Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ροβέρτος Β' της Φλάνδρας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας - (Henri Decaisne, 1840/45)

Ο Ροβέρτος Β΄ (10651111) ήταν κόμης της Φλάνδρας από το 1093 έως το 1111. Ονομάστηκε και Ροβέρτος της Ιερουσαλήμ λόγω της δυναμικής του συμμετοχής στην Α΄ Σταυροφορία. Μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας και της Γερτρούδης της Ολλανδίας, ο πατέρας του ελπίζοντας ότι η δυναστεία του θα κυριαρχήσει στη Φλάνδρα άρχισε από μικρό να τον εξασκεί στα μυστικά της εξουσίας. Ήταν αντιβασιλιάς στην Φλάνδρα την περίοδο που ο πατέρας του βρισκόταν σε εκστρατεία στους Αγίους Τόπους (10851091).

Συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά την ανακήρυξη του ως κόμη έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία (1095) υπό τον πάπα Ουρβανό Β΄, άφησε ένα συμβούλιο αντιβασιλείας να διοικεί την Φλάνδρα και μπήκε στην συνοδεία του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν. Η συνοδεία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη όπου οι αρχηγοί της εξαναγκάστηκαν να δώσουν όρκο πίστης και υποταγής στον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, υπό τον όρο να δώσουν στον Βυζαντινό αυτοκράτορα όλα τα εδάφη που θα κατακτούσαν. Ο Ροβέρτος, του οποίου ο πατέρας είχε υπηρετήσει παλιότερα τον ίδιο Βυζαντινό αυτοκράτορα, δεν είχε πρόβλημα να το κάνει, αλλά μερικοί αρχηγοί αρνήθηκαν.

Ο Ροβέρτος συμμετείχε στην πολιορκία της Νίκαιας ύστερα από την οποία ο στρατός του διασπάστηκε σε δύο ομάδες· αρχικά βάδισε μαζί με τον Στέφανο Β΄ του Μπλουά,, τον Βοϊμόνδο του Τάραντα και τον Ροβέρτο Καρθόζ με τους στρατηγούς των Βυζαντινών επικεφαλής. Δέχτηκε την επίθεση των Σελτζούκων Τούρκων υπό τον σουλτάνο Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ στην μάχη του Δορυλαίου στις 30 Ιουνίου 1097, και την επόμενη μέρα ήρθε η ενίσχυση της δεύτερης στρατιωτικής ομάδας υπό τους Ραϊμόνδο Δ΄ της Τουλούζης, τον Γοδεφρείδο Μπουγιόν και τον Ούγο των Βερμαντουά. Οι δύο στρατοί ενώθηκαν, περικύκλωσαν τους Τούρκους, κατάφεραν να τους νικήσουν και συνέχισαν την πορεία τους.

