Πολιτικά της Ισημερινής Γουινέας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Ισημερινή Γουινέα είναι Προεδρική Δημοκρατία. Ο σημερινός Πρόεδρος της Ισημερινής Γουινέας είναι ο απόστρατος Ταξίαρχος Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η νομοθετική από την κυβέρνηση και τη Βουλή. Το δικαστικό σύστημα βασίζεται στο ισπανικό Δίκαιο αλλά και στο εθιμικό Δίκαιο των φυλών.

Πίνακας περιεχομένων

Πρόσφατη πολιτική ιστορία [Επεξεργασία]

Με το Σύνταγμα του 1982 ο Πρόεδρος απέκτησε πολλές εξουσίες, ανάμεσα στις οποίες είναι ο διορισμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου, η θέσπιση νόμων με διατάγματα, η διάλυση της Βουλής των Αντιπροσώπων, η διαπραγμάτευση και επικύρωση συμφωνιών, καθώς επίσης και η προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Ο Ομπιάνγκ παραμένει και Αρχηγός του Στρατού, όπως επίσης και επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο, ο οποίος ορίζει και τις εξουσίες του. Ο ρόλος του πρωθυπουργού είναι συντονιστικός σε θέματα της κυβέρνησης, εκτός από την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και την ασφάλεια.

Στις 17 Νοεμβρίου του 1991 εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο κατοχύρωσε τον πολυκομματισμό, στην ουσία όμως εξακολούθησε η μονοκομματική κυριαρχία του Δημοκρατικού Κόμματος της Ισημερινής Γουινέας. Το Σύνταγμα αναθεωρήθηκε τον Ιανουάριο του 1995.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 2002,[1] τα τέσσερα κυριότερα κόμματα της Αντιπολίτευσης αποσύρθηκαν από τις βουλευτικές εκλογές. Σε αυτές νικητής αναδείχθηκε ο Ομπιάνγκ, ενώ οι Δυτικοί παρατηρητές έκαναν λόγο για νοθεία.

Ένα μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι η διαφθορά, που σοβεί ανάμεσα σε διπλωματικούς και πολιτικούς εκπροσώπους. Ακόμα και υπουργοί έχουν συλληφθεί για εμπόριο ναρκωτικών, πολλές φορές χρησιμοποιώντας διπλωματικούς σάκους ακόμα και τις αποσκευές του προέδρου σε επίσημες επισκέψεις. Ο σημερινός πρόεδρος δεν έφτασε τη φήμη του αιμοβόρου δικτάτορα, που είχε ο προκάτοχός του, Φρανσίσκο Μασίας Νγκουέμα, τον οποίο ανέτρεψε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ωμότητας του Μασίας Νγκουέμα ήταν η εκτέλεση 150 υπόπτων για σχεδιασμό πραξικοπήματος, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1975, υπό τους ήχους μπάντας, που έπαιζε το τραγούδι της Μαίρης Χόπκινς Those Were the Days σε εθνικό στάδιο.[2] Μεγάλο μέρος από το κρατικό εισόδημα (370 εκατομ. δολαρίων) δημεύτηκε από τον πρόεδρο, τη στιγμή που μισό εκατομμύριο άτομα ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα, υπάρχουν προβλήματα με την αποχέτευση στην πρωτεύουσα και η χώρα στερείται μέσων μαζικής μεταφοράς. Επίσης, ελάχιστοι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό και νερό.[3]

Η πολιτική ζωή στη χώρα κυριαρχείται από τις εντάσεις ανάμεσα στο γιο του Ομπιάνγκ, Τεοντορίν, και σε άλλους στενούς συγγενείς με ισχυρά αξιώματα[4] στις δυνάμεις ασφαλείας . Η δραματική αύξηση της παραγωγής πετρελαίου, από το 1997 και έπειτα, ευθύνεται κάπως για την ένταση αυτή.

