Πολιτική των Κομορών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Πολιτικά των Κομορών)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

To πολίτευμα στις Κομόρες είναι ομοσπονδιακή προεδρική δημοκρατία, με βάση το οποίο ο εκάστοτε Πρόεδρος είναι Αρχηγός Κράτους και μαζί Αρχηγός Κυβερνήσεως στο νησιωτικό κράτος. Ισχύει πολυκομματικό σύστημα και η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Την ομοσπονδιακή νομοθετική εξουσία ασκούν η κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο.

Το 2002 τέθηκε σε ισχύ το νέο Σύνταγμα. Με βάση αυτό, η προεδρία είναι εναλλασσόμενη ανά τετραετία ανάμεσα στα νησιά. Καθένα από τα νησιά απέκτησε ισχυρή αυτονομία. Στις πρώτες προεδρικές εκλογές με το νέο Σύνταγμα, το 2002, ο Ασουμανί εξελέγη Πρόεδρος. Τον Απρίλιο του 2004 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές.

Η νέα Ένωση των Κομόρων απαρτίζεται από τρία νησιά: τη Μεγάλη Κομόρα, το Ανζουάν και το Μοελί. Κάθε νησί έχει Πρόεδρο, ο οποίος κυβερνά και την Ένωση, με βάση την εναλλασσόμενη προεδρία. Η θητεία του Προέδρου και των Αντιπροέδρων του είναι τετραετής. Το Σύνταγμα ορίζει ότι τα νησιά απολαμβάνουν και οικονομική αυτονομία και καθορίζουν και τη δική τους οικονομική πολιτική.

Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης "Οίκος της Ελευθερίας" (Freedom House, 2008) οι Κομόρες και η Μαυριτανία θεωρούνται ως οι μόνες πραγματικές “εκλογικές δημοκρατίες” στον αραβικό κόσμο.[1]

Πολιτική ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ένωση των Κομόρων, γνωστή ως Ισλαμική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία των Κομόρων ως το 2003 κυβερνάται από τον Πρόεδρο Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί. Από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλία, το 1975, η πολιτική κατάσταση ήταν ασταθής και πολύ συχνά ήταν τα πραξικοπήματα και οι ταραχές.

Η χώρα ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας της από τη Γαλλία σε ποσοστό 94,5% στο σχετικό δημοψήφισμα, που διενεργήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1974[2]. Ως αποτέλεσμα, οι Κομόρες έγιναν ανεξάρτητες στις 6 Ιουλίου του 1975. Στις 28 Οκτωβρίου του 1977 σε δημοψήφισμα εγκρίθηκε η παραμονή του προέδρου Αλί Σοϊλί στην εξουσία, με ποσοστό 56,6% υπέρ του ηγέτη[2]. Εξάλλου, σε δημοψήφισμα την 1η Οκτωβρίου του 1978 το πολίτευμα έγινε ομοσπονδιακή και προεδρική δημοκρατία, σε ποσοστό 99,3%[2]. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 22 Οκτωβρίου εξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο ο Αχμέτ Αμπνταλά, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός υποψήφιος. Στις βουλευτικές εκλογές του 1978 η Κομοριανή Ένωση για την Πρόοδο (UDZIMA) ήταν το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Ένα νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 7 Ιουνίου του 1992 (με 74,2% των πολιτών να τάσσονται υπέρ) και έπειτα έγιναν αλλαγές, με τη θητεία του προέδρου να γίνεται εξαετής, βάσει συνταγματικής αλλαγής, σε δημοψήφισμα στις 20 Οκτωβρίου του 1996 (εγκρίθηκε με 85% υπέρ)[2].

Τον Απρίλιο του 1999 στη διάρκεια ενός αναίμακτου πραξικοπήματος, κατέλαβε την εξουσία ο στρατιωτικός Αζαλί Ασουμανί, ο οποίος ανέτρεψε τον προσωρινό Πρόεδρο Τατζιντέν Μπεν Σαΐντ Μασούντε. Ο τελευταίος ήταν στην εξουσία από την εποχή που πέθανε ο δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος, Μοχάμετ Τακί, το Νοέμβριο του 1998.

