Παυσανίας (στρατηγός)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Παυσανίας
Γέννηση 515 ή 510 π.Χ.
Σπάρτη
Θάνατος 470 π.Χ.
σε ναό,κατάφυγε ικέτης στο ιερό της Χαλκιοίκου Αθηνάς
Υπηκοότητα Έλληνας, Σπαρτιάτης
Βαθμός Στρατηγός, ναύαρχος
Διοικήσεις Στρατηγός, χρέη αντιβασιλέα και επιτρόπος θρόνου μέχρι την ενηλικίωση του γιου του Λεωνίδα
Μάχες/πόλεμοι Μάχη των Πλαταιών,στην Κύπρο και το Βυζάντιο
Διακρίσεις Μάχη των Πλαταιών κατά του Μαρδόνιου (479π.Χ.) , νίκες στην Κύπρο και το Βυζάντιο, Κατέλαβε πόλεις της Θράκης
Μετέπειτα κατηγορήθηκε ότι πρόδωσε τις αρχές της Σπάρτης κι ότι προσπάθησε να παραδώσει την Ελλάδα στους Πέρσες και σαν αντάλλαγμα θα γινόταν ηγεμόνας της κατεχόμενης Ελλάδας
Συγγενείς ανηψιός του Λεωνίδα, γιος του Κλεόμβροτου, πατέρας του μετέπειτα βασιλιά της Σπάρτης, Πλειστοάνακτα

Ο Παυσανίας (515 ή 510 π.Χ. — 470 π.Χ.) ήταν Σπαρτιάτης στρατηγός, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως ο αρχηγός του συνασπισμένου ελληνικού στρατού στη μάχη των Πλαταιών. Η νίκη στη μάχη αυτή, έναντι των Περσών υπό το στρατηγό Μαρδόνιο, ήταν ιδιαίτερα σημαντική καθώς εξάλειψε την περσική απειλή στην ηπειρωτική Ελλάδα. Μετά την επόμενη νίκη των Ελλήνων στη μάχη της Μυκάλης ξεκίνησε η ελληνική αντεπίθεση κατά της Περσικής αυτοκρατορίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Παυσανίας ανήκε στο βασιλικό γένος των Αγιαδών, καθώς ήταν γιος του Κλεόμβροτου, γιου του βασιλιά Αναξανδρίδα. Ήταν επίσης ανιψιός του βασιλιά Κλεομένη και του βασιλιά Λεωνίδα.

Μετά το θάνατο του Λεωνίδα κατά τη μάχη των Θερμοπυλών, η εξουσία πέρασε στο γιο του, τον Πλείσταρχο. Επειδή όμως ο Πλείσταρχος ήταν ακόμα ανήλικος, ο Κλεόμβροτος (ως θείος του) και στη συνέχεια ο Παυσανίας (ως εξάδελφος του) έγιναν επίτροποι μέχρι την ενηλικίωση του.

Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, η συμμαχία των Πελοποννησίων, όρισε τον Παυσανία ως αρχηγό της. Ο ίδιος οδήγησε τον στρατό πέρα από τον Ισθμό της Κορίνθου, στις Πλαταιές το 479 π.Χ., για να δώσει την τελική μάχη με τους Πέρσες. Μαζί του ενώθηκαν και οι δυνάμεις των Ελλήνων από την Στερεά Ελλάδα, εξαιρουμένων των Θηβαίων οι οποίοι είχαν μηδίσει (συμπαραταχθεί με τους Πέρσες). Στις Πλαταιές απέδειξε πόσο μεγάλη ήταν η υπομονή του και πόσο συνετή η στρατηγική του. Νίκησε τους Πέρσες και τους ανάγκασε να τραπούν σε φυγή.

Μετά τη νίκη του στις Πλαταιές, οι Έφοροι της Σπάρτης του ανέθεσαν να ξεκινήσει με 5 τριήρεις από την Ερμιόνη και να οδηγήσει σε επανάσταση, εναντίον των Περσών, τις ελληνικές πόλεις στη Κύπρο και ύστερα στον Ελλήσποντο. Στον Ελλήσποντο κατέλαβε την πόλη Βυζάντιο και ελευθέρωσε ευγενείς Πέρσες, τους οποίους απέδωσε πίσω στον Ξέρξη, τον αυτοκράτορα της Περσίας. Στη συνέχεια ο Σπαρτιάτης στρατηγός άρχισε να αλληλογραφεί με τον Πέρση μονάρχη και να του υπόσχεται πως θα τον βοηθήσει να υποτάξει τους Έλληνες. Ο Παυσανίας άρχισε να υιοθετεί τον ανατολίτικο τρόπο ζωής και αυτό κίνησε τις υποψίες των Εφόρων, τις οποίες επιβεβαίωσαν οι μαρτυρίες ειλώτων ότι ο στρατηγός αλληλογραφεί με τον Ξέρξη.

Οι Έφοροι ανακάλεσαν τον Παυσανία από το Βυζάντιο, πίσω στη Σπάρτη. Εκεί δικάστηκε αλλά αθωώθηκε καθώς δεν υπήρχαν ισχυρές αποδείξεις εναντίον του. Οι συμπατριώτες του όμως δεν μπορούσαν να πεισθούν για την αθωότητά του και αποφάσισαν να τον εκτελέσουν. Ο στρατηγός βρήκε καταφύγιο στον ναό της Αθηνάς ως ικέτης. Σύμφωνα με τα ήθη των αρχαίων Ελλήνων, απαγορευόταν ο φόνος ικέτη. Έτσι οι Έφοροι έδωσαν διαταγή να χτιστεί η είσοδος και τα παράθυρα του ναού, μέχρι να λιμοκτονήσει ο Παυσανίας. Ως επακόλουθο ο ένδοξος στρατηγός πέθανε από ασιτία το 470 π.Χ.. Για τη γέννησή του οι πιο πιθανές ημερομηνίες σύμφωνα με τους μελετητές είναι το 515 π.Χ. ή το 510 π.Χ..

Γιος του ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς της Σπάρτης, Πλειστοάναξ.

Πολλοί ερευνητές μέχρι σήμερα προσπαθούν να καταλάβουν τους λόγους μεταστροφής του Παυσανία, εάν όντως πρόδωσε τη Σπάρτη και μήδισε. Αρκετοί πιστεύουν ότι όλες οι κατηγορίες ενισχύθηκαν από τους πολιτικούς του αντιπάλους που δεν τους άρεσε η άνοδος του στην εξουσία και η δύναμη που απέκτησε.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γαρουφάλης Δ., ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, 2003