Κατάληψη της Αντιόχειας και της Ιερουσαλήμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη του 1097 οι Σταυροφόροι έφθασαν στην Αντιόχεια, η πολιορκία κράτησε αρκετούς μήνες ενώ τον Δεκέμβριο ο Ροβέρτος και ο Βοϊμόνδος λεηλάτησαν τις γειτονικές περιοχές για φαγητό. Στις 30 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου νίκησαν έναν βοηθητικό στρατό υπό τον Ντουράκ της Δαμασκού, που ήρθε προς ενίσχυση της Αντιόχειας· η Αντιόχεια προδόθηκε στον Βοϊμόνδο από έναν Αρμένιο φρουρό και ο Ροβέρτος ήταν ο πρώτος που μπήκε στην πόλη. Σε λίγες μέρες δέχθηκαν νέα πολιορκία από τον Κερμπόργκα της Μοσούλης, στις 28 Ιουνίου 1098, τον οποίο οι σταυροφόροι αντιμετώπισαν νικηφόρα ανοιχτά σε μάχη, καταλαμβάνοντας την ακρόπολη της πόλης. Ο Βοϊμόνδος και ο Ραϊμόνδος ήθελαν ο καθένας για λογαριασμό του να κυβερνήσει την πόλη ο Ροβέρος ανέλαβε την υποστήριξη του Βουμόνδου.[ασαφές] Αργότερα ο Ραϊμόνδος πολιόρκησε τη Μαρράτ με τον Ροβέρτο να εξακολουθεί να βρίσκεται στην υπηρεσία του· ο Ραϊμόνδος επιχείρησε να δωροδοκήσει τον Ροβέρτο και τους άλλους αρχηγούς για να τους στρέψει κατά του Βοϊμόνδου, αλλά ο Ροβέρτος αρνήθηκε. Εξακολουθούσε όμως να μετέχει στις επιχειρήσεις όπως στην πολιορκία της άκρας, τον Ιούνιο του 1099 βοήθησε τον Τανκρέδο του Τάραντα στην αποστολή του στη Σαμάρεια προκειμένου να βρει ξύλινο εξοπλισμό για την πολιορκία των Ιεροσολύμων. Τελικά τα Ιεροσόλυμα καταλήφθηκαν από τους Σταυροφόρους στις 15 Ιουλίου και παρά τη σκληρή διαμάχη για την κυριαρχία της πόλης μεταξύ Γοδεφρείδου και Ραϊμόνδου το βασίλειο είχε σχηματιστεί. Το τελικό χτύπημα στους Φατιμίδες το έδωσε ο ίδιος ο Ροβέρτος στην μάχη του Ασκελόν. Τον Αύγουστο ξεκίνησε το ταξίδι του για την επιστροφή.

Επιστροφή στην Φλάνδρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη Αυγούστου ενώ επέστρεφε με τον Ροβέρτο Καρθόζ και τον Ραϊμόνδο, κυρίευσε τη Λατάκια και την παρέδωσε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ όπως τού είχε υποσχεθεί. Ο Αλέξιος τού ζήτησε να μείνει στην υπηρεσία του, αλλά ο Ροβέρτος αρνήθηκε. Φεύγοντας, ο Αλέξιος τού έδωσε δώρο τη στολή του Αγίου Γεωργίου, που την τοποθέτησε στο αββαείο του Οσίν στην Φλάνδρα. Επίσης έχτισε το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα κοντά στην Μπρυζ. Κατά την διάρκεια της απουσίας του ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να καταλάβει περιοχές της Φλάνδρας, ο Ροβέρτος απάντησε υποστηρίζοντας την επανάσταση της κοινότητας του Καμπραί κατά του αυτοκράτορα. Κλείστηκε ειρήνη με τον αυτοκράτορα (1102), αλλά ο νέος αυτοκράτορας Ερρίκος Ε΄ επιτέθηκε ξανά στην Φλάνδρα (1105) με την βοήθεια του Βαλδουίνου Γ΄ του Αινώ, που έφερε στρατό από την Ολλανδία, αλλά και πάλι απέτυχε κλείνοντας ειρήνη.

Το 1103 είχε κλείσει ειρήνη με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Α΄, με συμφωνία να τού ανταλλάξει ο Άγγλος βασιλιάς ιππικό σε ανταλλαγή απόδοσης ετήσιου φόρου. Όταν ο Ερρίκος αρνήθηκε να πληρώσει ο Ροβέρτος συμμάχησε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΣΤ΄ και επιτέθηκαν μαζί στην Νορμανδία. Εκεί κοντά στο Μω ο Ροβέρτος τραυματίστηκε θανάσιμα πέφτοντας από το άλογό του και στη συνέχεια πνίγηκε στον ποταμό Μάρνη. Με τον γάμο του με την Κλημεντία της Βουργουνδίας αδελφή του πάπα Καλλίστου Β΄ απέκτησαν τρία παιδιά, από τα οποία μόνο ο μεγαλύτερος επέζησε, που τον διαδέχθηκε ως Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Robert II, Count of Flanders της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).