Το Μάιο του 1999 ο Αζαλί με διάταγμα απέκτησε ενισχυμένες εξουσίες, στα πλαίσια ενός Συντάγματος. Υποκύπτοντας κάπως στη διεθνή κριτική, ο Αζαλί διόρισε μη στρατιωτικό για Πρωθυπουργό, τον Μπαϊνριφί Ταρμιντί, το Δεκέμβριο του 1999. Ωστόσο, ο ίδιος παρέμεινε Αρχηγός Κράτους και αρχηγός του Στρατού. Το Δεκέμβριο του 2000 διόρισε στην πρωθυπουργία ξανά μη στρατιωτικό, τον Χαμάντα Μαντί και σχημάτισε κυβέρνηση μη στρατιωτική. Ο Αζαλί υποσχέθηκε να παραιτηθεί τον Απρίλιο του 2000 και να παραδώσει την εξουσία σε έναν δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο. Επίσης, οργανώθηκαν από την κυβέρνηση επιτροπές και σταδιακά σχεδιάστηκε νέο Σύνταγμα, μετά την υπογραφή Πλαισίου Συμφωνίας για Συμφιλίωση στις Κομόρες, που επιτεύχθηκε με μεσολάβηση της Αφρικανικής Ένωσης. Το Σύνταγμα εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα από το 76,9% των πολιτών, στις 23 Δεκεμβρίου του 2001[2].

Ο Αζαλί από τη Μεγάλη Κομόρα ανέλαβε πρώτος Πρόεδρος της Ένωσης. Οι πρώτες προεδρικές εκλογές με βάση το νέο Σύνταγμα διεξήχθησαν στην Ένωση στις 10 Μαρτίου και στις 14 Απριλίου του 2002. Στον προκριματικό γύρο στις 10 Μαρτίου, που διεξήχθη στη Μεγάλη Κομόρα, ο Αζαλί Ασουμανί ήταν πρώτος μεταξύ εννέα υποψηφίων, με 39,81% των ψήφων. Στο δεύτερο γύρο αναμετρήθηκαν μαζί του οι Μαχαμούντ Μρανταμπί και Σαΐντ Αλί Κεμάλ, οι οποίοι κέρδισαν 15,69% και 10,68%, αντίστοιχα. Οι τελευταίοι κατήγγειλαν παρατυπίες στον πρώτο γύρο και αποφάσισαν να μη μετάσχουν στον τελικό γύρο των εκλογών. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να εκλεγεί Πρόεδρος ο Ασουμανί, με σχεδόν το 80% των ψήφων στο δεύτερο γύρο.Ο Πρόεδρος Μοχάμεντ Μπακάρ του Ανζουάν σχημάτισε τη 13μελή κυβέρνησή του στα τέλη Απριλίου του 2003.

Το Μάιο του 2006 νικητής των προεδρικών εκλογών ανακηρύχθηκε ο κληρικός και επιτυχημένος επιχειρηματίας Αχμέντ Αμπντάλα Σαμπί, με σπουδές στο Ιράν, στη Σαουδική Αραβία και στο Σουδάν. Ο Σαμπί θεωρείται γενικά μετριοπαθής ισλαμιστής, ωστόσο οι υποστηρικτές του τον αποκαλούν "Αγιατολλάχ". Κέρδισε στις εκλογές τον απόστρατο της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας, Μοχάμεντ Τζαφαρί και το βετεράνο πολιτικό Ιμπραχίμ Χαλιντί, του οποίου την υποψηφιότητα υποστήριξε ο απερχόμενος ηγέτης, Αζαλί Ασουμανί.[3]


