Σίγρι Λέσβου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°12′45″N 25°51′14″E / 39.21250°N 25.85389°E / 39.21250; 25.85389

Σίγρι
Πόλη
Αεροφωτογραφία του Σιγρίου
Χώρα Flag of Greece.svg Ελλάδα
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου
Δήμος Λέσβου
Πληθυσμός 333 Κάτοικοι(2011)

Το Σίγρι είναι χωριό της Λέσβου που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, 94 χιλιόμετρα από την Μυτιλήνη. Σήμερα αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του νέου Δήμου Λέσβου ενώ παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Ερεσσού - Αντίσσης. Ο πληθυσμός του είναι 333 κάτοικοι (απογραφή 2011). Στο Σίγρι βρίσκεται το απολιθωμένο δάσος, το οποίο ανήκει στο Παγκόσμιο δίκτυο γεωπάρκων της UNESCO.

Η παρουσία των νησίδων Νησιώπη και Σεδούσα μπροστά από το χωριό δημιουργούν ένα φυσικό λιμάνι.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία Σίγρι πιθανότατα[1] προέρχεται από το ιταλικό Siguro[2], το οποίο σημαίνει ασφαλές, δηλαδή ασφαλές λιμάνι. Οι Ρωμαίοι το θεωρούσαν ασφαλές από τις συνεχόμενες επιδρομές των Πειρατών. Στις μέρες μας επικράτησε το Σιγούριον και κατόπιν η επίσημη ονομασία , η οποία είναι Σίγριον.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη[3] γραπτή αναφορά του χωριού γίνεται από τον Στράβωνα, δεν είναι όμως εξακριβωμένο πότε δημιουργήθηκε οικισμός στην περιοχή. Μετά τον 14ο αιώνα εντοπίζεται οργανωμένη κοινότητα , η οποία όμως κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λόγω των πολλών επιθέσεων από πειρατές ερημώθηκε αρκετές φορές. Το 1667 το Σίγρι λεηλατήθηκε από τον πειρατή Georgio Maria Vitali. Το 1757 ο Σουλεϊμάν Πασά κατασκεύασε[3] κάστρο, το οποίο διατηρείται μέχρι και σήμερα. Πιθανολογείται ότι στο ίδιο σημείο υπήρχε οψυρωματικό έργο των Γατελούζων. Την ίδια εποχή λειτουργούσε[3] υδραγωγείο, Τζαμί, σχολείο, χαμάμ καθώς και αγωγός που μετέφερε το νερό από παρακείμενη πηγή. Το 1789 το κάστρο διέθετε[4] φρουρά εκατό ανδρών που είχαν στην διάθεσή τους διακόσια κανόνια. Το 1823 οι Ψαριανοί επιχείρησαν επιδρομή κατά του χωριού, μετά όμως την αποχώρησή τους οι Οθωμανοί προχώρησαν σε διώξεις[5] του χριστιανικού πληθυσμού. Κατά το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας το Σίγρι κατοικείτο[3] από Τούρκους ενώ Έλληνες εγκαταστάθηκαν μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα.

Με την απελευθέρωση το 1912 παύει το κάστρο να υφίσταται ως Τουρκικό στρατόπεδο και περνάει στα χέρια των συμμάχων, οπού και το χρησιμοποιούν ως βάση ανεφοδιασμού κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα με την ανταλλαγή πληθυσμών οι Τούρκοι κάτοικοι εγκαταλείπουν το Σίγρι και εγκαθίσταντο[6] σε αυτό έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Κυρίως εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από το χωριό Χουχλιά[6] (σήμερα Tuzla) στο νησί Πασαλιμάνι στη θάλασσα του Μαρμαρά, την Τένεδο[6] και την Φώκαια[6] και λιγότερο[6] από την περιοχή της Σμύρνης, την Πάναρμο και την Αρτάκη και την Κωνσταντινούπολη ή άλλες περιοχές. Οι πρόσφυγες κάτοικοι έχουν παράδοση στη ναυτιλία και την αλιεία και τα εμπορικά πλοία των Σιγριανών οργώνουν το Αιγαίο μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε καταρρέουν οι μικρές αυτές επιχειρήσεις. Την περίοδο 1950 - 1960 αρκετοί κάτοικοι μεταναστεύουν στην περιοχή των Αθηνών, αλλά και σε Αυστραλία, ΗΠΑ και Καναδά.

Τον Ιούνιο του 1959 επισκέφθηκε το Σίγρι με το σκάφος του εκδότη του Μισέλ Γκαλιμάρντ ο τιμημένος με Νόμπελ λογοτεχνίας, Αλμπέρ Καμύ. Ο Καμύ, γοητευμένος από το τοπίο και συγκλονισμένος από τους ανθρώπους, δήλωσε[7]: «Αργότερα, όταν αράξαμε στο Σίγρι, μαγεύτηκα από τη γραφική λιτότητα του τοπίου, τους απλούς ανθρώπους, το απολιθωμένο δάσος και το μύθο για κείνο το άλλο, που λένε πως βρίσκεται στο βυθό. Εδώ θέλω να ‘ρθω να ζήσω και να εργαστώ. Είναι ο τόπος των θεών!».

Σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτοικοι του Σιγρίου ασχολούνται με την αλιεία, την ναυτιλία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό καθώς το ιδιαίτερο ηφαιστειακό τοπίο της περιοχής, μαζί με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το απολιθωμένο δάσος, αλλά και οι παραλίες αυτής αποτελούν πόλο έλξης για τους τουρίστες. Στο χωριό επίσης, εκτός από το κάστρο, το οποίο διατηρείται σε καλή κατάσταση, υπάρχει το Τζαμί, που από το 1923 λειτουργεί ως εκκλησία, καθώς και τα ερείπια της δεξαμενής και του Χαμάμ. Στην ευρύτερη περιοχή βρίκσεται η Ιερά Μονή Υψηλού προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Το χωριό διαθέτει μαρίνα και λιμάνι, το οποίο συνδέεται[7] ακτοπλοικώς την θερινή περίοδο με την Θεσσαλονίκη και την Καβάλα.

Απολιθωμένο Δάσος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απολιθωμένος κορμός δένδρου

Το απολιθωμένο Δάσος δημιουργήθηκε πριν από 15 - 20 εκατομμύρια χρόνια και έχει έκταση 150.000 στρέμματα. Απλώνεται σε όλη την Νοτιοδυτική περιοχή της Λέσβου και ο περιηγητής μπορεί να δει εκατοντάδες απολιθωμένους κορμούς κωνοφόρων δέντρων και άλλων., όπως μεγάλους όρθιους κορμούς σεκόϊας που φτάνουν σε ύψος 5 μέτρων. Το 2004 εντάχθηκε στο Παγκόσμιο δίκτυο γεωπάρκων της UNESCO.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Χιώτης Αντώνης, Σίγρι, Μύθος, ιστορία και όνειρο, Σίγρι 2000, σελ. 105
  2. Τσίκνας Ιωάννης, Σίγρι το σίγουρο λιμάνι, Σίγρι 2008, σελ.23
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Χιώτης Αντώνης, Σίγρι, Μύθος, ιστορία και όνειρο, Σίγρι 2000, σελ. 9 -15
  4. "Καλοκαιρινό οδηγός 2010", διμηνιαία εφημερίδα "Το Σίγρι σήμερα", σελ.1
  5. Χιώτης Αντώνης, Σίγρι, Μύθος, ιστορία και όνειρο, Σίγρι 2000, σελ. 17
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Χιώτης Αντώνης, Σίγρι, Μύθος, ιστορία και όνειρο, Σίγρι 2000, σελ. 21
  7. 7,0 7,1 Λητώ Κατακουζηνού, Συντροφιά με τον Αλμπερ Καμυ, εκδόσεις Ερασμια

Πηγές-Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]