Πολιτική του Μαρόκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Μαρόκο είναι συνταγματική μοναρχία με κοινοβουλευτικό σύστημα. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την Κυβέρνηση και η νομοθετική από την Κυβέρνηση και τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου: τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Βουλή των Συμβούλων. Με βάση το Σύνταγμα, το Μαρόκο είναι μοναρχία με Κοινοβούλιο και ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτελεστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχηγός Κράτους είναι ο Βασιλιάς, ο οποίος έχει σχεδόν απόλυτες εξουσίες, είναι επίσης αρχηγός του Στρατού, διορίζει τον Πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης ορίζονται έπειτα από δική του συγκατάθεση. Με βάση του Σύνταγμα, ο Βασιλιάς μπορεί να διαλύσει την κυβέρνηση και να κυβερνήσει με διάταγμα, κάτι που συνέβη το 1965. Από τις 23 Ιουλίου του 1999 στο αξίωμα αυτό είναι ο Μοχάμεντ ΣΤ΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον επί 38 χρόνια Βασιλέα Χασάν Β΄ . Έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών το 1998, σχηματίστηκε κυβέρνηση για πρώτη φορά από την Αντιπολίτευση και Πρωθυπουργός έγινε ο Αμπντεραμάνε Γιουσουφί. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά στην ιστορία που σε ένα αραβικό κράτος σχηματίστηκε κυβέρνηση έπειτα από νίκη της Αντιπολίτευσης στις εκλογές. Αρχηγός Κυβερνήσεως σήμερα είναι ο Πρωθυπουργός Αμπάς Ελ Φασί, από τις 19 Σεπτεμβρίου του 2007.

Νομοθετική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1996 εγκρίθηκαν αλλαγές στο Σύνταγμα και η νομοθετική εξουσία ασκείται από δύο σώματα. Αυτά είναι

  • η Βουλή των Αντιπροσώπων του Μαρόκου (Majlis al-Nuwab/Assemblée des Répresentants) , που απαρτίζεται από 325 μέλη με πενταετή θητεία, 295 εκ τω οποίων εκλέγονται σε εκλογικές περιφέρειες και 30 μέσω λίστας μόνο για γυναίκες.
  • η Βουλή των Συμβούλων (Majlis al-Mustasharin) με 270 μέλη και εννιαετή θητεία, εκλέγονται από τοπικά συμβούλια (162 έδρες), επαγγελματίες (91 έδρες) και μισθωτούς (27 έδρες).

Με τις αναθεωρήσεις του Συντάγματος τα έτη 1992 και 1996 ενισχύθηκαν οι εξουσίες του Κοινοβουλίου και ανάμεσα στα δικαιώματα που του παραχωρήθηκαν είναι η σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τη διερεύνηση των κυβερνητικών ενεργειών. Η Κάτω Βουλή δύναται να διαλύσει την κυβέρνηση μέσω πρότασης μομφής. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Εκλογές 2002[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σοσιαλιστική Ένωση Λαϊκών Δυνάμεων του πρωθυπουργού Αμπντεραχμάν Γιουσούφι κέρδισε τις εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου του 2002, με το Ισλαμικό Κόμμα να είναι τρίτο.[1]

Δικαστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποτελείται από μέλη που διορίζονται από το Βασιλέα. Το Μαρόκο υποδιαιρείται σε 16 διοικητικές επαρχίες. Κάθε επαρχία διοικείται από βαλήδες (Walis) και Κυβερνήτες, οι οποίοι διορίζονται από το Βασιλιά.

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως μέρος της πολιτικής αποκέντρωσης, το 1997 δημιουργήθηκαν 16 νέοι νομοί: Chaouia-Ourdigha, Doukkala-Abda, Fes-Boulmane, Gharb-Chrarda-Beni Hssen, Μείζων Καζαμπλάνκα, Guelmim-Es Smara, Laayoune-Boujdour-Sakia El Hamra, Marrakech-Tensift-El Haouz, Meknes-Tafilalet, Oriental, Oued Eddahab-Lagouira, Rabat-Sale-Zemmour-Zaer, Souss-Massa-Draa, Tadla-Azilal, Tangier-Tetouan και Taza-Al Hoceima-Taounate.