Συνταγματικό δημοψήφισμα, 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 17 Μαΐου του 2009 διενεργήθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα για να αποφασιστεί η μείωση της γραφειοκρατίας στα νησιά. Με τον τρόπο αυτό θα εξοικονομηθούν χρήματα για να δαπανηθούν στην κατασκευή αναπτυξιακών έργων. Αρχικά η διενέργειά του είχε οριστεί για τις 22 Μαρτίου 2009, ωστόσο αναβλήθηκε για τεχνικούς λόγους. Το δημοψήφισμα σκοπεύει να επεκταθεί η θητεία του προέδρου κατά ένα χρόνο, έτσι ώστε οι εκλογές όλων των ειδών να διεξαχθούν την ίδια ημέρα το 2011.[4][5] Η Αντιπολίτευση κάλεσε τους οπαδούς της να μην προσέλθουν στις κάλπες, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι μοναδικός σκοπός του δημοψηφίσματος ήταν να ενδυναμώσει τις εξουσίες του προέδρου. [6] Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, που ανακοινώθηκαν στις 18 Μαΐου, οι ψηφοφόροι ενέκριναν την παράταση της προεδρικής θητείας κατά 1 έτος[7]. Το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε τα αποτελέσματα στις 19 Μαΐου και με βάση αυτά το 93,9% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της συνταγματικής αλλαγής, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 51,7%. Ταυτόχρονα, εγκρίθηκε η καθιέρωση του Ισλάμ ως επίσημης θρησκείας του κράτους.[8] Με βάση αυτή την αλλαγή, ο πρόεδρος θα μπορεί να διαλύει το Κοινοβούλιο, ενώ για να εξοικονομηθούν κρατικά έσοδα, οι πρόεδροι των νησιών Ανζουάν, Μοελί και Μεγάλη Κομόρα γίνονται Κυβερνήτες και οι υπουργοί τους γίνονται σύμβουλοι.[9]

Προεδρικές εκλογές στο Ανζουάν, 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις προεδρικές εκλογές στο Ανζουάν, που διεξήχθησαν στις 15 Ιουνίου του 2008[10] ψήφισαν περίπου 128.000 ψηφοφόροι[11] Πέντε υποψήφιοι έλαβαν μέρος: ο Μπακάρ Αμπντού , Μπαστουάν Σουλεμάν, Μοχάμετ Τζαφαρί, Μούσα Τοϊμπού και ο Σουντί Αμπντουλατούφ.[12]

Οι Τζαφαρί (με 42,3%) και Τοϊμπού (με 42,5%) αναμετρήθηκαν στο δεύτερο γύρο, στις 29 Ιουνίου του 2008. Οι άλλοι τρεις υποψήφιοι συγκέντρωσαν ποσοστό που κυμαίνεται από 5,8% ως 4,6%.[13]. Ο Τοϊμπού κέρδισε τον τελικό γύρο στις 29 Ιουνίου με 52,4% έναντι 47,5% για τον Τζαφαρί, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 48,98%. Η επικύρωση των αποτελεσμάτων θα γινόταν εντός τριών ημερών.[14] Ο Τζαφαρί αμφισβήτησε το αποτέλεσμα αλλά το Συνταγματικό Δικαστήριο στις 3 Ιουλίου του 2008[15]επεκύρωσε τα επίσημα αποτελέσματα, που είναι τα εξής:

  • Τοϊμπού – 52.42%, 30.941 ψήφοι
  • Τζαφαρί – 47.58%, 28.084 ψήφοι

Ο Τοϊμπού ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιουλίου του 2008.[16]

Ηγέτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος Αχμέντ Αμπντάλα Σαμπί 26 Μαΐου 2006

Η ομοσπονδιακή προεδρία εναλλάσσεται μεταξύ των προέδρων των 3 νησιών. Στις Κομόρες έχει καταργηθεί το αξίωμα του Πρωθυπουργού.

