Ρούσε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 43°51′00″N 25°58′00″E / 43.85°N 25.966667°E / 43.85; 25.966667

Ρούσε
Πανόραμα
Χώρα Βουλγαρία
Διοίκηση
 • Δήμαρχος Plamen Stoilov
Πληθυσμός 165.283
Ταχυδρομικός κώδικας 7000
Ιστοσελίδα Official website

Το Ρούσε (βουλγαρικά: Русе) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας , στή δεξιά όχθη του Δούναβη, απέναντι από τη Ρουμανική πόλη Τζιούρτζιου, 300 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια και 200 χλμ. από τη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας Είναι το σημαντικότερο ποτάμιο λιμάνι της Βουλγαρίας, λειτουργώντας ως σημαντικός παράγων του διεθνούς εμπορίου της χώρας. Είναι γνωστό για τη Νεομπαρόκ και Νεοροκοκό αρχιτεκτονική του, του 19ου και 20ού αιώνα, που προσελκύει πολλούς τουρίστες. Συχνά ονομάζεται Μικρή Βιέννη. Η Γέφυρα Φιλίας Ρούσε - Τζιούρτζιου, μέχρι τις 14 Ιουνίου 2013 η μόνη στο τμήμα του Δούναβη που μοιράζονται η Βουλγαρία και η Ρουμανία, διασχίζει εδώ τον ποταμό.

Το Ρούσε είναι αδελφοποιημένο με το Περιστέρι.

Ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης το όνομα Ρούσε προέρχεται από το όνομα μιας γυναίκας ιδρύτριας της πόλης, που το όνομά της ήταν Ρούσα, που σημαίνει κοκκινομάλα. Το 13ο και 14ο αιώνα, την εποχή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, ένας οχυρωμένος οικισμός ονόματι Ρούσι, που μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1380, δημιουργήθηκε κοντά στα ερείπια της αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η πόλη στη δεξιά όχθη πήρε το όνομά της από το Φρούριο Τσερβέν, που σημαίνει κόκκινο, μέσω της ρίζας ΄ρους΄, που υπάρχει σε πολλές Σλαβικές γλώσσες και είναι συγγενής του Γαλλικού rouge και του Λατινικού rusos.

Το Τζιούρτζιου, η Ρουμανική πόλη στην αριστερή πόλη απέναντι από το Ρούσε, μπορεί να έχει πάρει το όνομά της από το Τουρκικό ΄γκιοργκιούλ΄, που μπορεί να σημαίνει κόκκινη ή ροζ.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχαιότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πόλη εμφανίσθηκε ως Νεολιθικός οικισμός από τη 2η ως την 3η χιλιετία π.Χ., όταν αναπτύχθηκαν η κεραμική, η αλιεία, η γεωργία και το κυνήγι. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν αρκετά επίπεδα, που σημαίνει ότι η τοποθεσία είχε δεχθεί επιθέσεις από γειτονικές φυλές και υπέστη αρκετές φυσικές καταστροφές. Στην περιοχή βρέθηκαν αρχαία ιερά, όπου κυριαρχούσαν είδωλα μιας εγκύου γυναίκας, θεάς της γονιμότητας.

Ο μεταγενέστερος Θρακικός οικισμός μετεξελίχθηκε σε Ρωμαϊκό στρατιωτικό και ναυτικό κέντρο κατά τη βασιλεία του Βεσπασιανού (69 - 70 μ.Χ.) ως μέρος ενός συστήματος οχυρώσεων κατά μήκος των βόρειων συνόρων της Μοισίας. Το όνομά του, Sexaginta Prista, σημαίνει ΄΄πόλη των 60 πλοίων΄΄ και βασίζεται στα υποτιθέμενα 60 γειτονικά αγκυροβόλια.

Το φρούριο βρισκόταν στον κεντρικό δρόμο μεταξύ του Σιγκίντουνουμ (το σημερινό Βελιγράδι) και του Δέλτα του Δούναβη και καταστράφηκε τον 6ο αιώνα από επιδρομές Αβάρων και Σλάβων. Ο Ούγγρος ιστορικός Φέλιξ Φίλιπ Κάνιτς ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε τη Σεξαγκίντα Πρίστα με το Ρούσε, αλλά τη σύνδεσή τους απέςδειξαν μεταγενέστερα οι αδελφοί Σκόρπιλ, μελετώντας επιγραφές, νομίσματα, τάφους και αντικείμενα της καθημερινής ζωής. Επιγραφή από τη βασιλεία του Διοκλητιανού αποδεικνύει ότι η πόλη ξαναχτίστηκε ως praesidium (μεγάλη οχύρωση) μετά την καταστροφή του από τους Γότθους το 250 μ.Χ.

