Πελαργόνιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Πελαργόνιο
GeraniumFlowerUnfurl2small.gif
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Φυτά (Plantae)
Συνομοταξία: Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
Ομοταξία: Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
Υφομοταξία: Ροδίδες (Rosidae)
Τάξη: Γερανιώδη (Geraniales)
Οικογένεια: Γερανιοειδή (Geraniaceae)
Γένος: Πελαργόνιον (Pelargonium)
L'Hér.
Είδη

Γύρω στα 200 είδη, δείτε κείμενο.

Το γένος Πελαργόνιο (Pelargonium) (κοινώς "πελαργόνι") είναι μέλος της οικογένειας των Γερανιοειδών (Geraniaceae) και σε αυτό ανήκουν πάνω από 200 είδη πολυετών, παχύφυλλων ποωδών. Τα φυτά του γένους Pelargonium τα συναντάμε ευρέως στην κηποτεχνία λόγω της πλούσιας και συνεχούς ανθοφορίας που τα χαρακτηρίζει. Πολλά είδη μάλιστα του γένους αυτού είναι συνυφασμένα με την Ελληνική παράδοση αφού τα συναντάμε στους Ελληνικούς κήπους κυρίως σε γλάστρες (γεράνι, βαμβακούλα), αλλά και στην μαγειρική (αρμπαρόριζα). Πολύ συχνά συγχέεται με το γένος Geranium. Έτσι τα είδη του γένους Pelargonium πολύ συχνά τοποθετούνται στο γένος Γεράνιον (Geranium) και αποκαλούνται από πολύ κόσμο ως γεράνια. Στην πραγματικότητα όμως τα δύο γένη είναι ξεχωριστά. Στη σελίδα 315, τόμος 48 της Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, οι τρεις φωτογραφίες για το πελαργόνιο δεν μοιάζουν με το εικονιζόμενο εδώ. Ομως μοιάζει με αυτά στις φωτογραφίες στο άρθρο για τα γεράνια, στη σελίδα 318, τόμος 16 της ιδίας εγκυκλοπαιδείας.

Είδη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πιο γνωστά είδη του γένους Pelargonium είναι:

Πελαργόνιον το βαρύοσμον (Pelargonium graveolens)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το είδος Pelargonium graveolens – κοιν. αλμπαρόριζα ή αρμπαρόριζα, μοσχόφυλλο) ξεχωρίζει για το πολύ δυνατό άρωμα που απελευθερώνεται από τα φύλλα του. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται πολύ στην βιομηχανία αρωμάτων αλλά και στη ζαχαροπλαστική και μαγειρική.

Pelargonium peltatum[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Pelargonium peltatum

Άλλα είδη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πελαργόνιον το αλπικόν (P. alpinum)
  • Πελαργόνιον το αλθαιοειδές (P. althaeoides)
  • Πελαργόνιον το αντιδυσεντερικόν (P. antidysentericum)
  • Πελαργόνιον το δρυόφυλλον (Pelargonium quercifolium)
  • Πελαργόνιον το καρδιόφυλλον (P. cordifolium)
  • Πελαργόνιον το κουκουλωτόν (Pelargonium cucullatum)
  • Πελαργόνιον του Ντράμοντ (Pelargonium drummondii)
  • Πελαργόνιον το ολυνθοειδές (Pelargonium grossularioides)
  • Πελαργόνιον το παράκτιον (Pelargonium littorale)
  • Πελαργόνιον το μακρόφυλλον (P. longifolium)
  • Πελαργόνιον το ευοσμότατον (P. odoratissimum)
  • Πελαργόνιον το αποξέον (Pelargonium radens)
  • Πελαργόνιον το ροντνεϊανόν (Pelargonium rodneyanum)
  • Πελαργόνιον το τρίχρουν (P. tricolor)
  • Πελαργόνιον το σιδοειδές[1][2][3] (Pelargonium sidoides)
  • Πελαργόνιον το αμπελόφυλλον (P. vitifolium)

Pelargonium x hortorum[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Pelargonium x hortorum

Το Pelargonium x hortorum (συν. P. zonale – κοιν. γεράνι, σαρδέλα, τσαρτελλούδιν). Είναι το πλέον χρησιμοποιούμενο είδος του γένους Pelargonium στους κήπους και στις βεράντες. Υπάρχουν περισσότερες από 200 ποικιλίες σε πληθώρα χρωμάτων. Το είδος Pelargonium x hortorum έχει προέλθει από διασταύρωση των P. zonale και P. inquinans. Έχει στρογγυλά φύλλα τα οποία σε πολλές ποικιλίες διαθέτουν μία σκούρα ζώνη, ως εκ τούτου και ζωνωτό. Υπάρχουν ποικιλίες με συμπαγή και χαμηλή βλάστηση αλλά και ποικιλίες που φθάνουν το 1,0 με 1,5 m σε ύψος. Τα χρώματα των ανθέων μπορεί να είναι κόκκινο, λευκό, ροζ, σωμόν, πορτοκαλί, μωβ κ.α. Οι απαιτήσεις του σε νερό είναι μικρές. Εδώ να αναφέρουμε ακόμα μία φορά ότι φυτά τα οποία είναι φυτεμένα σε φυτοδοχεία μικρού όγκου, θα πρέπει να ποτίζονται αρκετά συχνά. Πάντως τα γεράνια ζημιώνονται πολύ πιο συχνά από υπερβολική υγρασία παρά από έλλειψη νερού. Προτιμούν τις ηλιαζόμενες θέσεις και τα καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη.

Pelargonium x domesticum[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Pelargonium x domesticum

Το είδος Pelargonium x domesticum (συν. P. grandiflorum – κοιν. πελαργόνι, γεράνι) προέρχεται από την διασταύρωση των P. cucullatum και P. grandiflorum. Σχηματίζει ξυλώδη στελέχη και μπορεί να φθάσει και τα 2 m σε ύψος. Τα άνθη του έχουν δίχρωμα πέταλα και συνηθέστερα αποχρώσεις του ροζ και του μωβ. Τα φύλλα είναι πράσινα με εγκολπώσεις και συχνά οδοντωτά. Οι απαιτήσεις του σε νερό είναι μικρές και προτιμάει τις φωτεινές και καλά αποστραγγιζόμενες θέσεις στον κήπο. Επίσης θα πρέπει να κλαδεύονται προκειμένω να κρατήσουν μία συμπαγή μορφή. Κατάλληλα για φύτευση στο έδαφος και σε γλάστρα.

Σημειώσεις και Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Pelargonium sidoides» (στα αγγλικά). PlantzAfrica: Pelargonium sidoides is named for the resemblance to the European plant Sida rhombifolia. http://www.plantzafrica.com/plantnop/pelargsidoid.htm. Ανακτήθηκε στις 2012-11-15. 
  2. My etymology: Sida
  3. My etymology: σίδη