Ηγέτες στα αυτόνομα νησιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τρία αυτόνομα νησιά έχουν το καθένα δικό τους Πρόεδρο, βάσει του νέου Συντάγματος. Συγκεκριμένα, στο Ανζουάν προσωρινά Πρόεδρος είναι ο Λαϊζαμάνε Αμπντούλ Σεΐκ, από τις 31 Μαρτίου του 2008. Ο Σεΐκ ορίστηκε έπειτα από τη στρατιωτική επέμβαση της Ένωσης των Κομόρων στο Ανζουάν, που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Μοχάμεντ Μπακάρ. Στο Μοελί, Πρόεδρος από την 1η Ιουλίου του 2007 είναι ο Μοχάμεντ Αλί Σαΐντ, ο οποίος αναδείχθηκε νικητής στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών εκείνης της χρονιάς. Τέλος, στη Μεγάλη Κομόρα από τις 30 Ιουνίου του 2007 Πρόεδρος είναι ο Μοχάμεντ Αμπντουλγουαχάμπ.

Νομοθετική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Συνέλευση της Ένωσης απαρτίζεται από 33 μέλη. Από αυτά, τα 18 εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες και τα 12 είναι αντιπρόσωποι από τις συνελεύσεις των αυτόνομων νησιών.

Δικαστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ανώτατο Δικαστήριο (Cour Supremes) συγκροτείται από δύο μέλη, που ορίζονται από τον Πρόεδρο, δύο μέλη που εκλέγονται από τη Συνέλευση της Ομοσπονδίας, ένα από το Συμβούλιο του κάθε νησιού και από τους πρώην Προέδρους της Δημοκρατίας.


Πολιτικά κόμματα και εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολιτικά κόμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα κόμματα στη χώρα δεν είναι γενικά ισχυρά και είναι προσωποπαγή. Στις τελευταίες εκλογές, πρωταγωνίστησαν τα εξής κόμματα:

  • Σύμβαση για την Ανανέωση των Κομόρων (Convention pour le Renouveau des Comores, CRC)
  • Στρατόπεδο των Αυτόνομων νησιών (Camp des Îles Autonomes). Στις προεδρικές εκλογές του 2006 συμμετείχε το Κίνημα για τις Κομόρες (Mouvement pour les Comores) σε συμμαχία με το CRC.

Κόμματα ενεργά στο παρελθόν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Λαϊκό Κίνημα του Ανζουάν
  • Κομοριανό Κόμμα για Δημοκρατία και Πρόοδο
  • Δημοκρατικό Μέτωπο
  • Δυνάμεις για Ρεπουμπλικανική Δράση
  • Φόρουμ για Εθνική Αποκατάσταση
  • Κίνημα για τους Πολίτες της Δημοκρατίας
  • Εθνικό Μέτωπο για Δικαιοσύνη
  • Κίνημα για Δημοκρατία και Πρόοδο
  • Κίνημα για Σοσιαλισμό και Δημοκρατία
  • Εθνικός Συναγερμός για Ανάπτυξη

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις Κομόρες, πριν την εφαρμογή του πολυκομματισμού, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 22 Οκτωβρίου του 1978, με εκλογή του μοναδικού υποψηφίου, Αμπνταλά, χωρίς αντίπαλο (με 99,3%) και στις 30 Σεπτεμβρίου 1984 με επανεκλογή του Αμπνταλά με 99,4% επίσης χωρίς αντίπαλο. Στις 4 και στις 11 Μαρτίου του 1990 διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας. Πρόεδρος εξελέγη με 55% στον δεύτερο γύρο ο Σαΐντ Μοχάμετ Τζοχάρ από το κυβερνών κόμμα UDZIMA, έναντι 45% για τον Μοχάμετ Τακί Αμπντουλκαρίμ. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 6 και στις 16 Μαρτίου του 1996, πρόεδρος εξελέγη ο Τακί με 64,2% στον δεύτερο γύρο έναντι 35,7% για τον Αμπάς Τζουσούφ. Ο Τακί πέθανε εν ενεργεία από καρδιακή προσβολή το 1998. Μετά τις αποσχίσεις των νησιών Ανζουάν και Μοελί, διεξήχθησαν εκλογές για πρόεδρο σε δύο γύρους το 2002. Στις 17 Μαρτίου και στις 14 Απριλίου του 2002. Πρόεδρος εξελέγη ο πραξικοπηματίας Αζαλί Ασουμανί με 100% των ψήφων στον δεύτερο γύρο[2].

