Σηθ Μπαρνς Νίκολσον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σηθ Μπαρνς Νίκολσον
Γέννηση 12 Νοεμβρίου 1891
Σπρίνγκφιλντ, Ιλινόι, ΗΠΑ
Θάνατος 2 Ιουλίου 1963 (71 ετών)
Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Εθνικότητα Αμερικανός
Ερευνητικός τομέας Αστρονομία
Γνωστός για Ανακάλυψη της Σινώπης, της Λυσιθέας, της Κάρμης και της Ανάγκης
Σημαντικά βραβεία Μετάλλιο Bruce (1963)


Ο Σηθ Μπαρνς Νίκολσον (αγγλικά: Seth Barnes Nicholson) (12 Νοεμβρίου 1891 - 2 Ιουλίου 1963) ήταν Αμερικανός αστρονόμος.[1]

Ο Νίκολσον γεννήθηκε στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόι και μεγάλωσε σε φάρμα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Drake, όπου άρχισε να ενδιαφέρεται για την Αστρονομία. Το 1914, στο Αστεροσκοπείο Λικ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, ενώ παρατηρούσε τον δορυφόρο Πασιφάη του Δία που είχε ανακαλυφθεί πρόσφατα, ανακάλυψε ένα νέο δορυφόρο, τη Σινώπη, του οποίου ο υπολογισμός της τροχιάς του ήταν η διδακτορική του διατριβή το 1915.

Πέρασε ολόκληρο τον εργασιακό του βίο στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, όπου ανακάλυψε τρεις δορυφόρους του Δία: τη Λυσιθέα και την Κάρμη το 1938 και την Ανάγκη το 1951, καθώς και ένα Τρωικό αστεροειδή, τον 1647 Μενέλαο, και υπολόγισε τις τροχιές πολλών κομητών, καθώς και του Πλούτωνα. Οι δορυφόροι που ανακάλυψε είχαν τις ονομασίες «Δίας ΙΧ», «Δίας Χ», «Δίας ΧΙ» και «Δίας ΧΙΙ» μέχρι το 1975, οπότε και πήραν τα σημερινά τους ονόματα. Ο ίδιος ο Νίκολσον αρνήθηκε να προτείνει ονόματα.[2]

Η κύρια δουλειά του στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον ήταν η παρακολούθηση της ηλιακής δραστηριότητας με αποτέλεσμα να γράψει, επί δεκαετίες, ετήσιες εκθέσεις σχετικά με τη δραστηριότητα των ηλιακών κηλίδων. Επίσης παρακολουθούσε τις Ηλιακές εκλείψεις για να μπορέσει να μετρήσει τη φωτεινότητα και τη θερμοκρασία του στέμματος του Ήλιου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Νίκολσον και ο Edison Pettit έκαναν τις πρώτες συστηματικές υπέρυθρες παρατηρήσεις ουράνιων αντικειμένων. Χρησιμοποίησαν ένα θερμοηλεκτρικό κενό για να μετρήσουν την υπέρυθρη ακτινοβολία και έτσι τη θερμοκρασία της Σελήνης, η οποία τους οδήγησε στη θεωρία ότι η Σελήνη ήταν καλυμμένη με ένα λεπτό στρώμα σκόνης που ενεργεί ως μονωτικό υλικό, καθώς επίσης και τη θερμοκρασία πλανητών, ηλιακών κηλίδων και αστέρων. Οι μετρήσεις θερμοκρασίας κοντινών αστέρων γιγάντων οδήγησε σε μερικούς αρχικούς προσδιορισμούς της διαμέτρου των αστέρων.

Ο Νίκολσον, μαζί με τον αστρονόμο Τζορτζ Χέιλ, έδωσαν το όνομά τους στο "Νόμο Χέιλ-Νίκολσον» σχετικά με την μαγνητική πολικότητα των ηλιακών κηλίδων.[3][4]

Ονομάστηκαν προς τιμή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Obituary: Seth B. Nicholson». Physics Today 16 (9): 106. September 1963. doi:10.1063/1.3051113. http://www.physicstoday.org/resource/1/phtoad/v16/i9/p106_s1?bypassSSO=1. 
  2. Seth Barnes Nicholson, Οι Δορυφόροι του Δία.
  3. Astrophysics of the sun, Harold Zirin, Cambridge University Press, 1988, p.307; http://adsabs.harvard.edu/abs/1988assu.book.....Z
  4. Judit M. Pap, Peter A. Fox, "Solar variability and its effects on climate", Volume 141 of Geophysical monograph, American Geophysical Union, publ. American Geophysical Union, 2004, ISBN 0875904068, 9780875904061, length 366 pages, page 51.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα




Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Seth Barnes Nicholson της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).