Πολάβοι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Οι Πολάβοι (Polab) ήταν Σλάβοι, οι οποίοι κατοικούσαν κατά τον Μεσαίωνα στον γεωγραφικό χώρο, ο οποίος ορίζεται βόρεια από τη Βαλτική Θάλασσα, νότια από τη Λουσατία, ανατολικά από τον Κάτω Όντερ και δυτικά από τον Κάτω Έλβα. Το όνομά τους είναι σύνθεση των λέξεων po και laba, δηλαδή «κατά μήκος του Έλβα». Διαιρούνταν σε τρεις φυλές, τους Wends, τους Λούτικους ή Βελέτους (Lutici ή Veleti) και Ομποντρίτους (Bodrichi ή Obodrity). Κατά κύριο λόγο ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, κυρίως την καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών. Είχαν αναπτύξει επίσης τη βιοτεχνία και το εμπόριο.
Κατά τις αρχές του 9ου αιώνα οι Πολάβοι ήταν χωρισμένοι σε πριγκιπάτα: τους Wends, τους Ομποντρίτους και τους Λούτικους ή Βελέτους. Ο Λοθάριος της Σαξονίας και ο Αλβέρτος 1ος του Βραδενβούργου (ο επιλεγόμενος Αρκούδος) έθεσαν υπό την εξουσία τους τούς Λουτίκους. Μέσα στον επόμενο (13ο αιώνα) είχε ολοκληρωθεί η υποταγή του συνόλου των Πολάβων στους Γερμανούς ηγεμόνες. Η γλώσσα των Πολάβων, συγγενής με την πολωνική και την κασουμπική, διατηρήθηκε εν χρήσει σε τμήματα της Κάτω Σαξονίας μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Encyclopedia Britannica 2009 DVD edition