Η χώρα χωρίζεται σε 37 επαρχίες και 2 wilayas*: Αγαδίρ, Al Hoceima, Azilal, Beni Mellal, Ben Slimane, Boulemane, Καζαμπλάνκα*, Chaouen, El Jadida, El Kelaa des Sraghna, Er Rachidia, Essaouira, Fes, Figuig, Guelmim, Ifrane, Kenitra, Khemisset, Khenifra, Khouribga, Ελ Ααγιούν, Larache, Μαρακές, Meknes, Nador, Ouarzazate, Oujda, Rabat-Sale*, Safi, Settat, Sidi Kacem, Tangier, Tan-Tan, Taounate, Taroudannt, Tata, Taza, Tetouan, Tiznit, τις τρεις επιπλέον επαρχίες της Ad Dakhla (Oued Eddahab), Boujdour και Es Smara όπως επίσης και τμήματα της Tan-Tan και του Ελ Ααγιούν που είναι στη Δυτική Σαχάρα, την οποία διεκδικεί το Μαρόκο.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βουλευτικές εκλογές 2007[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Σεπτεμβρίου του 2007.

Βουλή, 7 Σεπτεμβρίου 2007


Κόμμα Ψήφοι % Έδρες +/–
Κόμμα της Ανεξαρτησίας (Hizb al-Istiqlal/Parti d'Independence) * 492.256 10,7 52 +4
Κόμμα για τη Δικαιοσύνη και για την Ανάπτυξη (Parti de la Justice et du Développement) 503.396 10,9 46 +4
Κίνημα του Λαού (Mouvement Populaire) * 426.849 9,3 41 +14
Εθνικός Συναγερμός Ανεξάρτητων (Rassemblement National des Indépendents) * 447.244 9,7 39 –4
Σοσιαλιστική Ένωση των Δυνάμεων του Λαού (Union Socialiste des Forces Populaires) * 408.945 8,9 38 –12
Συνταγματική Ένωση (Union Constitutionelle) 27 +11
Κόμμα για την Πρόοδο και το Σοσιαλισμό (Parti du Progrès et du Socialisme) * 335.116 7,3 27 +11
Ένωση PND–Al Ahd (Union PND–Al Ahd)
× Ενιαία λίστα
× Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (Parti National-Démocrate)
× Κόμμα Συμβολαίου (Parti Al Ahd)
253.816
139.688
56.176
57.952
5,5
3,0
1,2
1,3
14
8
3
3
–3
Μέτωπο των Δημοκρατικών Δυνάμεων (Front des Forces Démocratiques) 207.982 4,5 9 –3
Δημοκρατικό και Κοινωνικό Κίνημα (Mouvement Démocratique et Social) 168.960 3,7 9 +2
Ένωση PADS–CNI–PSU (Union PADS–CNI–PSU)
× Ενιαία Λίστα
× Κόμμα Εθνικού Κογκρέσου (Parti du Congrès National Ittihadi)
× Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Πρωτοπορίας (Parti de l'Avant-garde Démocratique Socialiste)
× Ενωτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti socialiste unifié)
148.011
98.202
25.695
3.761
20.353
3,2
2,1
0,6
0,1
0,4
6
5
1

