Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας

Πέτρος Β΄ (2 Δεκεμβρίου 1825 - 5 Δεκεμβρίου 1891), δεύτερος και τελευταίος αυτοκράτωρ της Βραζιλίας (Ρίο ντε Τζανέιρο 1831 - Παρίσι 1889).

Υιός και διάδοχος του αυτοκράτορα της Βραζιλίας Πέτρου Α΄ και της δημοφιλέστατης Αυστριακής πριγκίπισσας Μαρίας Λεοπολδίνας, διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα πατέρα του σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Ο πατέρας του παραιτήθηκε μετά από έντονες διαμάχες και έπλευσε στην Πορτογαλία, προκειμένου να εξασφαλίσει τον θρόνο στην κόρη του, Μαρία, στοχεύοντας μάλιστα να δώσει στο μέλλον και την Βραζιλία στην Μαρία που υπεραγαπούσε.

Όσο ήταν ανήλικος, πέρασε υπό την επίβλεψη διαφόρων αντιβασιλέων, ενώ όταν ανέλαβε προσωπικά την εξουσία είχε αποκτήσει την φήμη ενός συνετού και δίκαιου βασιλιά. Στέφθηκε επίσημα στις 18 Ιουλίου 1841 και όλοι ήλπιζαν ότι η δημοτικότητα του νέου βασιλιά θα διέκοπτε τα διάφορα επαναστατικά αντιμοναρχικά κινήματα. Παντρεύτηκε (1842) την Τερέζα Χριστίνα των Δύο Σικελιών (1822 - 1889), κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και από τα παιδιά τους επέζησαν δύο κόρες :

Φωτισμένος και εκσυγχρονιστής μονάρχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας (1887).

Φωτισμένος μονάρχης, επί της βασιλείας του η Βραζιλία μπήκε στον δρόμο της εκβιομηχάνισης και του εκσυγχρονισμού. Κατασκευάστηκαν οι πρώτοι μεγάλοι λιθόστρωτοι δρόμοι, η πρώτη ατμομηχανή, εγκαταστάθηκε το τηλέφωνο και τα τηλεγραφικά καλώδια. Ταξίδεψε (1876) στις ΗΠΑ και γνώρισε τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, που του παρουσίασε την νέα του εφεύρεση, το τηλέφωνο, και αναφέρεται ως ο πρώτος Βραζιλιάνος που το χρησιμοποίησε.

Υπέφερε από την δυσκολία που είχε να μάθει την γλώσσα των Γκουαρανί, την πιο διαδεδομένη στην Βραζιλία τον 19ο αιώνα. Έμεινε στην ιστορία ως ο πιο μεγαλοπρεπής, φωτισμένος και εκσυγχρονιστής μονάρχης, ενώ ο ιστορικός Τόμας Σκίντμορ τον παρομοιάζει με την βασίλισσα της Αγγλίας Βικτωρία, που είχαν και τα ίδια ενδιαφέροντα. Η προσκόλληση του όμως στο αυταρχικό αντιδημοκρατικό Σύνταγμα του 1824 που είχε επιβληθεί από τον πατέρα του Πέτρο Α΄ και η συμπάθειά του σε συντηρητικούς κύκλους άρχισαν να μειώνουν την δημοτικότητα του.

Ο μακροχρόνιος πόλεμος με την Παραγουάη (1865 - 1870) που ήταν ανεπιτυχής και καταστροφικός οικονομικά για την χώρα στάθηκε ως η αρχή του τέλους του. Η απελευθέρωση των σκλάβων, που ήταν μια κίνηση προκειμένου να ικανοποιήσει τους προοδευτικούς κύκλους, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, γιατί η πλούσια αριστοκρατία ενοχλήθηκε έντονα και στράφηκε εναντίον του. Ως αποτέλεσμα, έγινε ανατρεπτικό κίνημα εναντίον του (Νοέμβριος 1889), που ανακήρυξε την Βραζιλιάνικη Δημοκρατία, εξαναγκάζοντας τον αυτοκράτορα σε εξορία στην Πορτογαλία.

Πέθανε στο Παρίσι δύο χρόνια αργότερα.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Barman, Roderick J. Citizen Emperor: Pedro II and the Making of Brazil, 1825–1891. 1999.
  • Brown, Rose. American Emperor: Dom Pedro II of Brazil. 1945.
  • da Costa, Emilia Viotti. The Brazilian Empire: Myths and Histories. 2000; 1985.
  • Harding, Bertita. Amazon Throne. London: Harrap, 1942.
  • Schwarcz, Lilia Moritz. The Emperor's Beard: Dom Pedro II and His Tropical Monarchy in Brazil. Trans. John Gledson. 2003.
  • Skidmore, Thomas. Brazil: Five Centuries of Change. New York: Oxford University Press, 1999