Παντελεήμων Αργυροκάστρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Παντελεήμων Αργυροκάστρου.

Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Αργυροκάστρου (1890- 24 Μαΐου 1969), κοσμικό όνομα Χρήστος Κοτόκος, υπήρξε κληρικός, λόγιος και από τις κύριες προσωπικότητες που έκαναν διεθνώς γνωστό το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα μεταπολεμικά.

Γεννήθηκε στην Κορυτσά, όπου και φοίτησε σε σχολεία της πατρίδας του. Σε εφηβική ηλικία εντάχθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα. To 1906 σπούδασε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης και το 1913 επέστρεψε στην πατρίδα του και δίδασκε ως καθηγητής στο Μπάγκειο Γυμνάσιο Κορυτσάς Θρησκευτικά και Ιστορία. Δίδαξε ως το 1920, μέχρι που έκλεισε το Μπάγκειο από τις τότε αλβανικές αρχές. Ο Παντελεήμων παρέμεινε στην Κορυτσά όπου ανέπτυξε δράση σε πολιτιστικά, πολιτικά, θρησκευτικά και εκπαιδευτικά ζητήματα, λόγω των νέων συνθηκών που δημιουργήθηκαν από την οριστική επιδίκαση της περιοχής στην Αλβανία.

Κατά την περίοδο 1931-1936 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νομικά και Πολιτική Επιστήμη. Στις 11 Απριλίου του 1937[1] μετά από συμφωνία μεταξύ της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου ορίστηκε μητροπολίτης Αργυροκάστρου,[2] θέση που διατήρησε μέχρι και την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την περιοχή, μετά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (Απρίλιος 1941). Ο Παντελεήμων εξαναγκάστηκε να απομακρυνθεί από το Αργυρόκαστρο από τις κατοχικές τότε ιταλικές αρχές.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε σε μυστικές οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης. Με το πέρας του πολέμου δραστηριοποιήθηκε σε θέματα εθνικής σημασίας για την Ελλάδα και έγινε πρόεδρος της 'Κεντρικής Επιτροπής Βορειοηπειρωτικού Αγώνα' και 'Κεντρικής Επιτροπής Ελληνικών Δικαίων'. Στις 18 Νοεμβρίου 1945, στα πλαίσια του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος οργάνωσε στην Αθήνα, την πιο μαζική διαδήλωση που είχε γνωρίσει ως τότε η Ελλάδα, με συμμετοχή 150.000 ατόμων.[3] Επίσης, έλαβε μέρος στο Διεθνές Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι (1946) και στη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. το 1947, ως μέλος της ελληνικής αποστολής.

Δημοσίευσε διάφορες μελέτες του επί θρησκευτικών και ιστορικών θεμάτων ενώ τιμήθηκε με τον ταξίαρχο του Φοίνικα. Απεβίωσε στις 24 Μαΐου του 1969.[1]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Συλλογικό έργο, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987.
  • Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη,τόμος 19ος,σελ 450.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]