Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1992

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Προεδρική εκλογή των ΗΠΑ 1992)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ 1992
Flag of the United States.svg
1988 ←
3 Νοεμβρίου 1992
→ 1996

  44 Bill Clinton 3x4.jpg 43 George H.W. Bush 3x4.jpg Ross Perot Allan Warren cropped.jpg
Προτεινόμενος Μπιλ Κλίντον Τζωρτζ Μπους Ρος Περό
Κόμμα Δημοκρατικό Ρεπουμπλικανικό Ανεξάρτητοι
Πολιτειακή έδρα Αρκάνσας Τέξας Τέξας
Συνυποψήφιος Αλ Γκορ Νταν Κουέιλ Τζέιμς Στόκντεϊλ
Εκλεκτορική ψήφος 370 168 0
Πολιτείες που κέρδισε 32 18 0
Λαϊκή ψήφος 44.909.806 39.104.550 19.743.821
Ποσοστό 43,0% 37,5% 18,9%

ElectoralCollege1992.svg

Χάρτης των αποτελεσμάτων. Το κόκκινο δηλώνει τις πολιτείες που κέρδισαν οι
Μπους/Κουέιλ, ενώ το μπλε δηλώνει αυτές που κέρδισαν οι Κλίντον/Ντόουλ.

Απερχόμενος Πρόεδρος

Τζωρτζ Μπους
Ρεπουμπλικανικό

Εκλεγμένος Πρόεδρος

Μπιλ Κλίντον
Δημοκρατικό

Οι Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 1992 είχαν τρεις μεγάλους υποψηφίους: τον Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο Τζωρτζ Μπους, τον Δημοκρατικό Κυβερνήτη του Αρκάνσας Μπιλ Κλίντον, και τον ανεξάρτητο Τεξανό επιχειρηματία Ρος Περό.

Ο Μπους είχε αποξενώσει μεγάλο μέρος της συντηρητικής του βάσης διακόπτοντας την εκστρατεία του 1988 για δέσμευση εναντίον της αύξησης των φόρων, η οικονομία ήταν σε ύφεση και η θεωρούμενη ως μεγάλη δύναμη του Μπους, η εξωτερική πολιτική, θεωρείτο λιγότερο σημαντική μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και το σχετικά ειρηνικό κλίμα στη Μέση Ανατολή μετά την ήττα του Ιράκ στον Πόλεμο του Κόλπου.

Ο Κλίντον κέρδισε την απλή πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου και ένα μεγάλο προβάδισμα στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο. Η εκλογή αποτέλεσε μια κρίσιμη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ, καθώς μετά από τρεις συνεχόμενες Ρεπουμπλικανικές σαρωτικές νίκες το Δημοκρατικό Κόμμα απέκτησε υποστήριξη στα Βορειοανατολικά, την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και την Καλιφόρνια, αν και κέρδισε μόνο τέσσερις πολιτείες στο Νότο, απ' όπου προερχόταν ο Κλίντον.

Προτεινόμενοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι

Πινακοθήκη των υποψηφίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο συντηρητικός δημοσιογράφος Πατ Μπιουκάναν ήταν ο κύριος αντίπαλος του Προέδρου Μπους. Ωστόσο, η καλύτερη επίδοση του Μπιουκάναν ήταν στον προκριματικό του Νιου Χάμσαϊρ στις 2/18/1992 - όπου ο Μπους κέρδισε με μια διαφορά 53-38%. Ο Πρόεδρος Μπους κέρδισε το 73% όλων των προκριματικών ψήφων, με 9.199.463 ψήφους. Ο Μπιουκάναν κέρδισε 2.899.488 ψήφους· οι μη δεσμευμένοι εκλέκτορες κέρδισαν 287.383 ψήφους, και ο Ντέιβιντ Ντιουκ, ένας πρώην Μέγας Μάγιστρος της Κου Κλουξ Κλαν και αργότερα ο ιδρυτής της ομάδας National Association for the Advancement of White People, κέρδισε 119.115 ψήφους. Όλοι οι άλλοι υποψήφιοι μόλις και κατάφεραν να ξεπεράσουν αθροιστικά τις 100.000 ψήφους και από αυτές οι μισές πήγαν στον Ρος Περό.[1]


Ο Πρόεδρος Τζωρτζ Μπους και ο Αντιπρόεδρος Νταν Κουέιλ εύκολα κέρδισαν πάλι το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Όμως, η επιτυχία της συντηρητικής αντιπολίτευσης ανάγκασε τον μετριοπαθή Μπους να κινηθεί περαιτέρω προς τα δεξιά απ' ότι το 1988, και να ενσωματώσει πολλές κοινωνικά συντηρητικές ετικέτες στην κομματική πλατφόρμα. Ο Μπους επέτρεψε στον Μπιουκάναν να απευθύνει την εναρκτήρια ομιλία στο Ρεπουμπλικακανικό Εθνικό Συνέδριο στο Χιούστον, στο Τέξας, και ο culture war speech του αποξένωσε πολλούς μετριοπαθείς. Ο Ντέιβιντ Ντιουκ επίσης εισήλθε στους Ρεπουμπλικανικούς προκριματικούς, αλλά η επίδοσή του ήταν φτωχή στις δημοσκοπήσεις.

Με εντατική πίεση στους εκλέκτορες του Μπιουκάναν να υποχωρήσουν, the tally for president went as follows:

Ο Αντιπρόεδρος Νταν Κουέιλ ξαναπήρε το χρίσμα με ψήφο δια βοής.

Χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοκρατικοί υποψήφιοι

Πινακοθήκη των υποψηφίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Επισκόπηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την επιτυχή δράση των ΗΠΑ και συμμαχικών δυνάμεων στον Κόλπο του Περσικού Κόλπου, τα ποσοστά δημοτικότητας του Τζωρτζ Μπους ήταν 89%. Η επανεκλογή του θεωρείτο πολύ πιθανή. Ως αποτέλεσμα, πολλοί υποψήφιοι με υψηλό προφίλ όπως ο Μάριο Κουόμο αρνήθηκαν να διεκδικήσουν το Δημοκρατικό χρίσμα. Επιπρόσθετα, ο Γερουσιαστής Αλ Γκορ αρνήθηκε να διεκδικήσει το χρίσμα εξαιτίας του γεγονότος ότι ο γιος του χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και υφίστατο εκτεταμένες χειρουργικές επεμβάσεις καθώς και φυσικοθεραπεία. Ωστόσο, αρκετοί υποψήφιοι όπως ο Τομ Χάρκινn, ο Πολ Τσόνγκας, ο Τζέρρυ Μπράουν, ο Μπομπ Κέρρεϋ, ο Ντάγκλας Ουάιλντερ και ο Μπιλ Κλίντον αποφάσισαν να διαγωνιστούν.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

|xd=Αρχειοθετήθηκε Νοεμβρίου 3, 2004 στη Μηχανή του Αρχείου
|x|xt|xtd|#default=archival version of this page is available στη Μηχανή του Αρχείου (archived Νοεμβρίου 3, 2004)

}}

    • This page is in the public domain as a government publication.

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]