Ο οικισμός αναφερόταν στο Μεσαίωνα ως Γκολιάνο Γιόργκοβο, του οποίου σημερινός διάδοχος είναι το Τζιούρτζιου στη Ρουμανία.

Οθωμανική κατάκτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την Οθωμανική κατάκτηση οι εισβολείς κατέστρεψαν την πόλη, αντιδρώντας σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια απελευθέρωσης το 1595 από ένα ενωμένο στρατό Βλάχων-Βουλγάρων, υπό το Μιχαήλ το Γενναίο. Μετά την ανοικοδόμησή του τα επόμενα χρόνια το Ρούσε ονομάστηκε Ρουστσούκ (στα Τουρκικά ΄μικρό Ρούσε΄) και επεκτάθηκε πάλι σε μεγάλο φρούριο το 18ο αιώνα. Αργότερα έγινε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια στο Δούναβη και διοικητικό κέντρο του Βιλαετίου της Τούνα, που εκτεινόταν από τη Βάρνα και την Τούλτσεα μέχρι τη Σόφια και τη Νις.

Νεότερη Βουλγαρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφότου έγινε τμήμα της σύγχρονης Βουλγαρίας στις 20 Φεβρουαρίου 1878, το Ρούσε ήταν ένα από τα βασικά πολιτιστικά και οικονομικά κέντρα της χώρας. Έντονη ανοικοδόμηση την περίοδο αυτή άλλαξε την αρχιτεκτονική όψη της πόλης σε τυπικά Κεντροευρωπαική. Το Ρούσε είναι γνωστό για τις πολλές πρώτες καινοτομίες στη Βουλγαρία όπως

  • 1864 - το πρώτο τυπογραφείο στη Βουλγαρία
  • 1867 - τέθηκε σε λειτουργία η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή, που συνέδεε το Ρούσε με τη Βάρνα
  • 1879 - η πρώτη γεωπονική σχολή ΄΄Ομπαζτσοφ τσιφλίκ΄΄, σήμερα Αγροτικό επιστημονικό ερευνητικό ινστιτούτο, προσανατολισμένο στη γεωπονία και την επιστήμη των σπόρων
  • 1881 - ναυπηγήθηκε το πρώτο πλοίο από χάλυβα στη Βουλγαρία
  • 1881 - η πρώτη ιδιωτική Βουλγαρική τράπεζα, Τζίρνταπ
  • 1881 - η Σχολή Μηχανικών Ναυτικού, η πρώτη τεχνική σχολή στη Βουλγαρία. Αργότερα μεταφέρθηκε στη Βάρνα
  • 1883 - ο πρώτος Μετεωρολογικός σταθμός
  • 1884 - ο πρώτος Βουλγαρικός φαρμακευτικός σύλλογος
  • 1885 - ιδρύθηκε η πρώτη Βουλγαρική ένωση τεχνικών
  • 1890 - το πρώτο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο
  • 1891 - η πρώτη ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία ΄΄Μπουλγκάρια΄΄
  • 1896 - ο πρώτος χειροκίνητος ανελκυστήρας
  • 1897 - η πρώτη κινηματογραφική προβολή. Η δεύτερη ήταν ένα μήνα αργότερα στην πρωτεύουσα Σόφια
  • 1927 - η πρώτη βιομηχανία παραγωγής καλτσών στη Βουλγαρία, Φάζαν
  • 1933 - τα πρώτα διυλιστήρια πετρτελαίου.

Εδώ κατασκευάσθηκαν τα πρώτα Βουλγαρικά εργοστάσια για αναψυκτικά και γραβάτες. Ο πρώτος αεροπόρος Συμεών Πετρόφ γεννήθηκε στο Ρούσε. Στη νεοαπελευθερωμένη Βουλγαρία του τέλους του 19ου αιώνα το Ρούσε ήταν κοσμοπολίτικη πόλη με πολυεθνικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του 1883 σε συνολικό πληθυσμό 26.156 καταγράφηκαν 11.342 Βούλγαροι, 10.252 Τούρκοι, 1.943 Εβραίοι, 841 Αρμένιοι, 476 Γερμανοί, 291 Έλληνες, 231 Βλάχοι (Ρουμάνοι), 170 Ρώσοι, 113 Σέρβοι και Κροάτες, 79 Γύφτοι, 76 Ούγγροι, 74 Τάταροι, 58 Ιταλοί, 58 Γάλλοι, 32 Αγγλοι, 19 Πέρσες, 16 Πολωνοί, 16 Τσέχοι και 69 άλλοι.

