Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792)
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι
Sturm Ochakov.jpg
Η Πολιορκία του Οτσάκοφ
Ημερομηνία 12 Αυγούστου 1787 - 9 Ιανουαρίου 1792
Τόπος Μολδαβία, Βεσσαραβία, Βλαχία, Μπουντζάκ, Σερβία, Μαύρη Θάλασσα
Έκβαση Νίκη των Ρώσων
Εμπλεκόμενες πλευρές
Ηγετικά πρόσωπα

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1787-1792 άρχισε το 1787 και τελείωσε το 1792, με τους Ρώσους και τους Αυστριακούς από την μια πλευρά, και τους Τούρκους από την άλλη. Αιτία του πολέμου ήταν η προσπάθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ανακαταλάβει τα εδάφη (Κριμαία) που έχασε κατά τον ρωσοτούρκικο πόλεμο του 1768-1774. Ο πόλεμος τελείωσε με ήττα των Τούρκων και με την υπογραφή της Συνθήκης του Ιάσιου.

Τα πολεμικά γεγονότα στη Ρουμανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 24 Αυγούστου 1787, οι Οθωμανοί κήρυξαν πόλεμο κατά της Ρωσικής αυτοκρατορίας και φυλάκισαν το Ρώσο πρεσβευτή στο Επταπύργιο. Μετά την αποτυχημένη επίθεση των Τούρκων (1787) και την πτώση του Οτσάκοφ από την αντεπίθεση των Ρώσων (1788), ο πόλεμος μεταφέρθηκε στα εδάφη της Ρουμανίας. Ο τότε ηγεμόνας της Βλαχίας Νικόλαος Μαυρογένης είχε αρχίσει άμεσα οχυρωματικά έργα γύρω από το Βουκουρέστι και είχε οργανώσει δικό του στρατό 5-10.000 ανδρών, πράγμα που δεν είχε κάνει κανένας από τους προηγούμενους ηγεμόνες. Οι άνδρες αυτοί όμως ήσαν, ως επί το πλείστον, ανεκπαίδευτοι και απείθαρχοι. Επίσης ο Μαυρογένης ζήτησε από τον Οθωμανικό στρατό να ενισχύσει τα σύνορα προς την Τρανσυλβανία που κατείχαν οι Αψβούργοι.

Στις 21 Νοεμβρίου 1787 Αυστριακός στρατός 20.000 ανδρών υπό τον πρίγκιπα Ιωσία του Κόμπουργκ άρχισαν επιθέσεις στη Βλαχία και κατέλαβαν οχυρωμένα μοναστήρια, όπως το Σινάια (Sinaia). Δύο μήνες αργότερα μαθεύτηκε στο Βουκουρέστι ότι οι Ρώσοι υπό τον στρατηγό Σουβόροφ είχαν εισέλθει στη Μολδαβία. Επειδή κάποιοι από τους βογιάρους αυτομόλησαν προς τους Ρώσους, ο Μαυρογένης συνέλαβε πολλούς βογιάρους και τους έκλεισε σε ένα κάστρο.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1788, ο αυτοκράτωρ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ιωσήφ Β΄ κήρυξε επίσημα τον πόλεμο « για να ελευθερώσει τους Ρουμάνους από τον Οθωμανικό ζυγό». Ύστερα από τη σύλληψη του Αλέξανδρου Υψηλάντη από τους Αυστριακούς, ο Μαυρογένης χρίστηκε από τον Σουλτάνο και πρίγκιπας της Μολδαβίας, καθώς και λίγο αργότερα αρχιστράτηγος των τουρκικών στρατευμάτων. Ο Μαυρογένης με 11.000 δικούς του στρατιώτες και με 15.000 Τούρκους κέρδισε τις μάχες στο Târgu Jiu και στο Câmpulung και εμπόδισε την εισβολή των Αυστριακών για ένα περίπου χρόνο. Ενθαρρυμένος από αυτές τις νίκες επιτέθηκε στο Kronstadt ( το σημερινό Μπρασόφ ) από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1788, αλλά δεν κατόρθωσε να καταλάβει την πόλη.