Το Νοέμβριο του 2004 [5] ο γιος της πρώην Πρωθυπουργού της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, Μαρκ, κατηγορήθηκε ως υποστηρικτής και χρηματοδότης σχεδίου με σκοπό την ανατροπή του Ομπιάνγκ, με πραξικόπημα. Ως οργανωτής φερόταν ο Σάιμον Μαν. Επίσης, για το θέμα κατηγορήθηκαν και μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, των ΗΠΑ και της Ισπανίας.[6] Ωστόσο, σε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Ιούνιο του 2005 αναφέρθηκε ότι η εισαγγελική αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι είχε σχεδιαστεί απόπειρα πραξικοπήματος[7]

Τον Ιούνιο του 2008 μισθοφόρος κατέθεσε στη δίκη των επίδοξων πραξικοπηματιών και επιβεβαίωσε την εμπλοκή του Μαρκ Θάτσερ, της Ισπανίας και της Νότιας Αφρικής. Νοτιαφρικανικό δικαστήριο καταδίκασε σε πρόστιμο το Θάτσερ, επειδή είχε χρηματοδοτήσει το πραξικόπημα εν αγνοία του. [8] Ο μισθοφόρος Σάιμον Μαν καταδικάστηκε τον Ιούλιο σε ποινή φυλάκισης 34 ετών και 4 μηνών[9]. Έπειτα από την παραίτηση του Ρικάρντο Μάνγκουε Ομπάμα Νφουμπέα, ανέλαβε νέος πρωθυπουργός ο Ιγνάσιο Μιλάμ Τανγκ, από το Δημοκρατικό Κόμμα Ισημερινής Γουινέας (PDGE), στις 8 Ιουλίου του 2008.[10]

Ο Ομπιάνγκ επανεξελέγη με 95% των ψήφων, στις προεδρικές εκλογές του 2009.

Πρόεδρος [Επεξεργασία]

Ο Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος διορίζει τον Πρωθυπουργό. Η θητεία του Προέδρου είναι επταετής και απεριόριστη ως προς τις επανεκλογές. Από το 1979 Πρόεδρος είναι ο Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο.

Πρόεδροι της Ισημερινής Γουινέας [Επεξεργασία]

Πρόεδρος Διάρκεια θητείας Σημειώσεις
Από Μέχρι
Φρανσίσκο Μασίας Νγκουέμα 12 Οκτωβρίου 1968 3 Αυγούστου 1979 Πρώτος Πρόεδρος, εκτελέστηκε έπειτα από πραξικόπημα
Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο 3 Αυγούστου 1979 σήμερα σημερινός, κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα. Ήταν αρχηγός Στρατιωτικού Συμβουλίου την περίοδο από 3 Αυγούστου 1979 ως το 1987, Πρόεδρος από το 1987.

Πρωθυπουργός [Επεξεργασία]

Οι εξουσίες του Πρωθυπουργού είναι πολύ μικρές. Διορίζεται και παύεται από τον Πρόεδρο.

Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας [Επεξεργασία]

Ο πρώτος Πρωθυπουργός ήταν ο Μπονιφάσιο Οντό Έντου, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα πριν την ανεξαρτησία της χώρας. Από τις 12 Οκτωβρίου του 1968 ως τις 15 Αυγούστου του 1982 η θέση είχε καταργηθεί.

Πρωθυπουργός - Κόμμα στο οποίο πρόσκειται Διάρκεια θητείας Σημειώσεις
Από Μέχρι
Μπονιφάσιο Οντό Έντου - MUNGE 15 Δεκεμβρίου 1963 12 Οκτωβρίου 1968 Αρχηγός κυβέρνησης (επί αυτοδιοίκησης, πριν από την ανεξαρτησία). Μετά την παράδοση της εξουσίας "αυτοκτόνησε" στη φυλακή, όπου βρισκόταν ως πολιτικός κρατούμενος, το 1969. Τα πραγματικά αίτια του θανάτου του πιθανότατα δε θα βρεθούν ποτέ.
Κριστίνο Σερίτσε Μπιόκο (γενν. 1940;) - κανένα κόμμα ως το 1987, στο PDGE από το 1987 ως το 1992 15 Αυγούστου 1982 4 Μαρτίου 1992
Σιλβέστρε Σιάλε Μπιλέκα - PDGE 4 Μαρτίου 1992 1 Απριλίου 1996
Άνχελ Σεραφίν Σερίσε Ντουγκάν (γενν. 1946) - PDGE 1 Απριλίου 1996 4 Μαρτίου 2001
Κάντιδο Μουατετέμα Ρίβας (γενν. 1960) - PDGE 4 Μαρτίου 2001 14 Ιουνίου 2004 Σχημάτισε υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόμενο από 50 συνολικά υπουργούς, η μεγαλύτερη σύνθεση κυβέρνησης (σε υπουργούς) στον κόσμο.
Μιγκουέλ Αμπία Μπιτέο Μπορικό (γενν. 1961;) - PDGE 14 Ιουνίου 2004 14 Αυγούστου 2006
Ρικάρντο Μάνγκουε Ομπάμα Νφουμπέα - PDGE 14 Αυγούστου 2006 8 Ιουλίου 2008 o πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας που κατάγεται από τη φυλή Φανγκ.
Ιγνάσιο Μιλάμ Τανγκ 8 Ιουλίου 2008 21 Μαΐου 2012 πρώην πρεσβευτής στην Ισπανία, Πρώτος Αντιπρόεδρος το 2012
Βιθέντε Εχάτε Τόμι 21 Μαΐου 2012 Σήμερα Πρώην υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών

Εκλογές [Επεξεργασία]

Προεδρικές εκλογές [Επεξεργασία]

Στη χώρα διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές το 1968, 1973, 1989, 1996 , το 2002 και το 2009.

Προεδρικές εκλογές 2009 [Επεξεργασία]

Οι τελευταίες προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 29 Νοεμβρίου του 2009[11]. Ο Ομπιάνγκ επανεξελέγη με 95,3% των ψήφων έναντι μόλις 3,5% για τον Πλαθίντο Μικό Αμπόγο.[12] [13] Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Αμπόγο, κατήγγειλε νοθεία και τόνισε ότι πολλά εκλογικά τμήματα έκλεισαν νωρίτερα.[14]

Από την πλευρά τους, διεθνείς παρατηρητές κατήγγειλαν τη χειραγώγηση του Τύπου, καθώς πολλοί δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να πάρουν βίζα και ενισχύθηκε μόνο μια ιδιωτική εταιρεία που ήταν υπέρ του προέδρου Ομπιάνγκ. [14] Η οργάνωση Human Rights Watch επίσης κατηγόρησε το καθεστώς για την επιβολή περιορισμών στον Τύπο. [15]


Πρόεδρος, 29 Νοεμβρίου 2009
Υποψήφιος Κόμμα Ψήφοι %
Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial) 260.462 95,36
Πλάθιντο Μικό Αμπόγο Συσπείρωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social) 9.700 3,55
Αρτσιβάλδο Μοντέρο Μπιριμπέ (Archivaldo Montero Biribé) Λαϊκή Ένωση (Unión Popular) 931 0,34
Μπουαναβεντούρα Μοσουί Μασούμου Νσέγκουε (Buenaventura Moswi M´Asumu Nsegue) Κόμμα Σοσιαλδημοκρατικού Συνασπισμού (Coalición Socialdemócrata Baboro) 462 0,17
Καρμέλο Μπα Μπακάλε (Carmelo Mba Bacale) Λαϊκή Δράση (Acción Popular) 437 0,16
Έγκυρα ψηφοδέλτια 271.992 99,58
Λευκά και άκυρα 1.163 0,43
Σύνολο (συμμετοχή 93,35%) 273.127 100
Πηγή: Υπουργείο Πληροφοριών, Πολιτισμού και Τουρισμού της Ισημερινής Γουινέας


Προεδρικές εκλογές 2002 [Επεξεργασία]

Οι προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Δεκεμβρίου του 2002 είχαν αποτέλεσμα την θριαμβευτική επανεκλογή του Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο με 97,1% των ψήφων έναντι 2,2% για τον Κελεστίνο Μπονιφάσιο Μπακαλέ .

Βουλευτικές εκλογές [Επεξεργασία]

Η Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού (Cámara de Representantes del Pueblo) έχει 100 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες για πενταετή θητεία. Ουσιαστικά μόνο το κυβερνών (απολυταρχικό) Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας ασκεί την εξουσία. Τα μικρότερα σε σημασία κόμματα επιτρέπεται να λειτουργήσουν, πρέπει όμως να αποδεχτούν ντε φάκτο την κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος. Στη χώρα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές τα έτη 1963, 1968, 1983, 1988, 1993, 1999, 2004 και 2008. Το 1963, 1968, 1973 ,1982 και 1991 διεξήχθησαν και δημοψηφίσματα για Σύνταγμα.