Προεδρικές εκλογές 2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν σε δύο γύρους, στις 7 Νοεμβρίου 2010 (πρώτος γύρος) και στις 26 Δεκεμβρίου 2010 (δεύτερος γύρος).[17] Τις ίδιες ημερομηνίες έγιναν και οι εκλογές για τους Κυβερνήτες στα 3 νησιά.[18] Είχε προηγηθεί μια απόπειρα για διεξαγωγή των εκλογών στις 27 Νοεμβρίου 2011 και την παράταση της προεδρικής θητείας μέχρι τότε,[19] ωστόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματική μια τέτοια ενέργεια, τον Μάιο του 2010.[20]

Στον πρώτο προκριματικό γύρο, έλαβαν ο Ικιλιλού Ντοϊνέν, ο Μοχάμετ Σαΐντ Φαζούλ και ο Μπιανριφί Ταρμιντί. Ωστόσο, έπειτα από ακύρωση των αποτελεσμάτων σε αρκετά εκλογικά τμήματα, ο αριθμός των ψήφων που έλαβε ο Ταρμιντί μειώθηκε, με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 13 Νοεμβρίου.[21] Έτσι, αντί για τον Ταρμιντί, στον δεύτερο γύρο έλαβε μέρος ο Αμπντού Τζαμπέρ. Ο Ντοϊνέν εξελέγη τελικά πρόεδρος στον δεύτερο γύρο, στις 26 Δεκεμβρίου, με ποσοστό 61,1%.


Προεδρικές, 7 Νοεμβρίου και 26 Δεκεμβρίου 2010
Υποψήφιοι Προκριματικές εκλογές σε Μοελί 2ος γύρος
Ψήφοι % Ψήφοι %
Ικιλιλού Ντοϊνέν 3.785 28,19 111.279 61,12
Μοχάμετ Σαΐντ Φαζούλ 3.080 22,94 59.437 32,65
Αμπντού Τζαμπέρ 1.327 9,88 11.339 6,23
Μπιανριφί Ταρμιντί 1.250 9,31  
Σαΐντ Ντοϊφέρ Μπουνού 1.154 8,59
Αμαντά Μαντί 1.060 7,89
Μοχάμετ Λαριφού Ουκασά 977 7,28
Μοχάμετ Χασαναλί 523 3,90
Αμπντουλακίμ Μπεν Αλαουί 208 1,55
Ζαχαριά Σαΐντ Αχμέτ 63 0,47
Σύνολο ψήφων για τους υποψηφίους 13.427 100,00 182.055 100,00
Λευκά ψηφοδέλτια 391 13.812
Σύνολο έγκυρα 13.818 195.867
Άκυρα 564
Σύνολο ψήφων 14.382 195.867
Εκλογικό σώμα και συμμετοχή 21.429 67,10 384.358 50,96
Πηγές: Courrier International Al Watwan


Προηγούμενες εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές 2006[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν σε δύο γύρους, το 2006 αναδείχθηκε νικητής ο μετριοπαθής ισλαμιστής Αχμέντ Αμπντάλα Σαμπί.