Μετά το θάνατο του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ ο νέος σουλτάνος, ο Σελίμ Γ΄, έστειλε τον Απρίλιο του 1789 για ενίσχυση του Μαυρογένη μόνο 5-6.000 στρατιώτες από τη Ρούμελη. Τον ίδιο χρόνο ο ενωμένος στρατός των Ρώσων και των Αψβούργων προκάλεσε πολύ μεγάλες απώλειες στο Βλαχο-Οθωμανικό στρατό του Κοτζά Γιουσούφ-πασά στις μάχες της Φωξάνης και του Ρίμνικ. Φοβούμενος την αιχμαλωσία του, ο Μαυρογένης εγκατέλειψε το Βουκουρέστι στις 26 Οκτωβρίου, ενώ ο πληθυσμός της πόλης καλωσόρισαν το στρατό του πρίγκιπα Coburg.

Οι κάτοικοι του Βουκουρεστίου καλωσορίζουν τον πρίγκιπα Ιωσία του Coburg το 1789

Τον Ιούνιο 1790, ενισχυμένος με νέες Οθωμανικές δυνάμεις ο Μαυρογένης κατέλαβε το Καλαφάτι, αλλά στη συνέχεια νικήθηκε από τον Αυστριακό στρατό. Ο νικημένος Έλληνας ηγεμόνας, που τόλμησε να πολεμήσει ταυτόχρονα με δύο αυτοκρατορίες, υποχρεώθηκε να περάσει με βάρκα το Δούναβη και να περιφέρεται από χωριό σε χωριό της Βουλγαρικής όχθης μέχρι το Σεπτέμβριο του 1790, οπότε τον σκότωσε απεσταλμένος του Ρουστσουκλί Χασάν πασά, διαδόχου του Γιουσούφ-πασά στη θέση του μεγάλου βεζίρη, ο οποίος και έστειλε το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη.

Επίλογος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον πόλεμο που κήρυξε ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, παρασυρμένος από κακούς συμβούλους, κατέληξε σε βάρος των Οθωμανών, που έχασαν την περιοχή μεταξύ του ποταμού Μπουγκ και του Δνείστερου, όπου και το φρούριο Οτσάκοφ. Η κήρυξη του πολέμου έδωσε στους Ρώσους, αλλά και στους Αυστριακούς, την ευκαιρία για την απόσπαση των παραδουνάβιων ηγεμονιών από τη φθίνουσα Οθωμανική αυτοκρατορία.

Ο Ν. Μαυρογένης υπήρξε ο μόνος, μετά από πολλά χρόνια, που κάλεσε τους Ρουμάνους να υπερασπισθούν την πατρίδα τους και κατάφερε να προστατεύσει τη Βλαχία από προσάρτηση στους Αυστριακούς ή τους Ρώσους. Αν δεν υπήρχε η ηρωική και μακρά αντίσταση του Μαυρογένη οι αντίπαλοι θα είχαν πετύχει να καταστρέψουν την Οθωμανική αυτοκρατορία και να μοιρασθούν τα κομμάτια της. Παρά την τελική ήτα του, το γεγονός ότι παρουσιάσθηκε στην πολεμική σκηνή ένας Ρουμανικός στρατός επηρέασε ακόμη και τους νικητές στη στάση τους. Υπό την πίεση και της Γαλλικής επανάστασης, η Αυστρία σύναψε συνθήκη ειρήνης με την Πύλη στις 4 Αυγούστου 1791, ενώ η Ρωσία σύναψε προσωρινή ειρήνη στο Γαλάτσι τον Αύγουστο 1792 και ρύθμισε οριστικά τους όρους στο Ιάσιο στις 9 Ιανουαρίου 1793.


Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]