Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ριχάρδος Β' της Αγγλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ριχάρδος Β'
Richard II King of England.jpg
Περίοδος εξουσίας
21 Ιουνίου 137730 Σεπτεμβρίου 1399
Προκάτοχος Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Διάδοχος Ερρίκος Δ' της Αγγλίας
Γέννηση 6 Ιανουαρίου 1367
Μπορντό, Γαλλία
Θάνατος 14 Φεβρουαρίου 1400 (33 ετών)
Δυτικό Γιόρκσερ, Αγγλία
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Πατέρας Εδουάρδος του Γούντστοκ
Μητέρα Ιωάννα του Κεντ
Σύζυγος Άννα της Βοημίας
Ισαβέλλα του Βαλουά
Υπογραφή Richard II Signature.svg
Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας

Ο Ριχάρδος Β΄ (Richard II, Μπορντό, 6 Ιανουαρίου 1367 - Λονδίνο, 14 Φεβρουαρίου 1400) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 1377 έως την καθαίρεσή του το 1399.

Ο Ριχάρδος Β' ήταν γιος του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκηπα και της Ιωάννας του Κεντ, διάδοχος του παππού του, βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ σε ηλικία 10 ετών.

Κατά την διάρκεια που ήταν ανήλικος, την αντιβασιλεία ασκούσε ο θείος του, Ιωάννης της Γάνδης, ενώ συγκλήθηκαν τρία συνεχή συμβούλια (1377 - 1380) την περίοδο της ακυβερνησίας. Ο Ιωάννης της Γάνδης εξασκούσε εξ' ολοκλήρου και την εξωτερική πολιτική.

Όταν ενηλικιώθηκε ο Ριχάρδος, αντιμετώπισε την επανάσταση των χωρικών, κάτι που τον έκανε να συνθηκολογήσει με τον Γουόλτερ Τάιλερ και να συλλέξει στρατό να τους αντιμετωπίσει. Τελικά εκτέλεσε τους αρχηγούς, καταστέλλοντας την επανάσταση. Σταδιακά άρχισε να γίνεται αντιπαθητικός στον Αγγλικό λαό και την αριστοκρατία. Δεν είχε διπλωματικές ικανότητες συνδιαλλαγής, κάτι που τον οδήγησε στην πτώση του (1399).

Παντρεύτηκε δύο φορές: την πρώτη την Άννα της Βοημίας (1383), κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄, που πέθανε το 1394, και στην συνέχεια προχώρησε σε δεύτερο γάμο (1396) με την επτάχρονη Ισαβέλλα του Βαλουά χωρίς να αποκτήσει κληρονόμους.

Άβουλος, ανίκανος στην εξωτερική του πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος Β΄ συναντάει τους επαναστάτες

Όταν ο Ριχάρδος πήρε την ολοκληρωτική διακυβέρνηση στα χέρια του, διόρισε σε κυβερνητικές θέσεις ευγενείς, οι οποίοι αργότερα θα συνωμοτήσουν προκαλώντας την ανατροπή του. Αφού εξόρισε το συγκεκριμένο συμβούλιο, διόρισε ένα νέο συμβούλιο ευνοουμένων του, όπως ο Ροβέρτος του Βερ, Θ΄ κόμης της Οξφόρδης, και ο Μάικλ ντε λα Πολ, για τον οποίο δημιούργησε την κομητεία του Σάφολκ και τον έκανε πρωθυπουργό της Αγγλίας.

Πολλοί λένε ότι ο Ριχάρδος Β΄ είχε ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Βερ, ενώ ο Τόμας Γουάλσινγκαμ λέει ότι ήταν αισχρός, κάνοντας πολλές άσεμνες σαρκικές επαφές.

Ενώ το συμβούλιο του κράτους του ήθελε συνεχώς πόλεμο με την Γαλλία, αυτός επέμενε συνεχώς στην ειρηνική πολιτική και αυτό ήταν αιτία να λέγεται συνεχώς ότι δεν ενδιαφέρεται για το κράτος του. Το Αγγλικό Κοινοβούλιο του ζήτησε (1386) να απομακρύνει τους αντιλαϊκούς συμβούλους. Όταν αρνήθηκε, βρήκε αντιμέτωπους του τους αμφισβητίες λόρδους με επικεφαλής τον Ριχάρδο Φιτζ Άλαν, οι οποίοι τον νίκησαν έξω από την Οξφόρδη και τον αιχμαλώτισαν στον πύργο του Λονδίνου. Τελικά δέχθηκε (1388) να διώξει τους αντιπαθείς στο Κοινοβούλιο συμβούλους του και να διορίσει νέους, μειώνοντας αισθητά την δημοτικότητα του.

