Ουρική αρθρίτιδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ουρικό Οξύ
Ουρικό Οξύ

Η ουρική αρθρίτιδα (gouty arthritis) είναι πάθηση των αρθρώσεων που είναι αποτέλεσμα εναπόθεσης σε αυτές κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου, λόγω υπερκορεσμού του αρθρικού υγρού σε ουρικό οξύ[1]. Αν και στην καθομιλουμένη λέγεται «ποδάγρα» (αρχαία λέξη από το πούς + άγρα=παγίδα για τα πόδια), η επιστημονική της ονομασία είναι «υποτροπιάζουσα οξεία ή χρόνια κρυσταλλογενής αρθρίτιδα περιφερικών αρθρώσεων».

Πίνακας περιεχομένων

[Επεξεργασία] Ουρικό Οξύ και Ουρική Αρθρίτις

Το Ουρικό Οξύ είναι το τελικό προϊόν του μεταβολισμού των Νουκλεϊνικών Οξέων και συγκεκριμένα των Πουρινών, που αποτελούν τα δομικά συστατικά του γενετικού υλικού όλων των κυττάρων μας. Σχεδόν το 1/3 των πουρινών πού υπάρχουν στο σώμα μας προέρχονται από εξωγενή χορήγηση από τη διατροφή, ενώ τα 2/3 από την ενδογενή παραγωγή[2]. Οι φυσιολογικές τιμές του Ουρικού Οξέος του αίματος είναι 3,5-7,2 mg/dL στους άνδρες, 2,6-6,0 mg/dL για τις γυναίκες, και 2,0-5,5 mg/dL για τα παιδιά. Θεωρείται ότι όταν το Ουρικό Οξύ ξεπεράσει τα 7mg/dL (υπερουριχαιμία, hyperuricaemia), επέρχεται κορεσμός, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται άλατα, τα οποία με τη μορφή κρυστάλλων (κρύσταλλοι ουρικού μονονατρίου), να καθιζάνουν και να εναποτίθενται στο αρθρικό υγρό, στα άλλα ανατομικά μόρια της άρθρωσης και σε άλλους ιστούς. Αποτέλεσμα της καθίζησης αυτής, είναι η πρόκληση φλεγμονής (αρθρίτιδας). Αθροίσεις τέτοιων κρυστάλλων, ονομάζονται ουρικοί τόφοι και είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να είναι ορατοί σε ακτινογραφίες ή να είναι αισθητοί σαν υποδόρια μορφώματα. Η οξεία ουρική αρθρίτις συνήθως εκδηλώνεται μετά από ένα πλούσιο και «βαρύ» δείπνο και μετά από μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και εμφανίζεται ξαφνικά. Η νόσος συχνά προσβάλει υπέρβαρους άνδρες άνω των40 ετών χωρίς να αποκλείονται και άλλες ηλικίες. Σε μερικές περιπτώσεις Οξείας Ουρικής Αρθρίτιδας, η τιμή του Ουρικού Οξέος μπορεί να είναι Φυσιολογική. Αυτό εξηγείται ως εξής: Για κάποιο λόγο δημιουργείται υψηλή τιμή Ουρικού οξέος αίματος (peak) η οποία σε συνδυασμό με εκλυτικούς παράγοντες, προκαλεί οξεία ουρική αρθρίτιδα. Μετά από επαρκή όμως ενυδάτωση, επέρχεται μείωση τιμών του Ουρικού οξέος οπότε την επόμενη ή μεθεπόμενη ημέρα οι τιμές είναι φυσιολογικές. Στο μεταξύ η ουρική αρθρίτις συνεχίζει να υπάρχει. Στατιστικά, το 30% των ασθενών με Οξεία Ουρική Αρθρίτιδα έχει φυσιολογικό Ουρικό οξύ αίματος.

