Ραϊμόνδος Γ' της Τρίπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σχέδιο της σφραγίδας του Ραϊμόνδου Γ'
T. A. Archer and Charles Lethbridge Kingsford, The Crusades: The Story of the Latin Kingdom of Jerusalem, Londres, 1894

Ο Ραϊμόνδος Γ' της Τρίπολης (Raymond III de Tripoli, 1140 - 1187) ήταν κόμης της Τρίπολης από το 1152 ως το 1187, πρίγκηπας της Γαλιλαίας από το 1174 έως το 1187 και γιος του Ραϊμόνδου Β' της Τρίπολης και της Οδιέρνας της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διαδέχτηκε τον πατέρα του ως κόμης της Τρίπολης και πολέμησε εναντίον των στρατευμάτων του Νουρ Αντ-Ντιν τα χρόνια που ακολούθησαν. Αιχμαλωτίστηκε το 1164, με τις πολτικές ίντριγκες, καθώς και την οικονομική κατάσταση του κράτους του (για την πληρωμή των λύτρων του) να οδηγούν στην απελευθέρωσή του παρά μόνο το 1172.

Το 1174, έγινε Πρίγκηπας της Γαλιλαίας και της Τιβεριάδας μέσω του γάμου του με την Εσίβ ντε Μπυρ, χήρα του Γκωτιέ του Σαιντ-Ομέρ. Αυτός ο γάμος τον κατέστησε έναν από τους ισχυρότερους άρχοντες εκτός Γαλλίας, αλλά τον έκανε στόχο των ίντριγκων της βασιλικής αυλής της Ιερουσαλήμ. Ο βασιλιάς Αμωρί Α', είχε μόλις πεθάνει εκείνη την εποχή. Ο γιος του Βαλδουίνος Δ', ακόμη ανήλικος, είχε πέσει θύμα της λέπρας. Ο Ραϊμόνδος ανέλαβε την αντιβασιλεία του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ από το 1174 ως το 1176, αλλά πολλές από τις συμβουλές του δεν εφαρμόστηκαν.

Ο Βαλδουίνος Δ' ο Λεπρός και ο Γουλιέλμος της Τύρου

Ο Νουρ Αντ-Ντιν πέθανε λίγο καιρό μετά τον Αμωρί, με τους γιους του να τον διαδέχονται στο Χαλέπι, την Μοσσούλη και την Δαμασκό, ενώ ο Σαλαντίν, ο οποίος είχε κιόλας ανεξαρτητοποιηθεί, κυβερνούσε την Αίγυπτο. Δεν θ'αργήσει να βγάλει από την μέση τους γιους του Νουρ Αντ-Ντιν και να καταλάβει την την Δαμασκό, έχοντας, έτσι, υπό την κατοχή του το σύνολο των εδαφών της Αιγύπτου και της Συρίας και περικυκλώνοντας τα σταυροφορικά κράτη. Ο Ραϊμόνδος, ο Γουλιέλμος της Τύρου και μια μερίδα των Φράγκων βαρόνων αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο, ενώ από την άλλη, μια άλλη μερίδα, συσπειρωμένη γύρω από την βασιλομήτωρ Αγνή του Κουρτεναί και τον Ρενώ του Σατιγιόν, έψαχνε την εσωτερική διαμάχη, ούσα αναίσθητη της επικινδυνότητας της κατάστασης. Για την αντιμετώπιση του Σαλαντίν, ο Ραϊμόνδος ήταν υποστηρικτής μιας συμμαχίας με το Χαλέπι, το οποίο επίσης απειλούνταν από τον Σαλαντίν. Αυτή η συμμαχία θα του χρεωθεί σε παραπάνω από μια περίπτωση, ενώ θα του αποφέρει τον χαρακτηρισμό του "φίλου των Μουσουλμάνων" από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Όταν ο Βαλδουίνος ενηλικιώθηκε, παρέμεινε ως σύμβουλος του Βασιλιά, με τον τελευταίο όμως να βρίσκεται πάντοτε μετέωρος μεταξύ των δύο αντίπαλων παρατάξεων.

Ο Ραϊμόνδος ανέλαβε και πάλι αντιβασιλέας στη διάρκεια της βασιλείας του Baudouinet από το 1185 ως το 1186. Αλλά μετά τον θάνατο του τελευταίου, δεν θα καταφέρει να εμποδίσει την στέψη του Γκι του Λουζινιάν, υποψηφίου για το συγκεκριμένο αξίωμα της αντίπαλης παράταξης. Ο τελευταίος, χωρίς να διαθέτει καμία πολιτική ή στρατιωτική αρετή, αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του Σαλαντίν, υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, παρά να τον περιμένει όπως τον συμβούλευαν ο Ραϊμόνδος και οι Οσπιταλιέροι. Τελικώς, θα καταφέρουν να μεταπείσουν τον Γκι, προτού αυτός ετοιμαστεί για την εκστρατεία, οδηγώντας έτσι τον στρατό του στην καταστροφή. Θα κατηγορήσει αργότερα τον Ραϊμόνδο για λυποψυχία, κι ενώ η γυναίκα του, Εσίβ, βρισκόταν πολιορκημένη στην Τιβεριάδα. Ο Γκι θα ηττηθεί, ενώ θα καταστραφεί ολοκληρωτικά ο φράγκικος στρατός στη διάρκεια της Μάχης του Χατίν στις 4 Ιουλίου 1187. Ο Ραϊμόνδος κατάφερε να διαφύγει ζωντανός περνώντας μέσα από τις γραμμές του αντίπαλου στρατού, αλλά, καθώς είχε απομείνει μονάχα με την εμπροσθοφυλακή του, υποχρεώθηκε να διαφύγει προς την Τύρο.

Χωρίς να συναντήσει, πλέον, καμία αντίσταση απέναντί του, ο Σαλαντίν κατέλαβε την Γαλιλαία εντός των επόμενων ημερών, κατέλαβε τα διάφορα λιμάνια των Αγίων Τόπων στην διάρκεια του καλοκαιριού, και στην συνέχεια κατέλαβε, ύστερα από πολιορκία, την Ιερουσαλήμ τον Οκτώβριο του 1187.

Ο Ραϊμόνδος, ο οποίος συμμετείχε στην μάχη του Χατίν, διέφυγε της καταστροφής και διέφυγε στην Τρίπολη, όπου πέθανε λίγο καιρό αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1187.

Σχετικά Λήμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]