Ποταμών ο αυλητής
| Ποταμών ο αυλητής | |
|---|---|
 |
|
|
|
| Έτος κατασκευής | 4ος αιώνας π.Χ. |
| Διαστάσεις | 88 εκ x 32 εκ. x 0,8 εκ |
| Μουσείο | Εθνικό Μουσείο |
Ο Ποταμών ο Αυλητής είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτύμβια ανάγλυφα και αριστουργηματικό δείγμα Ελληνικής γλυπτικής. Βρέθηκε το 1902 στο Μοσχάτο στο κτήμα του κηπουρού Ι. Μαμάη κοντά στις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές και φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο της Αθήνας.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Περιγραφή
Το ανάγλυφο διακοσμεί μαρμάρινη στήλη με διαστάσεις 88 εκατοστά ύψος, 32 εκατοστά πλάτος, 0,8 εκατοστά πάχος. Το άνω άκρο λείπει. Στο κάτω άκρο υπάρχει μολύβδινη σύνδεση, η οποία το συγκρατούσε στο βάθρο.
Εικονίζει στα δεξιά γέρο πωγωνοφόρο καθισμένο σε έδρα και στα αριστερά άνδρα που στέκει όρθιος. Και οι δύο κρατούν στο αριστερό τους χέρι διπλό αυλό.
Κάτω από το ανάγλυφο υπάρχει πεντάστιχη επιγραφή, από τους οποίους στοίχους οι τέσσερις έμμετροι χαράχτηκαν κατά την ίδρυση του νεκρικού μνημείου, ο δε τελευταίος είναι μεταγενέστερος, και χαράχτηκε όπως φαίνεται όταν πέθανε η γυναίκα του η Πατρόκλεια.
Η επιγραφή αποτελείται από δύο δακτυλικούς εξάμετρους και δύο πεντάμετρους πεζούς στίχους.
[Επεξεργασία] Ερμηνεία
Από την επιγραφή μαθαίνουμε ότι η επιτύμβια αυτή στήλη ανήκε στον τάφο του Ποταμώνα από την Θήβα. Αναφέρει επίσης το όνομα του πατέρα του Ολύμπιχου, ο οποίος αναμφισβήτητα είναι εκείνος ο αυλητής Ολύμπιχος τον οποίο μνημονεύει ο Πίνδαρος.
Οι δύο άνδρες που εικονίζονται κρατούν στο χέρι αυλό, πράγμα που κατά τους κανόνες της αρχαίας τέχνης υποδεικνύει το επάγγελμά τους. Ο καθήμενος και γηραιότερος είναι ο πατέρας Ολύμπιχος, ενώ ο όρθιος και νεώτερος είναι ο γιος του, ο Ποταμών. Τόπος της συνάντησης είναι ο Άδης, όπου ο ερχόμενος νεκρός συναντάει τον ήδη επαναπαυόμενο πατέρα του.
[Επεξεργασία] Ιστορική τοποθέτηση
Όπως φαίνεται από την επιγραφή, το ανάγλυφο είναι έργο των πρώτων χρόνων του 4ου π.Χ. αιώνα.
[Επεξεργασία] Πηγές
- Αρχαιολογική Εταιρεία (1904 και 1905). Εφημερίς αρχαιολογική (έτη 1903, 1904 και 1905). Αθήνα: Εκ του τυπογραφείου Π. Δ. Σακκελαρίου. http://www.archive.org/details/ephemerisarchaio1903arch. Ανακτήθηκε την 9 Μαΐου 2010.
|
||||||||