Βουλευτικές εκλογές 2008 [Επεξεργασία]

Στις 29 Φεβρουαρίου του 2008 ο Πρόεδρος Ομπιάνγκ διέλυσε το Κοινοβούλιο και προκήρυξε βουλευτικές εκλογές για τις 4 Μαΐου, υπογράφοντας διάταγμα. Στο ίδιο διάταγμα ορίστηκαν και προεδρικές εκλογές για το έτος 2010.[16]. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008, το Δημοκρατικό Κόμμα Ισημερινής Γουινέας, του Ομπιάνγκ κέρδισε απόλυτη πλειοψηφία εξασφαλίζοντας 99 επί συνόλου 100 εδρών.[17].

Αποτελέσματα [Επεξεργασία]


Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού, 4 Μαΐου 2008
Κόμματα Έδρες
Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial) PDGE 99
Δημοκρατική Αντιπολίτευση σε συμμαχία με το PDGE
Συσπείρωση για Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social) 1
Σύνολο (συμμετοχή %) 100
Πηγή: jeuneafrique.com

Πολιτικά κόμματα [Επεξεργασία]

Ενώ η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία από το 1991, με βάση το Σύνταγμα αυτής της χρονιάς, μόνο ένα πραγματικό κόμμα της Αντιπολίτευσης δρα ανοικτά. Επίσης, στις κατά καιρούς εκλογικές αναμετρήσεις έχουν καταγγελθεί πολλά περιστατικά εκτεταμένης νοθείας από πλευράς κυβερνώντος κόμματος.

Κυβερνών κόμμα [Επεξεργασία]

  • Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial)

Μικρότερα κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά το 1991 [Επεξεργασία]

Τα κόμματα αυτά ανήκουν σε τρεις κατηγορίες: εκείνα που τάσονται με την κυβέρνηση για να δίνουν μια επίφαση δημοκρατίας, το CpDS, που επιτρέπεται να λειτουργεί ανοικτά αλλά γίνεται αντικείμενο διώξεων και αυτά τα κόμματα τα οποία θεωρούνται παράνομα, καθώς δεν είναι εγγεγραμμένα με την κυβέρνηση.

Μεγαλύτερα κόμματα ήσσονος σημασίας [Επεξεργασία]

  • Το μοναδικό νόμιμο κόμμα της Αντιπολίτευσης είναι η Συσπείρωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social).

Άλλα κόμματα είναι:

  • Κίνημα για τον Αυτοπροσδιορισμό του Νησιού Μπιόκο (Movimiento para la Auto-determinación

de la Isla de Bioko).

  • Εθνική Δημοκρατική Ένωση της Ισημερινής Γουινέας (Unión Democrática Nacional de Guinea

Ecuatorial)

  • Προοδευτικός Δημοκρατικός Συνασπισμός (Alianza Democrática Progresista)
  • Κόμμα Προόδου της Ισημερινής Γουινέας (Partido del Progreso de Guinea Ecuatorial)

Διεθνείς σχέσεις [Επεξεργασία]

Το 1977 επί καθεστώτος του Μασίας Νγκουέμα, η χώρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με την Ισπανία. Δύο χρόνια μετά, ο Μασίας ανατράπηκε με πραξικόπημα και το νέο καθεστώς του Ομπιάνγκ κινήθηκε προς την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με την άλλοτε αποικιοκρατική δύναμη. Έτσι, υπεγράφησαν συμφωνίες για οικονομική και τεχνολογική συνεργασία. Το 2001 ο Πρόεδρος Ομπιάνγκ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Μαδρίτη.

Η Ισημερινή Γουινέα έχει δεσμούς φιλίας με το Καμερούν, παρά τις καταγγελίες των εργατών από το Καμερούν ότι δέχθηκαν κακομεταχείριση το 2000. Διατηρεί θερμότερες σχέσεις με τη Νιγηρία της οποίας ο Πρόεδρος επισκέφθηκε επίσημα το Μαλάμπο το 2001. Το 2003 οι ΗΠΑ επαναλειτούργησαν την πρεσβεία τους στο Μαλάμπο, η οποία είχε κλείσει για οικονομικούς λόγους το 1995. H Ισημερινή Γουινέα έχει προξενείο στην Ελλάδα[18].