΄΄Όλες οι προσόψεις στους κεντρικούς δρόμους του Ρούσε θα έχουν πλούσιες γύψινες διακοσμήσεις ΄΄ απαιτούσαν οι Κανονισμοί Κατασκευής Ιδιωτικών Κτιρίων του 1893, που εκδόθηκαν από το Δήμο του Ρούσε.

Μετά την παραίτηση το 1886 του πρίγκιπα Αλέξανδρου Βάτεμπεργκ, ως αντίδραση στην εξέλιξη της αντιβασιλείας υπό τον πρωθυπουργό Στέφαν Σταμπόλοφ, στασίασε στο Ρούσε μια ομάδα Ρωσόφιλων αξιωματικών του στρατού. Η στάση κατεστάλη βίαια και 13 από τους ηγέτες καταδικάσθηκαν γρήγορα σε θάνατο και εκτελέσθηκαν κοντά στην πόλη, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια. Μετά από δεκαετίες, το 1934, ντόπιοι πολίτες διενήργησαν έρανο και ανήγειραν ένα μνημείο στη θέση όπου εκτελέσθηκαν οι Ρωσόφιλοι αξιωματικοί. Το μνημείο ανατινάχτηκε το 1940, αλλά ξαναχτίστηκε το 1966 στο ίδιο περίπου σημείο.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Σοσιαλισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταξύ Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε η Νότια Δοβρουτσά είχε απολεσθεί υπέρ της Ρουμανίας, η οικονομική σημασία της πόλης μειώθηκε. Το ίδιο και πληθυσμός και το Ρούσε δεν ήταν πια η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας (μετά την πρωτεύουσα της πρώην Ανατολικής Ρωμυλίας Φιλιππούπολη, καθώς την ξεπέρασαν γρήγορα η Σόφια και η Βάρνα. Πολλές μεγάλες εταιρείες έφυγαν και όλα τα ξένα προξενεία έκλεισαν, εκτός από το Ρωσικό, που δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί.

Η επιστροφή της Νότιας Δοβρoυτσάς στη Βουλγαρία το 1940 δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την αποκατάσταση του ηγετικού ρόλου της πόλης. Έγινε επαρχιακό κέντρο και η οικονομική δραστηριότητα αναζωογονήθηκε. Η κατασκευή της γέφυρας Ρούσε - Τζιούρτζιου το 1954 και η γρήγορη εκβιομηχάνιση έδωσαν νέα ώθηση στην ανάπτυξη. Το Ρούσε εμφανίσθηκε πάλι ως σημαντικός οικονομικός, μεταφορικός, πολιτιστικός και εκπαιδευτικός κόμβος. Επεκτάθηκαν η ελαφρά βιομηχανία και η βιομηχανία μηχανημάτων και χημικών, κατασκευάσθηκε ένα μεγάλο λιμάνι και η πόλη έγινε πανεπιστημιακό κέντρο. Με την απογραφή του 1985 καταγράφηκε πληθυσμός πάνω από 186.000.

Πτώση του Σοσιαλισμού και δημοκρατική Βουλγαρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το Ρούσε μπήκε σε μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας του. Κτίσθηκε στο Τζιούρτζιου το εργοστάσιο Βέρατσιμ, που ρύπαινε τον αέρα μεταξύ 1980 και 1987, επηρεάζοντας την ανάπτυξη της πόλης. Ο πληθυσμός μειώθηκε και 15.000 άνθρωποι μετανάστευσαν μεταξύ 1985 και 1992. Ευτυχώς το 1987 το Ρουμανικό εργοστάσιο σταμάτησε να ρυπαίνει κάτω από την πίεση περιβαλλοντικών οργανώσεων, τόσο στη Βουλγαρική όσο και στη Ρουμανική κομμουνιστική ηγεσία. Οργανώσεις, όπως η Εκογκλασνόστ, προκάλεσαν διαδηλώσεις σε εθνική κλίμακα και επηρέασαν έντονα τη δημοκρατική αλλαγή. Τη δεκαετία του 1990 επηρεάστηκε από την οικονομική κρίση της Βουλγαρίας. Οι περισσότερες μεγάλες εταιρείες είχαν ζημίες και η ανεργία αυξήθηκε, προκαλώντας νέα κύματα μετανάστευσης. Από το 2000 η πόλη έχει αρχίσει να ανακτά τον προηγούμενο ηγετικό της ρόλο.

