Σιριτόρι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Παράδειγμα παιχνιδιού

Το σιριτόρι (しりとり, shiritori) είναι ιαπωνικό παιχνίδι λέξεων. Οι παίκτες πρέπει με τη σειρά τους να πουν μια λέξη που να ξεκινά με την τελευταία συλλαβή (ακριβέστερα: τον ίδιο συλλαβικό χαρακτήρα κάνα) της λέξης του προηγούμενου παίκτη. Δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ των δυο σετ συλλαβικών χαρακτήρων κάνα:Χιραγκάνα και Κατακάνα. Η λέξη σιριτόρι σημαίνει κυριολεκτικά "παίρνοντας από πίσω". Παραδοσιακά η Ιαπωνική γλώσσα γράφεται από πάνω προς τα κάτω και από τα δεξιά προς τα αριστερά, επομένως η τελευταία συλλαβή μιας λέξης βρίσκεται κάτω και δεξιότερα σε σχέση με την πρώτη συλλαβή της νέας λέξης.

Βασικοί κανόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δυο ή περισσότερα άτομα παίζουν σε σειρά.
  • Επιτρέπεται η χρήση μόνο ουσιαστικών
  • Δεν επιτρέπονται λέξεις που τελειώνουν στο συλλαβικό "ν" (ん/ン, n'), καθώς καμιά ιαπωνική λέξη δεν περιέχει τον χαρακτήρα αυτό σε αρχική θέση.
  • Οι λέξεις δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν πάνω από μια φορά.
  • Φράσεις που συνδέονται με το κτητικό μόριο "νο" (の, no) γίνονται αποδεκτές μόνο αν έχουν παγιωθεί και θεωρούνται μια λέξη.

Για παράδειγμα: sakura (さく)-> rajio (ラジ)-> onigiri (おにぎ)-> risu (り)-> suiyou (すいよ) -> udon (うどん)

Το παιχνίδι τελειώνει με αυτόν που έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη "udon" να είναι ο χαμένος.

Συμπληρωματικοί κανόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν συμπληρωματικοί κανόνες τους οποίους οι παίχτες πρέπει να αποφασίσουν πριν την έναρξη του παιχνιδιού.

  • Τα σύμβολα που δηλώνουν αλλαγή προφοράς των συμφώνων (Dakuten και Handakuten) μπορούν να αγνοηθούν. Για παράδειγμα, μετά το το suupu (スープ) μπορεί να ακολουθήσει το furo (フロ -κανονικά σε κάντζι· 風呂), καθώς η συλλαβή "pu" γράφεται με τον χαρακτήρα "fu" και το σύμβολο handakuten που δηλώνει την τροπή του /h/ σε /p/.
  • Τα μακρά φωνήεντα μπορούν να αγνοηθούν ή να θεωρηθούν ξεχωριστά φωνήεντα. Για παράδειγμα το Mikisaa (ミキサー) μπορεί να ακολουθηθεί είτε από λέξη που ξεκινά με τον χαρακτήρα "sa" ή τον χαρακτήρα "a". Στις περιπτώσεις των μακρών "o" και "e" για τα οποία υπάρχουν δυο τρόποι αναπαράστασης (oo/ou και ee/ei) ανάλογα με την ετυμολογία της λέξης, ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Για παράδειγμα η λέξη sensei (η τελευταία συλλαβή περιέχει μακρό "e" που συμβολίζεται ως "ei") μπορεί να ακολουθηθεί είτε από μια λέξη που ξεκινά με "se" ή "i" (που εδώ θα έχει την πραγματική του φωνητική αξία, "ι").
  • Στην περίπτωση που η λέξη τελειώνει σε συνιζημένη συλλαβή, μπορεί είτε να αναλυθεί σε δυο συλλαβές και να γίνει η χρήση της τελευταίας (συνήθως ya, yu, yo) είτε να θεωρηθεί ως μια συλλαβή. Για παράδειγμα: Το untensha (sha=shi+ya) μπορεί να ακολουθηθεί από λέξη που ξεκινά με τον ήχο sha ή ya.
  • Επιτρέπεται η χρήση συχνών τοπωνυμίων.
  • Επιτρέπεται η χρήση ομόηχων λέξεων (η διάκριση γίνεται με την γραφή των λέξεων σε κάντζι).

Άλλοι κανόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ακόλουθοι κανόνες προσθέτουν μεγαλύτερη δυσκολία στο παιχνίδι. Όπως και οι συμπληρωματικοί κανόνες, πρέπει να συμφωνηθούν από τους παίχτες.

  • Οι λέξεις πρέπει να ανήκουν σε συγκεκριμένη θεματική κατηγορία
  • Αντί για τον τελευταίο συλλαβικό χαρακτήρα, πρέπει να επαναληφθούν οι δύο τελευταίοι. Σε αυτή την περίπτωση ο τελευταίος χαρακτήρας μιας λέξης μπορεί να είναι το συλλαβικό "ν" αφού θα βρεθεί στη δεύτερη θέση της νέας λέξης.
  • Οι λέξεις πρέπει να είναι τουλάχιστον τρισύλλαβες.
  • Οι λέξεις πρέπει να ξεκινούν και να τελειώνουν σε χαρακτήρα που χρησιμοποιεί σύμβολο αλλαγής προφοράς.

Παρόμοια παιχνίδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόμοια παιχνίδια υπάρχουν στις περισσότερες γλώσσες. Στα Ελληνικά ονομάζεται συνήθως "αλυσίδα" λέξεων" και επαναλαμβάνεται ο τελευταίος χαρακτήρας της λέξης. Λόγω της αλφαβητικής γραφής της Ελληνικής και των πιο χαλαρών φωνοτακτικών περιορισμών, χωρίς ειδικούς κανόνες, το παιχνίδι στα Ελληνικά θεωρητικά δεν τελειώνει ποτέ.