Γενικά η πολιτική της αφρικανικής χώρας είναι αδέσμευτη. Έγινε το 126ο μέλος του ΟΗΕ στις 12 Νοεμβρίου του 1968. Η χώρα είναι επίσης μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, από το 1989. Η διαμάχη για τα θαλάσσια σύνορά της με το Καμερούν τέθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο. Επίσης, η Ισημερινή Γουινέα ερίζει με την Γκαμπόν για την κυριαρχία των νησιών στον Όρμο Κορίσκο. Τέλος, διεκδικεί δικαιοδοσία από τη Νιγηρία και το Καμερούν επί των περιοχών που είναι πλούσιες σε πετρέλαιο στον Κόλπο της Γουινέας.

Αναλυτικά, η χώρα είναι μέλος των εξής διεθνών οργανισμών: ACCT, ACP, AfDB, AU, BDEAC, CEMAC, FAO, FZ, G-77, IBRD, ICAO, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, IMO, Interpol, IOC, ITSO, ITU, MIGA, NAM, OAS (παρατηρητής), OIF, OPCW, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNWTO, UPU, WHO, WIPO, WTO (παρατηρητής).

Παραπομπές [Επεξεργασία]

  1. ↑ Equatorial Guinea: Obiang Sure to Win As Opposition Quits Poll. allAfrica. 16-12-2002. http://allafrica.com/stories/200212160112.html. 
  2. ↑ Oil Gives African Nation a Chance for Change. The Washington Post. 13-05-2001]]. http://www.hartford-hwp.com/archives/35/238.html. 
  3. ↑ Playboy waits for his African throne. The Sunday Times. 03-09-2006. http://www.timesonline.co.uk/article/0,,2089-2340345,00.html. 
  4. ↑ Profile: Equatorial Guinea's great survivor. BBC News. 17-03-2004. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/africa/3516588.stm. 
  5. ↑ Thatcher faces 15 years in prison. The Sydney Morning Herald. 27-08-2004. http://web.archive.org/web/20041013103101/http://www.sundayherald.com/print44412. 
  6. ↑ The US knew, Spain knew, Britain knew. Whose coup was it?. Sunday Herald. 29-08-2004]]. http://www.sundayherald.com/print44412. 
  7. ↑ Equatorial Guinea, A trial with too many flaws. Amnesty International. 07-06-2005. http://web.amnesty.org/library/Index/ENGAFR240052005?open&of=ENG-GNQ. 
  8. ↑ in.gr, Εμπλοκή του Μαρκ Θάτσερ στο πραξικόπημα στην Ισημερινή Γουινέα καταγγέλλει μισθοφόρος, 18 Ιουνίου 2008
  9. ↑ in.gr, Βαριά ποινή στον Βρετανό μισθοφόρο για το πραξικόπημα στην Ισημερινή Γουινέα, 7 Ιουλίου 2008
  10. ↑ "Guinée Equatoriale: Ignacio Milam Tang, nouveau Premier ministre", AFP (Jeuneafrique.com), 8 Ιουλίου 2008 (Γαλλικά).
  11. ↑ Al Jazeera, Polling opens in Equatorial Guinea, 29 Νοεμβρίου 2009.
  12. ↑ Press TV, Equatorial Guinea election to reinstall president, 30 Νοεμβρίου 2009.
  13. ↑ BBC, Equatorial Guinea President Obiang 'wins 95% of vote', 4 Δεκεμβρίου 2009.
  14. ↑ 14,0 14,1 Opposition 'will not accept' Equatorial Guinea election. BBC. http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/8384859.stm. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2009. 
  15. ↑ Equatorial Guinea 'elects Obiang'. 4 Δεκεμβρίου 2009. http://english.aljazeera.net/news/africa/2009/12/2009124111748394908.html. 
  16. ↑ "EQUATORIAL GUINEA: Poll Timetable". Africa Research Bulletin; Political, Social, and Cultural series (Blackwell) 45(3): 17458A. 
  17. ↑ Equatorial Guinea leader gets 99 of 100 seats in parliament: official
  18. ↑ Πρεσβείες στην Ελλάδα

Εξωτερικές συνδέσεις [Επεξεργασία]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Politics of Equatorial Guinea της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Πολιτικά_της_Ισημερινής_Γουινέας&oldid=3983998"