Aρχιτεκτονικά και φυσικά αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Aρχιτεκτονικά αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ρούσε είναι μία από τις 100 τουριστικές τοποθεσίες της Βουλγαρίας. Η πόλη είναι γνωστή για τα διατηρημένα κτίριά της από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχουν πάνω από 260 μνημεία. Τα περισσότερα από τα ακιοθέατα της πόλης βρίσκονται στο κέντρο του Ρούσε (μουσεία,αρχιτεκτονικά μνημεία, το θέατρο, η όπερα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και καταστήματα σουβενίρ). Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα παρακάτω :

Αξιοθέατο Περιγραφή Φωτογραφία
Mνημείο Ελευθερίας To Mνημείο Ελευθερίας ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Ιταλό γλύπτη Αρνόλντο Τσόκι. Με την πάροδο του χρόνου απέκτησε σημασία ως ένα από τα σύμβολα της πόλης και τώρα αποτελεί τμήμα του θυρεού της. Rousse Monument of Liberty Palm trees.jpg
Dohodno Zdanie|Ντοχόντνο Ζντάνιε (θέατρο "Σάβα Ονιάνοφ) Το Ντοχόντνο Ζντάνιε είναι ένα εντυπωσιακό Νεοκλασικό οικοδόμημα στο κέντρο της πόλης του Ρούσε, χτισμένο το 1898-1902 για να στεγάσει τις τοπικές θεατρικές παραστάσεις. Μαζί με το Μνημείο Ελευθερίας είναι σύμβολο της πόλης. Ruse TodorBozhinov 09.08.09 (15).JPG
Οδός "Αλεξαντρόφσκα" Ο κύριος δρόμος της πόλης είναι η "Αλεξαντρόφσκα". Είναι ένα αρχιτεκτονικό σύνολο κτιρίων σε νεομπαρόκ, νεοροκοκό και άλλους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. 43°51′0.99″N 25°57′16.77″E / 43.8502750°N 25.9546583°E / 43.8502750; 25.9546583 Ruse TodorBozhinov 09.08.09 (45).JPG
Η πρώτη ιδιωτική τράπεζα "Τζίρνταπ" (το ρολόι της πόλης) Η Τζίρνταπ ήταν η πρώτη ιδιωτική Βουλγαρική τράπεζα. Ιδρυμένη το 1881, η Τζίρνταπ ήταν μία από τιε έξι μεγαλύτερες τράπεζες της Βουλγαρίας και κατά τους πολέμους ο οικονομικός της όμιλος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα. Σήμερα το κεντρικό κτίριο στεγάζει τη διοίκηση του Εμπορικού επιμελητηρίου του Ρούσε και είναι σύνηθες σημείο συναντήσεων. Ruse TodorBozhinov 09.08.09 (29).JPG
Tο κέντρο της παλιάς πόλης του Ρούσε Το κέντρο της παληάς πόλης είναι το τετράγωνο γύρω από το Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε. Στην πλατεία βρίσκεται η περιφερειακή βιβλιοθήκη "Λιούμπεν Καραβέλοφ". Το κτίριο είναι διακοσμημένο με μπαρόκ στοιχεία - φύλλα, πέρλες και ρόδακες. Η πρώην τράπεζα των Ιβάν και Στεφάν Συμεόνοφ βρίσκεται στην αρχή της οδού "Αλεκσαντρόφσκα". Το κτίριο είναι στο, χαρακτηριστικό για το Ρούσε, μπαρόκ ρυθμό. 43°50′39.36″N 25°56′53.23″E / 43.8442667°N 25.9481194°E / 43.8442667; 25.9481194