[Επεξεργασία] Ουρική Νόσος

Ουρική νόσος (Αγγλικά Gout = γκάουτ, Γερμανικά Ζipperlein), ονομάζεται το σύνολο των κλινικών, εργαστηριακών και ιστολογικών διαταραχών, πού οφείλονται σε διαταραχή του μεταβολισμού η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την Υπερουριχαιμία και την εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού Νατρίου στους ανθρώπινους ιστούς. Ακριβής μονολεκτική απόδοση του Αγγλικού όρου Gout στα Ελληνικά δεν υπάρχει, πλην τού παλαιού αρχαίου όρου «ποδάγρα» ο οποίος όμως έχει σχεδόν καταργηθεί ως αδόκιμος. Συνεπώς πρέπει να χρησιμοποιείται ο σωστός όρος Ουρική Νόσος. Ο όρος Ουρική Αρθρίτις δεν είναι πάντα επιτυχής διότι μπορεί να έχουμε Ουρική Ελυτρίτιδα, οπότε δεν υπάρχει αρθρίτις[3]. H ουρική αρθρίτις (αγγλικά Gouty Αrthritis), είναι φλεγμονώδης αρθρίτις, οφειλόμενη σε εναπόθεση κρυστάλλων Ουρικού Νατρίου, σε μία ή περισσότερες αρθρώσεις, ενίοτε όμως και σε παρααρθρικά μαλακά μόρια (θύλακοι, τένοντες, έλυτρα, κλπ). Η συνηθέστερη άρθρωση πού προσβάλλεται είναι η Πρώτη Μεταταρσιοφαλαγγική στο πόδι (παλαιά ονομασία «Ποδάγρα»), και ακολουθούν κατά σειρά συχνότητας η Ποδοκνημική Άρθρωση, οι Μεταταρσιοφαλαγγικές αρθρώσεις των ποδιών,οι Μεσοφαλαγγικές Αρθρώσεις των Χεριών, τα Γόνατα, οι αγκώνες (ορογονοθυλακίτις του ωλεκράνου, κλπ). Η αρθρίτις της Μεσοφαλαγγικής αρθρώσεως (ΦΦ) στο Μεγάλο δάκτυλο του ποδιού ΔΕΝ είναι Ουρική αρθρίτις, αλλά Οστεοαρθρίτις ή Θυλακίτις της Κεφαλής Μεταταρσίου[4].

[Επεξεργασία] Αίτια

Τό αίτιο που προκαλεί την Ουρική Αρθρίτιδα είναι η αύξηση του Ουρικού Οξέος αίματος (Υπερουριχαιμία). Αυτή, μπορεί να είναι Πρωτοπαθής (Ιδιοπαθής) και Δευτεροπαθής. Αν Οι παράγοντες που ευνοούν την καθίζηση των κρυστάλλων του ουρικού μονονατρίου στις αρθρώσεις και την πρόκληση της ουρικής αρθρίτιδας είναι: Αυξημένη πρόσληψη πουρινών με την τροφή, δηλαδή αυξημένη κατανάλωση εντοσθίων, μικρών ζώων, θαλασσινών, προϊόντων κυνηγίου κ.α. Αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ. Αυξημένη ανακύκλωση πυρηνοπρωτεινών που συμβαίνει σε ορισμένα αιματολογικά νοσήματα όπως λεμφώματα, λευχαιμίες, αιμολυτικές αναιμίες καθώς και σε άλλα νοσήματα όπως ψωρίαση. Ύπαρξη γενετικών ανωμαλιών ενζύμων, που συμμετέχουν στο μεταβολισμό του ουρικού οξέος (π.χ. σύνδρομο Lesch-Nyhan). Χωρίς να διαπιστώνεται το αίτιο (ιδιοπαθής υπερουριχαιμία). Ελαττωμένη αποβολή του ουρικού οξέος από τους νεφρούς: Νεφρική βλάβη. Διάφορα φάρμακα. Καταστάσεις που προκαλούν μείωση του PH των ούρων. Καταστάσεις οξέωσης (διαβητική, γαλακτική, νηστεία). Όλες οι καταστάσεις που αναφέρθηκαν, προκαλούν υπερουριχαιμία, (αύξηση της τιμής του ουρικού οξέος στο αίμα). Παραδόξως, υπάρχουν ασθενείς με αυξημένες τιμές ουρικού οξέος αίματος, που δεν αναπτύσσουν ποτέ ουρική αρθρίτιδα.

