Ραμόν Γκράου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ραμόν Γκράου Σαν Μαρτίν
Grau.jpg
Ο Ραμόν Γκράου
πρόεδρος της Κούβας
Περίοδος
10 Σεπτεμβρίου 1933 – 15 Ιανουαρίου 1934
Προκάτοχος Μανουέλ ντε Σέσπεδες
Διάδοχος Κάρλος Έβια
Περίοδος
10 Οκτωβρίου 1944 – 10 Οκτωβρίου 1948
Προκάτοχος Φουλχένσιο Μπατίστα
Διάδοχος Κάρλος Πρίο Σοκαρράς
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 13 Σεπτεμβρίου 1881
Λα Πάλμα, Πινάρ ντελ Ρίο
Θάνατος 28 Ιουλίου 1969 (87 ετών)
Αβάνα
Εθνικότητα Κουβανός
Επάγγελμα γιατρός

Ο δρ Ραμόν Γκράου Σαν Μαρτίν (Ramón Grau San Martin, 13 Σεπτεμβρίου 1881, Λα Πάλμα, Πινάρ ντελ Ρίο, Κούβα - 28 Ιουλίου 1969 Αβάνα, Κούβα) ήταν Κουβανός γιατρός και ο 7ος και 15ος πρόεδρος της Κούβας με θητείες από το 1933 έως το 1934 και από το 1944 έως το 1948 αντίστοιχα.

Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος καπνοπαραγωγός, ήθελα να ακολουθήσει τα βήματά του, όμως ο νεαρός Ραμόν ήθελε να σπουδάσει ιατρική. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, από όπου αποφοίτησε το 1908 με διδακτορικό στην ιατρική. Στη συνέχεια έζησε ένα διάστημα στην Ευρώπη για να επεκτείνει τις γνώσεις του και επέστρεψε στην Κούβα το 1921, όπου έγινε καθηγητής φυσιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας.

Ακτιβισμός και επανάσταση του 1933[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη δεκαετία του 1920 ενεπλάκη στις διαμαρτυρίες των φοιτητών ενάντια στον τότε πρόεδρο Χεράρδο Ματσάδο και το 1931 φυλακίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή του εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Αν και αρχικά ασκούσε τα καθήκοντά του, τελικά τέθηκε στο περιθώριο από το στρατηγό Φουλχένσιο Μπατίστα, απομάκρυνε το στρατιωτικό στοιχείο από το πραξικόπημά του και έγινε «ντε φάκτο» ηγέτης της Κούβας στο παρασκήνιο. Ο Μπατίστα ανάγκασε τον Γκράου να παραιτηθεί το 1934. Την ίδια χρονιά ο Γκράου ίδρυσε το πολιτικό κόμμα, Παρτίδο Αουτέντικο.

Η ανιψιά του, Πόλα Γκράου Αλσίνα (1915-2000), ανάλαβε το ρόλο της Πρώτης κυρίας της Κούβας κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Σύνταγμα του 1940[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκράου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη θέσπιση του συντάγματος της χώρας το 1940 . Για μεγάλος μέρος της διαδικασίας υπήρξε πρόεδρος της συνέλευσης (ακόμη και όταν ο συνασπισμός του πέρασε στη μειοψηφία μετά τη διάσποαση των κομμάτων που τον σχημάτιζαν). Τελικά αντικαταστάθηκε από τον Κάρλος Μάρκες Στέρλινγκ.

Το 1940 ο Γκράου ήταν υποψήφιος για την προεδρία αλλά έχασε από τον Φουλχένσιο Μπατίστα. Με βάση τους περισσότερους αντικειμενικούς παρατηρητές, οι εκλογές του 1940 ήταν δίκαιες.

Εκλογή του 1944[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1944 ο Γκράου κέρδισε τις εκλογές και η θητεία του διήρκεσε μέχρι το 1948. Παρά τα υψηλά ποσοστά δημοτικότητάς του το 1933, κατηγορίες για διαφθορά αμαύρωσαν την εικόνα του, και ένας μεγάλος αριθμός Κουβανών πολιτών έχασε την εμπιστοσύνη του σε αυτόν.

Μετά την παράδοση της προεδρίας στον προστατευόμενό του, Κάρλος Πρίο Σοκαρράς, το 1948, ο Γκράου ουσιαστικά απομακρύνθηκε από τη δημόσια ζωή της χώρας. Επανεμφανίστηκε το 1952 προκειμένου να εναντιωθεί στο πραξικόπημα του Μπατίστα. Ήταν υποψήφιος στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1954 και του 1958 για την προεδρία της χώρας, οι οποίες οργανώθηκαν από τον Φουλχένσιο Μπατίστα αλλά παραιτήθηκε και τις δύο φορές μία ημέρα πριν τις εκλογές, ισχυριζόμενος κυβερνητική πλεκτάνη. Μετά την Κουβανική Επανάσταση και την άνοδο του Φιδέλ Κάστρο το 1959, ο Γκράου αποσύρθηκε στην οικία του στην Αβάνα, όπου και πέθανε στις 28 Ιουλίου του 1969.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Otero, Juan Joaquin (1954). Libro De Cuba, Una Enciclopedia Ilustrada Que Abarca Las Artes, Las Letras, Las Ciencias, La Economia, La Politica, La Historia, La Docencia, Y ElProgreso General De La Nacion Cubana - Edicion Conmemorative del Cincuentenario de la Republica de Cuba, 1902-1952.  (ισπανικά)
  • Argote-Freyre, Frank. Fulgencio Batista: Volume 1, From Revolutionary to Strongman. Rutgers University Press, Rutgers, New Jersey. ISBN 0-8135-3701-0. 2006.