03-08-2006-Rousse 066.jpg

Το σπίτι του Ελίας Κανέτι, Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας - 1981 Το σπίτι βρίσκεται στην οδσό "Σλαβιάνσκα". 43°50′47.6″N 25°56′54.79″E / 43.846556°N 25.9485528°E / 43.846556; 25.9485528 Elias Canettis fødested.JPG
Το σπίτι του Αντρέα Τούριο. Το σπίτι του Αντρέα Τούριο είναι το ομορφότερο στο Ρούσε. Ολοκληρώθηκε το 1900. Οι αίθουσές του είναι διακοσμημένες σε Πομπηιανό στυλ.Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του επιλέχτηκαν προσεκτικά από όλο τον κόσμο. 43°50′53.16″N 25°56′47.9″E / 43.8481000°N 25.946639°E / 43.8481000; 25.946639

Andrea turio.jpg

Ασφαλιστική εταιρεία "Βουλγαρία". Η Ασφαλιστική εταιρεία "Βουλγαρία" ήταν ηπρώτη στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1891. Το κτίριο βρίσκεται στην κεντρική οδό "Αλεξαντρόφσκα" και κατασκευάστηκε σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Insurance company "Bulgaria" was the first one in Bulgaria. It was created in 1891. 43°50′51.6″N 25°57′4.74″E / 43.847667°N 25.9513167°E / 43.847667; 25.9513167

Zastr drujestvo bulgaria.jpg

Παληό Μουσικό Γυμνάσιο Το "Παληό Μουσικό Γυμνάσιο" είναι εγκαταλειμμένο ιστορικό κτίριο, του 1900-1901. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός είναι εκλεκτικιστικός, συνδυάζοντας νεοκλασικά και νεογοτθικά στοιχεία και Βορειοευρωπαικές επιρροές. Το κτίριο ανακατασκευάζεται για να γίνει το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη Βουλγαρία. 43°50′40.68″N 25°57′15.44″E / 43.8446333°N 25.9542889°E / 43.8446333; 25.9542889

Rousse High School of Music Nedko 4.jpg

Tο ανθοδοχείο Το ανθοδοχείο βρίσκεται στο πάρκο της πόλης και το ύψος του είναι 3,40 μέτρα. 43°51′23.82″N 25°57′49.77″E / 43.8566167°N 25.9638250°E / 43.8566167; 25.9638250

Vazata-19.03.2007.jpg

H εκκλησία της Αγίας Τριάδας H ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι το παλιότερο κτίριο στην πόλη και χρονολογείται από το 1632. Κατασκευασμένη επί Τουρκοκρατίας έπρεπε να κτισθεί υπόγεια, έτσι οι επισκέπτες που μπαίνουν τώρα στο ναό πρέπει να κατέβουν σκαλιά σε βάθος τεσσάρων και μισό μέτρων αντί να ανέβουν, όπως στις περισσότερες εκκλησίες. 43°50′51.38″N 25°57′23.86″E / 43.8476056°N 25.9566278°E / 43.8476056; 25.9566278

Sveta-troica-ruse.jpg

Κουντ Καπού Κουντ Καπού ήταν η νότια πύλη του φρουρίου του Ρούσε που χτίστηκε το 1820, κατά την Τουρκοκρατία. Είναι το μόνο που έχει απομείνει από την περιτοίχιση.

Kunt Kapu.jpg

Aλλα αξιοθέατα είναι:

  • Οδός "Σλαβιάνσκα" (εκεί βρίσκεται το σπίτι του Ελίας Κανέτι)
  • Η οικία του Ιβάν Σιμεόνοφ (Η Καθολική Μητρόπολη του Ρούσε) και του Στέφαν Σιμεόνοφ.
  • Μοναστήρι Μπασάρμποβο
  • Πύργος Τηλεόρασης, ο ψηλότερος στη Βουλγαρία (204 μ.) και ένας από τους ψηλότερους στη Βαλκανική.