+5
Εργατικό Κόμμα (Parti Travailliste) 140.224 3,0 5 +5
Κόμμα για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (Parti de l'Environnement et du Développement) 131.524 2,9 5 +3
Κόμμα για την Ανανέωση και την Ισότητα (Parti de Renouveau et de l'Équité) 83.516 1,8 4 +4
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti Socialiste) 67.786 1,5 2 +2
Μαροκινή Ένωση για Δημοκρατία (Union Marocaine pour la Démocratie) 76.795 1,7 2 +2
Δυνάμεις των Πολιτών (Forces Citoyennes) 31.207 0,7 1 –1
Συνασπισμός των Ελευθεριών (Alliance des Libertés) 34.801 0,8 1 –3
Πρωτοβουλία για τον Πολίτη και για την Ανάπτυξη (Initiative Citoyenneté et Développement) 50.278 1,1 1 +1
Κόμμα για την Αναγέννηση και την Αρετή (Parti de la Renaissance et de la Vertu) 36.781 0,8 1 +1
Κόμμα για τη Μεταρρύθμιση και την Ανάπτυξη (Parti de la Réforme et du Développement) 47,141 1.0 0 –3
Μαροκινό Φιλελεύθερο Κόμμα (Parti Marocain Libéral) 46.526 1,0 0 –3
Δημοκρατικό Κόμμα Ανεξαρτησίας (Parti Démocratique et de l'Indépendance) 31.105 0,7 0 –2
Κόμμα Δράσης (Parti de l'Action) 24,384 0.5 0 ±0
Κοινωνικό Κεντρώο Κόμμα (Parti du Centre Social) 22.826 0,5 0 ±0
Κόμμα της Ελπίδας (Party de l'Espoir) 16.376 0,4 0 ±0
Κόμμα του αλ Μπαντίλ αλ Χανταρί (Parti d'al-Badil al-Hadari) 15.600 0,3 0 ±0
Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti Socialiste Démocratique) 10.973 0,2 0 –6
"PAN" (κόμμα που δεν έχει ακόμα ταυτότητα) 10.156 0,2 0 ±0
Κόμμα για την Ελευθερία και για την Κοινωνική Δικαιοσύνη(Parti de la Liberté et de la Justice Sociale) 5.452 0,1 0 ±0
Ανεξάρτητοι 1,7 5 +5
Σύνολο (συμμετοχή 37%)   325
Πηγή: MAP
* Μέλη της απερχόμενης κυβέρνησης συνασπισμού


Συνταγματικό δημοψήφισμα 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1η Ιουλίου 2011 και έπειτα από διαδηλώσεις, διεξήχθη δημοψήφισμα, που οδήγησε στην έγκριση αλλαγών στο Σύνταγμα, σε ποσοστό 98,5%. Με βάση τις αλλαγές:[2]

  • Ο Βασιλιάς του Μαρόκο θα διορίζει πλέον Πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος με τις περισσότερες έδρες στο Κοινοβούλιο.
  • Μεταφέρονται εξουσίες από τον Βασιλιά προς τον Πρωθυπουργό. Ο τελευταίος θα μπορεί να διαλύει το Κοινοβούλιο.
  • Το Κοινοβούλιο θα έχει τον προνόμιο να χορηγεί αμνηστία, κάτι που έως τότε ήταν αποκλειστικό προνόμιο του Μονάρχη.
  • Η Βερβερική γίνεται επίσημη γλώσσα της χώρας, όπως και η αραβική γλώσσα.

Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα διαμορφώθηκε στο 72,65%.[3][4] Έπειτα από το δημοψήφισμα, προκηρύχθηκαν βουλευτικές εκλογές για τις 25 Νοεμβρίου 2011.

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η έγκριση των μεταρρυθμίσεων με συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 98,5%[5].

  • Ναι:9.653.492 (ποσοστό 98,50 %)
  • Όχι: 146.718 (1,5%)
  • Συμμετοχή: 73,46%
  • Εκλογικό σώμα: 13.451.404

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ελευθεροτυπία, Σοσιαλιστική στροφή κάνει το Μαρόκο, 30 Σεπτεμβρίου 2002.
  2. Morocco king to lose some powers, remain key figure Vancouver Sun, 17-6-2011
  3. Morocco approves King Mohammed's constitutional reforms BBC, 2-7-2011
  4. http://english.people.com.cn/90001/90777/90855/7427445.html
  5. http://www.moroccoboard.com/news/5339-morocco-refrerendum-results
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Politics of Morocco της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).