Τα επόμενα χρόνια ο Ριχάρδος έγινε πιο προσεκτικός στις συνδιαλλαγές του με τους βαρώνους. Αφού ανέκαμψε (1390) και ο θείος του Ιωάννης της Γάνδης επέστρεψε από την Ισπανία, προκειμένου να τον βοηθήσει. Η ομάδα των ευγενών υποστηρικτών του Ριχάρδου ήταν τα ελάφια, οι οποίοι είχαν ως σύμβολο ένα άσπρο ελάφι, προσωπική επιλογή του Ριχάρδου Β΄. Είχε πολλά ενδιαφέροντα, όπως το καλό φαγητό, η πολυτελής ζωή, οι τέχνες, η λογοτεχνία, η ζωγραφική.

Ταυτόχρονα άρχισαν να τον επικρίνουν σαν έναν νέο Εδουάρδο Β΄, που ήταν εξίσου με αυτόν παντελώς ανίκανος σε θέματα στρατιωτικά, και επιδίδετο σε άσεμνες πράξεις. Προτιμούσε τις υποχωρήσεις απέναντι στην Σκωτία και την Γαλλία, όπως το 1396, παρά τις στρατιωτικές εκστρατείες. Στην εκστρατεία του επίσης στην Ιρλανδία (1394) έδειξε το ίδιο φιλειρηνικό πνεύμα.

Βιαιότητες, λαϊκή αγανάκτηση και ανατροπή από τον ξάδελφο του Ερρίκο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θάνατος του Ριχάρδου Β΄ - κατά Francis Wheatley

Είχε μια ιδέα για θεία προέλευση της βασιλείας, κάτι που τον έκανε να δίνει κολακευτικά υπερβολικούς τίτλους για το πρόσωπο του, να ντύνεται μεγαλοπρεπώς και να φοράει όλη μέρα το στέμμα. Σε αντίθεση με την δειλή εξωτερική του πολιτική, στο εσωτερικό φάνηκε σκληρός απέναντι σε όσους τολμούσαν να αμφισβητήσουν την ανωτερότητα του: για παράδειγμα, κατάργησε τις ελευθερίες των κατοίκων του Λονδίνου.

Το 1397, καταφέρθηκε ξαφνικά εναντίον των λόρδων, που αμφισβητούσαν την εξουσία του, με σκληρές τιμωρίες: ο κόμης του Αρούντελ εκτελέστηκε, του Γουόρικ εξορίστηκε και ο Θωμάς του Γκλόστερ δολοφονήθηκε στην αιχμαλωσία. Καταδίωξε όλους τους αντιπάλους του, προκειμένου να παραμείνει ο εκλεκτός από τον Θεό βασιλιάς. Μετά τον θάνατο του θείου του, Ιωάννη της Γάνδης, ο γιος του, Ερρίκος, προέβαλε σαν ένας από τους ισχυρότερους διεκδικητές του θρόνου μετά τον θάνατο του άτεκνου Ριχάρδου, κάτι που έκανε τον Ριχάρδο να δημεύσει την τεράστια περιουσία του.

Δικαιολογημένα εξοργισμένος ο Ερρίκος συγκέντρωσε στρατό με την βοήθεια του Γάλλου βασιλιά και εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Ριχάρδου σε μια εκστρατεία του στην Ιρλανδία. Αρχικά απαίτησε τους τίτλους και την περιουσία που δικαιωματικά του ανήκαν, αλλά όταν επέστρεψε ο Ριχάρδος στην Αγγλία τεράστιο κύμα λαϊκής οργής ξεσηκώθηκε εναντίον του. Συνελήφθη εύκολα στο κάστρο του Φλιντ στην Ουαλία και μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, όπου το εξοργισμένο εναντίον του πλήθος προσπάθησε να τον δολοφονήσει πετώντας του απορρίμματα. Τελικά φυλακίστηκε στον πύργο του Λονδίνου, όπου πέθανε σε έναν χρόνο. Πιθανότερα δολοφονήθηκε με στραγγαλισμό.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Harvey, John (1948). The Plantagenets, 1154-1485 (Revised Edition 1959), London: Collins Clear Type Press.
  • Saul, Nigel (1997). Richard II, New Haven: Yale University Press.
  • Schama, Simon, A History of Britain 1 3000BC-AD1603 At the Edge of the World?, London: BBC Worldwide Ltd.
  • Alison Weir (1998). Lancaster & York - The Wars of the Roses. Pimlico.
Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
Γέννηση: 6 Ιανουαρίου 1367 Θάνατος: 14 Φεβρουαρίου 1400
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Εδουάρδος Γ'
Βασιλιάς της Αγγλίας
Λόρδος της Ιρλανδίας

1377–1399
Διάδοχος
Ερρίκος Δ'
Δούκας της Ακουιτανίας
1377–1390
Διάδοχος
Ιωάννης Β'
Peerage of England
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Εδουάρδος, ο Μαύρος Πρίγκιπας
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Δούκας της Κορνουάλης

1376–1377
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ερρίκος του Μόνμαουθ


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Richard II of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).