[Επεξεργασία] Αίτια της Πρωτοπαθούς Υπερουριχαιμίας

Το αίτιο της Πρωτοπαθούς Ουρικής αρθρίτιδος φαίνεται να είναι η μερική ή πλήρης έλλειψη του ενζύμου ΗPGRT το οποίο μετατρέπει την Υποξανθίνη σε Ινοσινικό οξύ[5]. H πρωτοπαθής υπερουριχαιμία μπορεί να είναι: (α) Ιδιοπαθής, (β) Επί Συνδρόμου Lesch-Nyhan. (γ) Νόσος Εναποθέσεως Γλυκογόνου (Glycogen Storage Disease), (δ) Ιδιοπαθής Ανεπάρκεια Νεφρικής Κάθαρσης Ουρικού οξέος. Εκδηλώνεται είτε είτε μετά από διαιτητικές παρεκτροπές, είτε και σε επιτρεπτό διαιτολόγιο (ενδογενής). Στήν περίπτωση αυτή, ΔΕΝ υποχωρεί μόνο με τήν ειδική δίαιτα.

[Επεξεργασία] Αίτια της Δευτεροπαθούς Υπερουριχαιμίας

Δευτεροπαθής Υπερουριχαιμία, παρατηρείται σε δύο μεγάλες κατηγορίες νοσημάτων: Α. Νοσήματα με αυξημένο καταβολισμό και εναλλαγή πουρινών (Purine turnover): 1. Μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα Λευχαιμία, Υπερερυθραιμία, 2. Λεμφοϋπερπλαστικά νοσήματα, Λέμφωμα, Λεμφοκοκκίωμα, 3. Καρκινώματα και σαρκώματα, 4. Xρόνιες αιμολυτικές αναιμίες, 5. Λήψη Κυτταροστατικών φαρμάκων (Cytotoxic drugs), 6. Ψωρίαση, Ψωριασική Αρθροπάθεια, Σαρκοειδική Αρθροπάθεια, κλπ. Β. Νοσήματα με μείωση νεφρικής κάθαρσης Ουρικού οξέος: 1. Εσωτερικά οργανικά νοσήματα των νεφρών (Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια, κλπ), 2. Λειτουργική μείωση της σπειραματικής διήθησης Ουρικού Οξέος:.

[Επεξεργασία] Κλινική εικόνα της Οξείας Ουρικής Αρθρίτιδας

Η έναρξη είναι ύπουλη, χωρίς καμία προειδοποίηση. Συμβαίνει συχνά οξεία ουρική αρθρίτιδα ενώ το ουρικό οξύ αίματος είναι φυσιολογικό. Παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση της κρίσης είναι ένα πλούσιο γεύμα, μεγάλη κατανάλωση οινοπνεύματος, κάποια εμπύρετη λοίμωξη, σωματικό ή ψυχολογικό stress, χειρουργική επέμβαση, άλλη σοβαρή νοσηρή κατάσταση, σωματική άσκηση, καταπόνηση της αρθρώσεως, τραύμα, αιμορραγία κ.α. Συνήθως η προσβολή εμφανίζεται νύχτα και αφορά μία άρθρωση. Τα συμπτώματα είναι: πόνος, οίδημα, ευαισθησία, τοπικό αίσθημα θερμότητας, έντονη ερυθρότητα του δέρματος πάνω από την προσβεβλημένη άρθρωση και ορισμένες φορές χαμηλή πυρετική κίνηση ή και υψηλός πυρετός. Συχνότερα προσβάλλεται η μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση του μεγάλου δακτύλου στο πόδι ("ποδάγρα"). Μπορούν όμως να προσβληθούν: ο αστράγαλος, το γόνατο, ο καρπός, τα δάκτυλα, κλπ. Όπως καταλαβαίνουμε, πρόκειται για οξεία μονοαρθρίτιδα. Η προσβολή διαρκεί λίγες ημέρες και υποχωρεί χωρίς να προκαλέσει μόνιμη βλάβη στην άρθρωση. Συνήθως με την υποχώρηση, παρατηρείται απολέπιση του δέρματος, αντίστοιχα προς την προσβεβλημένη περιοχή. Αν όμως ο ασθενής δεν λάβει προφύλαξη, οι επανειλημμένες προσβολές, μπορεί να αφορούν περισσότερες αρθρώσεις και να προκληθεί μόνιμη διαταραχή της λειτουργίας τους και παραμορφώσεις. Παραμελημένη Τοφώδης Ουρική αρθρίτις στα δάκτυλα των χεριών, οδήγησε σε μόνιμη αγκύλωση ορισμένων αρθρώσεων σε ασθενή, παρά τη θεραπεία[6]. Η Ουρική Ελυτρίτις (Gouty Synovitis) είναι μια συχνή φλεγμονώδη αντίδραση τών ελύτρων των τενόντων ιδίως τού άκρου ποδός, η οποία οφείλεται σε ερεθισμό τους από εναπόθεση αλάτων ουρικού Νατρίου, μετά από Υπερουριχαιμία. Mιά άλλη εντόπιση ουρικής ελυτρίτιδος είναι οι εκτείνοντες τένοντες του καρπού. Η Ουρική Ελυτρίτις ΔΕΝ είναι απαραίτητο να συνυπάρχει με Ουρική αρθρίτιδα[7]. Η Ουρική Θυλακίτις (Gouty Bursitis) είναι μια συχνότατη φλεγμονή των παρααρθρικών θυλάκων διαφόρων αρθρώσεων, από τη δράση των αλάτων ουρικού νατρίου. Συχνές εντοπίσεις είναι η oρογονοθυλακίτις του ωλεκράνου του αγκώνος, η προεπιγονατιδική θυλακίτιδα, η θυλακίτιδα του έξω σφυρού της ποδοκνημικής, κλπ.