Φυσικά αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τοποθεσία Περιγραφή Φωτογραφία
Ρούσενσκι λομ (πάρκο) Το Φυσικό Πάρκο Ρούσενσκι Λομ είναι ένα από τα δέκα φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας. Βρίσκεται κατά μήκος της κοιλάδας-φαράγγι του Ποταμού Ρούσενσκι Λομ - του τελευταίου δεξιού τροφοδότη του Δούναβη. Το πάρκο έχει κηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1970 και περιλαμβάνει μια περιοχή 3408 εκταρίων. Αναγνωρίζεται ως ως ενδιαφέρουσα και πολύτιμη τοποθεσία υψηλής αισθητικής αξίας διαθέτοντας ωραίες παραποτάμιες αναβαθμίδες, μαίανδρους, ψηλούς κάθετους βράχους, περιοχές με πλούσια ποικιλία ειδών, σπήλαια, βραχώδεις σχηματισμούς, ιστορικά μνημεία εθνικής και διεθνούς σημασίας.43°37′55.56″N 26°4′9.06″E / 43.6321000°N 26.0691833°E / 43.6321000; 26.0691833 RusenskiLomPark.jpg
Πάρκο Λίπνικ Βρίσκεται κοντά στο χωριό Νικόλοβο, 10 χλμ. από το Ρούσε. Η έκταση του πάρκου είναι περίπου 2000 εκτάρια και η κύρια χλωρίδα αποτελείται από φλαμουριές. Lipnik park-Teketo.jpg
Ορλοβα Τσούκα (Αετόβραχος) Το σπήλαιο αυτό είναι αρχαιολογικό καταφύγιο, 8 χλμ. κοντά στο Ντβε Μογκίλι (32 χλμ. από το Ρούσε). Εδώ βρέθηκαν υπολείμματα προϊστορικών ανθρώπων και μιας αρκούδας των σπηλαίων. Τπ σπήλαιο είναι βιότοπος πάνω από 10 ειδών νυχτερίδων, που χιλιάδες τους ζουν εκεί το χειμώνα. Είναι το πιο επίμηκες σπήλαιο της Βόρειας Βουλγαρίας (13 χλμ) και το δεύτερο της χώρας (έχει περίπου 15 χλμ. τούνελ σε 7 επίπεδα). . 43°35′23.68″N 25°57′37.01″E / 43.5899111°N 25.9602806°E / 43.5899111; 25.9602806 S6006723.jpg

Eκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει στην πόλη ένα πανεπιστήμιο - το Πανεπιστήμιο του Ρούσε "Ανγκελ Κάντσεφ" δυναμικότητας 15000 σπουδαστών, με παραρτήματα στη Σιλίστρα και το Ράζγκραντ. Υπάρχει επίσης στην πόλη παράρτημα της Γεωργικής Σχολής της Φιλιππούπολης.

Θρησκευτικά κτίρια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καθολική Μητρόπολη του Ρούσε
  • Εκκλησία της Αγίας Τριάδας
  • Εκκλησία της Αγίας Θεοτόκου
  • Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
  • Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ
  • Εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως
  • Εκκλησία της Αγίας Πέτκας
  • Ρωσική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματοποιού
  • Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός του Αγίου Παύλου (1890)
  • Αρμενική Εκκλησία Σουρπ Ασταβατζατζίν
  • Ευαγγελική εκκλησία Βαπτιστών
  • Μεθοδική Εκκλησία
  • Τζαμί Σείντ Πασά
  • Οι Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, βρίσκονται 20 χλμ. νότια.

Το 1978 καταστράφηκε η Εκκλησία των Αγίων Πάντων και στη θέση της ανεγέρθηκε το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης.

Η Εβραϊκή κοινότητα του Ρούσε ανήγειρε μια συναγωγή το 1797, που καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1810, αλλά δύο νέες συναγωγές ανεγέρθηκαν αργότερα το 1826 και το 1852. [1]

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέατρα και όπερες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φημισμένο για τον πολιτισμό του το Ρούσε φιλοξενεί μια φιλαρμονική ορχήστρα, την Κρατική Οπερα του Ρούσε (1949) και το θέατρο "Σάβα Ονιάνοφ".