Αποτελέσματα - Προεδρικές εκλογές 2006[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Πρόεδρος, 16 Απριλίου και 14 Μαΐου 2006
Υποψήφιοι - Κόμματα Ψήφοι
στον πρώτο γύρο στο Ανζουάν
% Ψήφοι στην Ένωση %
Αχμέντ Αμπντάλα Μοχάμεντ Σαμπί 14.568 23,70 99.112 58,02
Ιμπραχίμ Χαλιντί - Κίνημα για τις Κομόρες (Mouvement pour les Comores)* 6.376 10,37 48.378 28,32
Μοχάμεντ Τζαφαρί 8.052 13,10 23.322 13,65
Κααμπί Ελ-Γιαχρουτού Μοχάμεντ 5.877 9,56 - -
Νουρντέν Μιντιλατζί 5.221 8,49 - -
Νασούφ Αχμέντ Αμπντάλαχ 3.276 5,33 - -
Επτά άλλοι υποψήφιοι 18.097 29,44 - -
Σύνολο (Συμμετοχή 54,9% / 57,3%) 61.467 170.812
Πηγή: [2]
* Ο Χαλιντί υποστηρίχθηκε επίσης από:
  • Αδερφότητα των Νησιών και Ενωτικό Κόμμα (CHUMA)
  • Σύμβαση για την Ανανέωση των Κομόρων (Convention pour le renouveau des Comores)
  • Κόμμα Τζαγουαμπού (Parti Djawabu)

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν τον πολυκομματισμό, το μοναδικό νόμιμο κόμμα ήταν η Κομοριανή Ένωση για την Πατρίδα. Βουλευτικές εκλογές πριν τον πολυκομματισμό διεξήχθησαν το 1978, το Μάρτιο του 1982 και στις 22 Μαρτίου του 1987. Με την εφαρμογή του πολυκομματισμού, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές βουλευτικές εκλογές, το Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1992, στις οποίες όμως δεν συμμετείχε το UDZIMA. Ακολούθησαν βουλευτικές εκλογές στις 12 και στις 20 Δεκεμβρίου του 1993, στις οποίες το UDZIMA πήρε μόνο 8 έδρες, και έπειτα την 1η και στις 8 Δεκεμβρίου του 1996, με τον Εθνικό Συναγερμό για την Ανάπτυξη να κερδίζει 36 επί συνόλου 43 εδρών στην ομοσπονδιακή συνέλευση[2].

Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 (18 και 25 Απριλίου) ο Πρόεδρος Αζαλί υπέστη ήττα κερδίζοντας 6 μόνο επί συνόλου 18 εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με τις υπόλοιπες έδρες να πηγαίνουν στους υποστηρικτές των προέδρων των ημιαυτόνομων νησιών. Στις εκλογές εκείνες εξελέγη και η πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία των νησιών, η μαία Τζουερία Αμπνταλά.[22] Το Στρατόπεδο των Αυτόνομων νησιών (Camp des Îles Autonomes) πήρε 12 έδρες έναντι 6 για τη Σύμβαση για την Ανανέωση των Κομορών (Convention pour le Renouveau des Comores, CRC, του Αζαλί Ασουμανί) και 15 για τους αντιπροσώπους τοπικών συνελεύσεων (από τα νησιά), σε σύνολο 33 εδρών.

Βουλευτικές εκλογές 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2009. Στον πρώτο γύρο, ο οποίος διεξήχθη έπειτα από αναβολές, στις 6 Δεκεμβρίου, υποψήφιοι του Προεδρικού Κινήματος κέρδισαν τις 3 από τις 24 έδρες. Οι υπόλοιπες 21 έδρες κρίθηκαν στον δεύτερο γύρο, στις 20 Δεκεμβρίου. Άλλες εννέα έδρες κατανεμήθηκαν από τα συμβούλια των τριών νησιών. [23]. Σύμφωνα με αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου οι προσκείμενοι στον πρόεδρο Σαμπί κέρδισαν τις περισσότερες έδρες στη βουλή, με την αντιπολίτευση να κερδίζει σε 5 εκλογικές περιφέρειες (3 εκ των οποίων στο νησί Μοελί).