[Επεξεργασία] Διάγνωση της Ουρικής αρθρίτιδος

Η διάγνωση της Ουρικής Αρθρίτιδας γίνεται με τα Κριτήρια της American Rheumatism Association του 1991. Η διάγνωση τίθεται αν υπάρχει θετικό ένα από τα Α, Β, Γ κριτήρια. Αυτά είναι:

Α. Παρουσία χαρακτηριστικών κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στο αρθρικό υγρό ή

Β. Ύπαρξη τόφου που αποδεδειγμένα με χημική ανάλυση ή με εξέταση υλικού σε μικροσκόπιο πολωμένου φωτός περιέχει κρυστάλλους ουρικού μονονατρίου ή

Γ. Παρουσία έξι (6) από τα ακόλουθα δώδεκα (12) κλινικά, εργαστηριακά και ακτινολογικά χαρακτηριστικά:

  1. Περισσότερες από μία προσβολές οξείας αρθρίτιδας.
  2. Ανάπτυξη του μέγιστου της φλεγμονής εντός μιάς ημέρας.
  3. Προσβολές μονοαρθρίτιδας.
  4. Ερυθρότητα της αρθρώσεως (αντικειμενικό εύρημα).
  5. Επώδυνη ή διογκωμένη η πρώτη μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση.
  6. Ετερόπλευρη προσβολή της πρώτης μεταταρσιοφαλαγγικής αρθρώσεως.
  7. Ετερόπλευρη προσβολή των αρθρώσεων της ποδοκνημικής ή του ταρσού.
  8. Ύποπτος τόφος.
  9. Υπερουριχαιμία > 7mg/dL
  10. Ασύμμετρη διόγκωση μέσα σε μία άρθρωση (ακτινογραφικώς).
  11. Υποφλοιώδης κύστεις χωρίς διαβρώσεις (ακτινογραφικώς).
  12. Αρνητική καλλιέργεια του αρθρικού υγρού για μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της φλεγμονώδους προσβολής της αρθρώσεως.

[Επεξεργασία] Τι είναι η Χρόνια τοφώδης ουρική αρθρίτιδα

Είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιας συνήθως υπερουριχαιμίας, με συχνές προσβολές και εναπόθεση ουρικών τόφων που προκαλούν παραμόρφωση της άρθρωσης και δυσλειτουργία της. Συναντιέται ενίοτε στα χέρια, τα δάκτυλα και τα γόνατα.

