Πολιορκία του Αλκάθαρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στις 17 Ιουλίου 1936 ξεσπά ο Ισπανικός Εμφύλιος, με εξέγερση των εθνικιστών εναντίον της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας. Η επανάσταση επικρατεί στο νότιο μέρος της Ισπανίας και τις αφρικανικές αποικίες, όμως η ανατολική και βόρεια Ισπανία, η Καταλονία, η Βασκωνία και η πρωτεύουσα Μαδρίτη παραμένουν στα χέρια της κυβέρνησης.

Τις πρώτες μέρες της εξέγερσης πολλοί εθνικιστικοί θύλακες βρέθηκαν απομονωμένοι ανάμεσα στους κομμουνιστές. Η πολιορκία του Αλκαζάρ επομένως δεν ήταν η μόνη που έλαβε χώρα. Ωστόσο, το Αλκαζάρ αναδείχθηκε σε σύμβολο των εθνικιστών γιατί ήταν η Σχολή Ευελπίδων της χώρας, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη πρωτεύουσα Μαδρίτη, το κέντρο των κομμουνιστών, ενώ η μάχη γοήτρου και για τις δυο πλευρές εξελίχθηκε σε παγκόσμιο προπαγανδιστικό θέμα για τις 2 ιδεολογίες και τους οπαδούς τους που παρακολουθούσαν από τις εφημερίδες σε όλο τον κόσμο.

Διοικητής της στρατιωτικής ακαδημίας ήταν ο συνταγματάρχης Μοσκαρδό. Στις 21 Ιουλίου, βλέποντας τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των αριστερών πολιτοφυλάκων που κατέφθαναν με κάθε μέσο από τη Μαδρίτη, φέρνοντας μαζί τους και στοιχεία βαρέος πυροβολικού, κλείνεται στο μεσαιωνικό αραβικό φρούριο του Τολέδο, το Αλκαζάρ. Αριθμούν μόνο 1100 ευέλπιδες, στρατιώτες, χωροφύλακες και φαλαγγίτες συν 600 γυναικόπαιδα. Την επόμενη μέρα ο αρχηγός των δημοκρατικών Καμπέγιο, μέσω τηλεφώνου, ζήτησε την άμεση παράδοση του φρουρίου αλλιώς θα εκτελούσε το γιο του Μοσκαρδό, Λουίς, που είχαν συλλάβει οι δημοκρατικοί. Ο Μοσκαρδό μίλησε με το γιο του στο τηλέφωνο και του ζήτησε να πεθάνει ως Ισπανός εθνικιστής. Το φρούριο δεν επρόκειτο να παραδοθεί. Ο Λουίς τον χαιρέτησε, φώναξε "ζήτω η Ισπανία" ενώ ο συνταγματάρχης άκουσε από το τηλέφωνο το πυροβολισμό που σκότωσε το 16χρονο γιο του. Η σκηνή αυτή διασώθηκε και μεταφέρθηκε σε όλο τον κόσμο από ξένους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες.

Οι 15.000 δημοκρατικοί πολιτοφύλακες δεν το βάζουν κάτω. Εξαπολύουν συνεχείς επιθέσεις με στόχο τη κατάληψη του φρουρίου το συντομότερο δυνατόν. Ο χρόνος πιέζει. Ο Φράνκο πλησιάζει από το Νότο προελαύνοντας προς τη Μαδρίτη. Οι πολιορκημένοι ζουν στα υπόγεια, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φάρμακα και αναισθητικά για τις εγχειρήσεις και τρώγοντας τα άλογα της σχολής. Όμως όλες οι επιθέσεις αποκρούονται.

Στις 10 Σεπτεμβρίου οι κυβερνητικοί ζητούν ξανά τη παράδοση του φρουρίου. Αυτή τη φορά υπόσχονται να αφήσουν να ζήσουν τα γυναικόπαιδα και αμερόληπτη δίκη για τους πολεμιστές. Κανείς από τους πολιορκημένους δε δέχεται να φύγει.

Στις 18 Σεπτεμβρίου,το δυτικό τείχος του Αλκαζάρ ανατινάζεται και γκρεμίζεται. Τις προηγούμενες μέρες οι δημοκρατικοί σκάβοντας στοές είχαν υπονομεύσει το τοίχος με εκρηκτικά. Ταυτόχρονα, χιλιάδες επιτίθενται και εισχωρούν μέχρι την εσωτερική αυλή. Τότε όμως αρχίζει η αντεπίθεση των εθνικιστών. Προβάλουν μέσα από τα υπόγεια και με πυροβόλα, μαχαίρια μέχρι και ρόπαλα και αποκρούουν τους αντιπάλους.

Στις 25 Σεπτεμβρίου η ίδια ενέργεια επαναλαμβάνεται αυτή τη φορά από τη νοτιοανατολική μεριά. Πάλι όμως η επίθεση αποκρούεται, ενώ οι εμπροσθοφυλακές του Φράνκο βρίσκονται μόλις 10χλμ έξω από το Τολέδο. Δυο μέρες αργότερα φτάνουν στο Τολέδο και το Αλκαζάρ, ενώ οι δημοκρατικοί εκκενώνουν την πόλη και μετά από 69 μέρες η πολιορκία φθάνει στο τέλος της. Ο στρατηγός Φράνκο εισέρχεται στα ερείπια της στρατιωτικής ακαδημίας και ο συνταγματάρχης Μοσκαρδό παρουσιάζεται και αναφέρει:
-“Απο το Αλκαζάρ ουδέν νεώτερο στρατηγε.”
Για να απαντήσει ο Φράνκο:,
-“Τότε ο πόλεμος κερδήθηκε”.