Mουσεία και εκθέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αξιοθέατο Περιγραφή Φωτογραφεία
Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε Το Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο του Ρούσε ιδρύθηκε το 1904. Περιέχει περίπου 140.000 εκθέματα, ανάμεσά τους το θησαυρό του Μπόροβο, τα ευρήματα των ανασκαφών των αρχαίων κάστρων του Δούναβη Γιάτρους και Σεξατζίντα Πρίστα και της μεσαιωνικής Βουλγαρικής πόλης Τσέρβεν και μια συλλογή αστικών ενδυμασιών, πορσελάνινων, γυαλικών και ασημικών από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Rousse-architecture3.jpg
Ρωμαικό φρούριο Σεξατζίντα Πρίστα Η Σεξατζίντα Πρίστα βρίσκεται στην πόλη του Ρούσε και το όνομά της σημαίνει " το λιμάνι των εξήντα πλοίων". Roman Wall Rousse 076.jpg
Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο Οι μονολιθικές Εκκλησίες του Ιβάνοβο είναι μια ομάδα εκκλησιών, παρεκκλησιών και μοναστηριών, λαξευμένων σε συμπαγή βράχο, κοντά στο χωριό Ιβάνοβο, νότια του Ρούσε, στις ψηλές βραχώδεις όχθες του πάρκου Ρούσενσκι Λομ. Το συγκρότημα φημίζεται για τις ωραίες και καλοδιατηρημένες μεσαιωνικές τοιχογραφίες του και περιλαμβάνεται στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Ivanovo decke.jpg
Εθνικό Μουσείο Μεταφορών Το Εθνικό Μουσείο Μεταφορών βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη, στον πρώτο σιδηροδρομικό σταθμό της χώρας, που ανεγέρθηκε το 1866. Rousse Transport Museum 6.jpg
Μουσείο "Αστικής ζωής του Ρούσε" Η έκθεση παρουσιάζει το ρόλο του Ρούσε ως πύλης προς την Ευρώπη και την εισροή της Ευρωπαικής αστικής κουλτούρας στη Βουλγαρία στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Εκτίθενται δείγματα εσωτερικής διαρρύθμισης, ενός καθημερινού, ενός σαλονιού, μιας αίθουσας μουσικής και ενός υπνοδωματίου, με έπιπλα από τη Βιέννη, καθώς και συλλογές αστικών ενδυμάτων, κοσμημάτων και άλλων αντικειμένων, ασημικών και πορσελάνινων, που χαρακτηρίζουν τις αλλαγές στην καθημερινή ζωή των πολιτών του Ρούσε. Εδώ βλέπουμε το πρώτο πίανο με ουρά, που εισήχθη στη Βουλγαρία από τη Βιέννη.
Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης Το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης είναι εθνικό μνημείο και οστεοφυλάκειο. Σε αυτό έχουν ταφεί 39 επιφανείς Βούλγαροι, ανάμεσά τους οι Λιούμπεν Καραβέλοφ, Ζαχάρι Στογιάνοφ, Στέφαν Καράτζα, Παναγιότ Χίτοφ, Τόνκα Ομπρετένοβα, Νικόλα Ομπρετένοφ, Παναγιότ Βόλοφ, Ανγκελ Κάντσεφ κ.α. Panteona - 19.03.2007.jpg
Οχυρό του Τσέρβεν Το Οχυρό του Τσέρβεν ήταν ένα από τα κύρια στρατιωτικά, διοικητικά, οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από το 12ο ως το 14ο αιώνα. Τα ερείπια του φρουρίου βρίσκονται κοντά στο ομώνυμο χωριό, 30 με 35 χλμ. νότια του Ρούσε. Tower stronghold of Cherven (Bulgaria).JPG
Μουσείο "Ζαχάρι Στογιάνοφ" Ο Ζαχάρι Στογιάνοφ ήταν Βούλγαρος επαναστάτης, συγγραφέας και ιστορικός. Το μουσείο έχει εκθέσεις από την περίοδο της Βουλγαρικής Αναγέννησης και για τη ζωή και τους αγώνες του Ζαχάρι Στογιάνοφ. Zaharii Stoianov hause.jpg
Μουσείο "Τόνκα Ομπρετένοβα" Το σπίτι- μουσείο της Μπάμπα Τόνκα είναι αφιερωμένο στη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση και στη ζωή της Τόνκα Ομπρετένοβα. Εδώ ιδρύθηκε το 1872 η Επαναστατική Επιτροπή του Ρούσε και αργότερα έγινε κέντρο για όλη τη χώρα. Το σπίτι παραμένει κλειστό για ανακαίνιση επί πάνω από 20 χρόνια.Bab Къща-музей-баба-тонка.jpg
Σπίτι Μουσείο Τόμα Καρτζίεφ Το μουσείο είναι αφιερωμένο στη ζωή του Βούλγαρου επαναστάτη και μαχητή για την απελευθέρωση της Βουλγαρίας. Toma-kardziev.jpg

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημαντικοί πολίτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Teodora Bakardjieva. «The Jewish community in Ruse». http://www.sefarad.org/publication/lm/035/6.html. Ανακτήθηκε στις 4 M a r c h 2007. 
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα