήταν επίσης ευρέως γνωστή, όπως μπορεί να δει κανείς στη σχετική αναφορά στην κωμωδία Thomas Otway Τύχη του Στρατιώτη ( 1681 ), όπου ένας χαρακτήρας λέει: "Να είστε βέβαιος ότι είναι άσεμνες, μεθυσμένες, προς απογύμνωση πόρνες".

La Fontaine plate

Το στριπτίζ έγινε πρότυπο ναύλο στα πορνεία του 18ου αιώνα, το Λονδίνο, όπου οι γυναίκες, που ονομάζονταν « Κορίτσια στάσης », γδύνονταν σε πίνακες για τη λαϊκή ψυχαγωγία. Μια αραβική συνήθεια, παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από Γάλλους αποικιοκράτες και περιγράφεται από τον Γάλλος μυθιστοριογράφο Gustave Flaubert ότι μπορεί να έχει επηρεάσει το γαλλικό στριπτίζ. Οι χοροί του Ghawazee στη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο αποτελούνταν από τον ερωτικό χορό της μέλισσας και εκτελούντο από μια γυναίκα γνωστή ως Κιουτσούκ Hanem. Στο χορό αυτό η στριπτιζέζ ψάχνει για μια φανταστική μέλισσα παγιδευμένη μέσα στα ρούχα της. Ο Μέσης Ανατολής χορός της κοιλιάς, επίσης γνωστός ως ανατολίτικος χορός, διαδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την εισαγωγή του στο Midway στο 1893 Παγκόσμια Έκθεση του Σικάγο από μια χορεύτρια γνωστή ως Μικρή Αίγυπτο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η προέλευση του σύγχρονου στριπτίζ έγκειται στο παιχνίδι του Oscar Wilde του « Σαλώμη », το 1893. Στον Χορό των επτά πέπλων η πρωταγωνίστρια χορεύει για τον Ηρώδη και αφαιρεί σιγά-σιγά τα πέπλα της, μέχρι που βρίσκεται γυμνή. Μετά από το παιχνίδι Wilde και οπερατική εκδοχή του Ρίχαρντ Στράους από τον ίδιο, για πρώτη φορά το 1905, ο ερωτικός « χορός των επτά πέπλων », έγινε μια τυπική ρουτίνα για τους χορευτές στην όπερα, βαριετέ, τον κινηματογράφο και μπουρλέσκ.

Γαλλική παράδοση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μάτα Χάρι. Το πιο διάσημο τμήμα της σταδιακής της πράξης ήταν η προοδευτική κατάργηση των ρούχων της μέχρι που φορούσε ένα μόνο κόσμημα ως στηθόδεσμο και κάποια στολίδια πάνω από τα χέρια και το κεφάλι

Η δεκαετία του 1880 και 1890, δείχνει, όπως οι Moulin Rouge και Folies Bergère, ότι ήταν χαρακτηριστικό ελκυστικά επενδυμένες γυναίκες να χορεύουν και tableaux vivants. Σε αυτό το περιβάλλον, μια πράξη το 1890 χαρακτήρισε μια γυναίκα να απομακρύνει σιγά-σιγά τα ρούχα της σε μια μάταιη αναζήτηση για ένα ψύλλο που σέρνεται στο σώμα της. Το Λαϊκό Ημερολόγιο πιστώνει την πράξη, όπως την προέλευση των σύγχρονων στριπτίζ. Το 1905 , η περιβόητη και τραγική Ολλανδή χορεύτρια Μάτα Χάρι, που αργότερα πυροβολήθηκε ως κατάσκοπος από τις γαλλικές αρχές κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν μια ολονύκτια επιτυχία από την πράξη της στο Musée Guimet. Το πιο διάσημο τμήμα της πράξης ήταν η προοδευτική αποβολή της ένδυσης μέχρι που φορούσε μόνο ένα σουτιέν από κοσμήματα και μερικά στολίδια πάνω από τα χέρια και το κεφάλι της. Μια άλλη απόδοση ορόσημο ήταν η εμφάνιση στο Moulin Rouge το 1907 από μια ηθοποιό που ονομάζεται Germaine Aymos που έχει ντυθεί μόνο με τρία πολύ μικρά κοχύλια. Στη δεκαετία του 1930 η διάσημη Josephine Baker χόρεψε ημίγυμνη στο sauvage danse στο Folies και άλλες τέτοιες παραστάσεις δόθηκαν στο Tabarin. Αυτές οι συναυλίες ήταν αξιοσημείωτες για τις εξεζητημένες χορογραφίες τους και συχνά ντύνοντας τα κορίτσια σε λαμπερές παγιέτες και φτερά. Κατά τη δεκαετία του 1960 " πλήρως γυμνό " δείχνει να δόθηκε σε τέτοιες θέσεις όπως Le Crazy Horse Saloon.

Βρετανική παράδοση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Windmill Theatre το 2009

Στη Βρετανία στη δεκαετία του 1930, όταν η Laura Henderson άρχισε να παρουσιάζει γυμνό σόου στο Windmill Theatre, στο Λονδίνο, το βρετανικό δίκαιο, απαγόρευε τα γυμνά κορίτσια στην κίνηση. Για να ξεφύγουν από την απαγόρευση τα μοντέλα εμφανίστηκαν σε σταθερές tableaux vivants. Τα κορίτσια Windmill περιόδευσαν επίσης σε Λονδίνο και άλλα επαρχιακά θέατρα, μερικές φορές χρησιμοποιώντας έξυπνα συσκευές όπως εκ περιτροπής σχοινιά για να κινήσουν τα σώματά τους γύρω και να διαμένουν εντός του γράμματος του νόμου που απαιτούσε να μην κινούνται με δική τους βούληση. Ένα άλλο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι παραστάσεις έμεναν στα πλαίσια του νόμου ήταν το σώμα μιας γυμνής χορεύτριας να ήταν κρυμμένο από τους οπαδούς της και τους συνοδούς της, μέχρι το τέλος της πράξης της όταν πόζαρε γυμνή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ στεκόταν ακόμα. Από τη δεκαετία του 1950, περιοδικές στριπτίζ πράξεις χρησιμοποιούνται για να προσελκύσουν το κοινό σε αίθουσες μουσικής. Ο Paul Raymond ξεκίνησε περιοδείες παραστάσεων του το 1951 και αργότερα άνοιξε ιδιωτικά μέλη του συλλόγου, το 1958. Αυτό ήταν το πρώτο από τα μέλη των προσωπικών στριπτίζ κλαμπ στη Βρετανία. Αλλαγές στο νόμο της δεκαετίας του 1960 επέφεραν μια έκρηξη των κλαμπ στριπτίζ με " πλήρως γυμνό " χορό και συμμετοχή του κοινού.. Silverback Press παμπ είχαν επίσης χρησιμοποιηθεί ως χώρος, πιο συγκεκριμένα στο East End με συγκέντρωση σε τέτοιους χώρους στην περιοχή της Shoreditch. Αυτό το στριπτίζ παμπ φαίνεται να έχει εξελιχθεί από τόπλες go-go χορό. Αν και συχνά είναι ο στόχος της παρενόχλησης των τοπικών αρχών, ορισμένες από αυτές τις παμπ επιβιώνουνι μέχρι σήμερα. Ένα ενδιαφέρον έθιμο σε αυτές τις παμπ είναι στριπτιζέζ να περπατούν γύρω-γύρω και να συλλέγουν χρήματα από τους πελάτες σε μια κανάτα μπύρα πριν από κάθε ατομική απόδοση. Το έθιμο αυτό φαίνεται να έχει τις ρίζες του στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν τόπλες go- go χορεύτριες άρχισαν την είσπραξη των χρημάτων από το κοινό ως το τέλος για να παρουσιάσει " πλήρως γυμνό ". Οι ιδιωτικοί χοροί μιας πιο πρόστυχης φύσης είναι συχνά διαθέσιμοι σε ξεχωριστό χώρο του μπαρ.

Ιαπωνική παράδοση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το στριπτίζ έγινε δημοφιλές στην Ιαπωνία μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο επιχειρηματίας Shigeo Ozaki είδε την Gypsy Rose Lee να εκτελεί, ξεκίνησε τη δική του στριπτίζ επιθεώρηση στο Τόκιο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, έγινε με πιο σεξουαλικό και λιγότερο dance προσανατολισμό, έως ότου ήταν τελικά απλά, όπου ζωντανά δείχνει το φύλο.

Σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πόλο χορεύτρια

Πρόσφατα ο πόλο χορός έχει έρθει για να κυριαρχήσει στον κόσμο του στριπτίζ. Στα τέλη του 20ου αιώνα, ο πόλο χορός ασκήθηκε σε στριπτιζάδικα στον Καναδά. Οι σύλλογοι μεγάλωσαν για να γίνουν ένας ακμάζων τομέας της οικονομίας. Καναδικού στυλ πόλο χορός, τραπέζι χορός και χορό γύρο, που οργανώθηκε από πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Δυόσμος Rhino, εξήχθη από τη Βόρεια Αμερική έως (μεταξύ άλλων χωρών ), το Ηνωμένο Βασίλειο, τα έθνη της κεντρικής Ευρώπης, τη Ρωσία και την Αυστραλία. Στο Λονδίνο, Αγγλία μια σειρά τέτοιων λεγόμενων «κλαμπ που χορεύουν αγκαλιά" μεγάλωσε στη δεκαετία του 1990, τα οποία διαθέτουν πόλο χορό στη σκηνή και ιδιωτικό χορό τραπέζι, όμως, παρά τη παραπλάνηση των μέσων ενημέρωσης, ο ερωτικός χορός, με την έννοια της σωματικής επαφής ήταν απαγορευμένος από το δίκαιο. Χαρακτηριστικές παραστάσεις χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν ενδιαφέρον σε πιθανούς πελάτες που διαφορετικά δεν θα επισκεφθούν τη δημιουργία, αλλά γνωρίζουμε τον εκτελεστή από άλλα σημεία πώλησης. Ένα αστέρι headlining του striptease show αναφέρεται ως χαρακτηριστική χορεύτρια, και είναι συχνά μια ερμηνεύτρια με τίτλους διαγωνισμού ή εμφανίσεις σε ταινίες ενηλίκων ή περιοδικά. Η εδώ και δεκαετίες παλιά πρακτική συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000. Τον Δεκέμβριο του 2006, νορβηγικό δικαστήριο αποφάσισε ότι το στριπτίζ είναι μια μορφή τέχνης και έκανε τα κλαμπ στριπτίζ να απαλλάσσονται από φόρους προστιθέμενης αξίας.

Νέο Burlesque[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, μια σειρά από καλλιτέχνες και ομάδες χορού εμφανίστηκε για να δημιουργήσει νέο μπουρλέσκ, μια αναβίωση του κλασικού Αμερικάνικου μπουρλέσκ στριπτίζ του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Το νέο Burlesque επικεντρώνεται στον χορό, τα κοστούμια και την διασκέδαση (που μπορεί να περιλαμβάνουν την κωμωδία και το τραγούδι) και γενικά αποφεύγει την πλήρη γυμνότητα ή toplessness. Burlesquers του παρελθόντος έχουν γίνει εκπαιδευτές και μέντορες προς τις ερμηνεύτριες της Νέα Burlesque. Η ομάδα pop Pussycat Κούκλες ξεκίνησε ως ένας θίασος New Burlesque.


Άνδρες στριπτιζέζ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι χορευτές Chippendales είναι μια διάσημη ομάδα ανδρών-στριπτιζέζ.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η στριπτιζέζ στους δυτικούς πολιτισμούς ήταν σχεδόν αμετάβλητα γυναίκα, που εκτελεί με το αρσενικό κοινό. Από τότε, αρσενικά στριπτιζέζ, που εκτελούν στο κοινό των γυναικών, έχουν γίνει επίσης κοινά. Άνδρες και γυναίκες στριπτιζέζ επίσης, που εκτελούν για gay και λεσβιών ακροατήρια, αντίστοιχα, καθώς επίσης και για τα δύο φύλα στο pansexual περιβάλλον. Πριν από τη δεκαετία του 1970, οι χορευτές και των δύο φύλων εμφανίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε υπόγειες λέσχες ή ως μέρος ενός έμπειρου θέατρου, αλλά η πρακτική τελικά έγινε αρκετά κοινή. Ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα των αρσενικών στριπτιζέζ είναι το Chippendales. Άντρες στριπτιζέζ έχουν γίνει μια δημοφιλής επιλογή για να έχετε σε ένα bachelorette πάρτυ.

Ιδιωτικός χορός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια παραλλαγή του στριπτίζ είναι ο ιδιωτικός χορός, ο οποίος συχνά περιλαμβάνει γύρο χορό ή χορό επαφής. Εδώ οι καλλιτέχνες, εκτός από την απογύμνωση για συμβουλές, προσφέρουν επίσης "ιδιωτικούς χορούς", οι οποίοι περιλαμβάνουν περισσότερη προσοχή για μεμονωμένα μέλη του ακροατηρίου. Παραλλαγές περιλαμβάνουν ιδιωτικούς χορούς όπως τραπέζι χορός.

Το στριπτίζ και ο νόμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα, το στριπτίζ είχε θεωρηθεί ως μια μορφή δημόσιας γύμνιας και υπόκειται σε νομικές και πολιτιστικές απαγορεύσεις σχετικά με τους λόγους ηθικής και ευπρέπειας. Τέτοιου είδους περιορισμοί έχουν ενσωματωθεί στους κανονισμούς αδειοδότησης τόπου και διαφόρων εθνικών και τοπικών νόμων, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών αδειοδότησης ποτού.

ΗΠΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολλές δικαιοδοσίες στις ΗΠΑ έχουν ειδική νομοθεσία για τα βιβλία που σχετίζονται με στριπτίζ. Μια από τις πιο διαβόητες τοπικές διατάξεις είναι ο Δημοτικός κώδικας 33.3610 του Σαν Ντιέγκο, συγκεκριμένες και αυστηρές σε απάντηση στις καταγγελίες για διαφθορά των τοπικών αξιωματούχων που περιελάμβανε επαφές στο γυμνό κλάδο του θεάματος. Μεταξύ των διατάξεών της είναι ο "κανόνας έξι πόδια", που απαιτεί από στριπτιζέζ να διατηρούν μια απόσταση έξι ποδιών κατά την εκτέλεση.

Μια εντελώς γυμνή στριπτιζέζ

Άλλοι κανόνες απαγορεύουν «την πλήρη γύμνια». Σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ, υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν την έκθεση των γυναικείων θηλών, που πρέπει έτσι να καλύπτεται από την χορεύτρια ή τον χορευτή με πίτα (ισχύει και για την έκθεση των ανδρικών θηλών). Στις αρχές του 2010, η πόλη του Ντιτρόιτ απαγόρευσε τα πλήρως εκτεθειμένα στήθη στα κλαμπ στριπτίζ της, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χιούστον που άρχισε να εφαρμόζει ένα παρόμοιο διάταγμα το 2008. Το δημοτικό συμβούλιο από τότε μαλάκωσε τους κανόνες εξαλείφοντας την απαίτηση για πίτες αλλά διατήρησε άλλους περιορισμούς. Και οι δύο πόλεις ήταν φημισμένες ότι έχουν αχαλίνωτα περιστατικά των παράνομων δραστηριοτήτων που συνδέονται με τις εγκαταστάσεις στριπτίζ τους. Για ορισμένες δικαιοδοσίες, ακόμα και ορισμένες στάσεις μπορούν να θεωρηθούν " άσεμνες " ( όπως η διάδοση των ποδιών ).

Ισλανδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2010, ετέθη εκτός νόμου το στριπτίζ. Η Johanna Sigurdardottir, πρωθυπουργός της Ισλανδίας, δήλωσε: «Οι σκανδιναβικές χώρες δείχνουν το δρόμο για την ισότητα των γυναικών, αναγνωρίζοντας τις γυναίκες ως ισότιμους πολίτες και όχι ως εμπορεύματα προς πώληση». Ο πολιτικός πίσω από το νομοσχέδιο, Kolbrún Halldorsdottir, δήλωσε : «Δεν είναι αποδεκτό ότι οι γυναίκες ή οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές είναι ένα προϊόν που πωλείται».

Στον δημοφιλή πολιτισμό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Film[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Rita Hayworth αρχίζει το στριπτίζ της στο Gilda
Στριπτίζ