Συνέλευση της Ένωσης των Κομορών, 6 και 20 Δεκεμβρίου 2009
Κόμματα Έδρες
Προεδρικό Κόμμα (Baobab) 16
Προσκείμενοι στον Πρόεδρο 3
Αντιπολίτευση 5
Εκπρόσωποι τοπικών συνελεύσεων 9
Σύνολο 33
Πηγή: Al Watwan

Διεθνείς οργανισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νησιωτική χώρα είναι μέλος των οργανισμών: ACCT, ACP , AfDB, AMF, Αφρικανική Ένωση, FAO, G-77, IBRD, ICAO, ICCt (υπέγραψε), ICRM, IDA, IDB, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, InOC, Interpol, IOC, ITU, Αραβικός Σύνδεσμος, NAM, OIC, OPCW (υπέγραψε), ΟΗΕ, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UPU, WCO, WHO, WMO.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Freedom House - Έκθεση της οργάνωσης για τις χώρες του 2008
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Εκλογές στις Κομόρες, Βάση Δεδομένων Αφρικανικών Εκλογών.
  3. BBC
  4. ::.::.:: Bienvenue sur APAnews.net
  5. IRIN Africa | Southern Africa | Comoros | COMOROS: Reforming 'the coup-coup islands' | Economy Governance | News Item
  6. Reuters South Africa, Comoros votes on controversial presidential referendum, 17 Μαΐου 2009.
  7. Angola Press Agency, Comoros votes to extend president's mandate, 18 Μαΐου 2009.
  8. AFP, Comoros court approves vote extending president's term, 19 Μαΐου 2009.
  9. IRIN, COMOROS: Referendum approves downscaling of government, 19 Μαΐου 2009.
  10. AFP: Anjouan to elect new leader after rebel ousted
  11. Angola Press - Angop
  12. afrol News - Anjouan ready for presidential olls
  13. Comores: un 2e tour nécessaire pour la présidentielle d'Anjouan
  14. AFP: Toybou elected Anjouan president: interim results
  15. Anjouan : Djaanfari conteste les résultats officiels
  16. Moussa Toybou declared Anjouan president
  17. «Comoros leaders agree to poll timetable | Top News | Reuters». Af.reuters.com. 17-6-2010. http://af.reuters.com/article/topNews/idAFJOE65G0C220100617. Ανακτήθηκε στις 21-8-2010. 
  18. «Élection des présidentielles de l’Union et des gouverneurs des îles : les bureaux ouverts avec des légers retards» (στα γαλλικά). Moroni: Al Watwan. 7-11-2010. http://www.alwatwan.net/index.php?home=archives_detail.php&title=Election-des-presidentielles-de-l-Union-et-des-gouverneurs-des-iles-les-bureaux-ouverts-avec-des-legers-retards&actu_id=2732. Ανακτήθηκε στις 7-11- 2010. 
  19. «Comoros to hold elections in November 2011 - People's Daily Online». English.people.com.cn. 25-3-2010. http://english.people.com.cn/90001/90777/90855/6930837.html. Ανακτήθηκε στις 21-8-2010. 
  20. «Comoros election talks fail: News24: Africa: News». News24. 28-5-2010. http://www.news24.com/Africa/News/Comoros-election-talks-fail-20100528. Ανακτήθηκε στις 21-8-2010. 
  21. «Publication des résultats définitifs: La cour constitutionnelle rétrograde Bianrifi au profit du candidat Djabir» (στα γαλλικά). La Gazette des Comores. 13-11-2010. http://edition.hzkpresse.com/actualites/lire.php?article=1275. Ανακτήθηκε στις 21-11-2010. 
  22. «Mulher no Parlamento da União das Comores» (στα Portuguese). Panapress. 28-02-2004. http://www.panapress.com/freenewspor.asp?code=por012107&dte=02/08/2004. Ανακτήθηκε στις 16-04-2008. 
  23. Rulers.org
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Politics of Comoros της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).