[Επεξεργασία] Κλινική διάγνωση της Ουρικής αρθρίτιδας

Το ιστορικό και τα κλινικά χαρακτηριστικά θέτουν συχνά εύκολα τη διάγνωση της Ουρικής Αρθρίτιδας. Η τιμή του ουρικού οξέος αίματος μπορεί να είναι αυξημένη. Είναι δυνατόν όμως να είναι φυσιολογική, στο 30% των περιπτώσεων!!! Ο προσδιορισμός του ουρικού οξέος στα ούρα του 24ώρου, θα δείξει αν η υπερουριχαιμία του ασθενούς οφείλεται σε αυξημένη παραγωγή ή ελαττωμένη αποβολή του. Η μέτρηση δεν πρέπει να γίνεται στη φάση της οξείας προσβολής. Η απόδειξη της διάγνωσης τίθεται με ανεύρεση των χαρακτηριστικών κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου, στο αρθρικό υγρό που ελήφθη με παρακέντηση της άρθρωσης, αφού αυτό εξεταστεί σε μικροσκόπιο πολωμένου φωτός. Είναι δυνατόν να υπάρχει αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων. Οι απλές ακτινογραφίες, σπάνια εμφανίζουν παθολογικά ευρήματα, συνήθως στις χρόνιες μορφές. Η εντυπωσιακή και εντός 24 ωρών, ανταπόκριση στη χορήγηση κολχικίνης, θεωρείται από ορισμένους διαγνωστικό κριτήριο

[Επεξεργασία] Εκλυτικοί παράγοντες Οξείας Ουρικής Αρθρίτιδας

Τέτοιοι παράγοντες είναι η μυοσκελετική καταπόνηση, οι διαιτολογικές παρεκτροπές δηλαδή πολυφαγία ανεξαρτήτως είδους φαγητών (ιδίως κρέας, κλπ) και καρυκευμάτων, η κατάχρηση οινοπνευματωδών ποτών, η αφυδάτωση και οι συνδυασμοί των ανωτέρω.

[Επεξεργασία] Ποιά όργανα προσβάλλει η Ουρική Νόσος (Gout)

Η Υπερουριχαιμία, έχει και άλλες επιπτώσεις πέραν της προσβολής αρθρώσεων. Μπορεί να προσβάλλει επίσης τα εξής όργανα:

  1. Καρδιά: Εναπόθεση ουρικών αλάτων (τόφοι) μπορεί να γίνει επί βαλβίδας τής καρδιάς, και να προκαλέσεις φύσημα, ενώ εναπόθεση τόφου στά στεφανιαία αγγεία μπορεί να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου.
  2. Νεφρά: Η υπερουριχαιμία μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργία λίθων ουρικού νατρίου στά νεφρά (ουρόλιθοι) αλλά και σε νεφρική ανεπάρκεια.
  3. Μυοσκελετικό: Η υπερουριχαιμία πέραν της ουρικής αρθρίτιδος, στο μεγάλο δάκτυλο, στα γόνατα,

στα χέρια, κλπ, μπορεί να εκδηλώσει ουρική Τενοντοελυτρίτιδα, ιδίως στούς εκτείνοντες τένοντες τού άκρου ποδός, ενώ στους αγκώνες προκαλεί την γνωστή Κύστη Ωλεκράνου (Ορογονοθυλακίτιδα Ωλεκράνου). Θυλακίτιδα επίσης προκαλεί στο γόνατο και στην Πτέρνα.

[Επεξεργασία] Τι εξετάσεις χρειάζονται γιά διερεύνηση της Υπερουριχαιμίας

Η επίμονη Υπερουριχαιμία πρέπει να διερευνάται διαφοροδιαγνωστικώς, με τά εξής:

  • Πλήρη κλινική εξέταση.
  • Ακτινογραφία θώρακος,& Ν.Ο.Κ., ή Υπερηχογράφημα νεφρών, γιά αποκλεισμό λιθίασης
  • Εξετάσεις Αίματος: Γενική αίματος, ΤΚΕ, CRP, RF, URE, CRE, UA.
  • Εξετάσεις Ούρων: Γενική ούρων, και Ουρικό οξύ ούρων 24ώρου.
  • Σημείωση: Το Ουρικό οξύ αίματος, πρέπει να ελέγχεται τουλάχιστον κάθε 3-6 μήνες

[Επεξεργασία] Θεραπεία Οξείας Κρίσης Ουρικής αρθρίτιδος

Η θεραπεία της οξείας κρίσης περιλαμβάνει τις εξής μεθόδους: (α) Γενικά μέτρα και μέτρα τοπικής εφαρμογής για την οξεία κρίση: (β) Φάρμακα σε από του στόματος χορήγηση (Πχ Κολχικίνη) ή ενδομυϊκώς. (γ) Θεραπεία με από του στόματος Κορτικοειδή ή με ενδαρθρική ένεση. Χρειάζεται ανάπαυση της αρθρώσεως (περιορισμός βάδισης), κρύα επιθέματα, φάρμακα αντιφλεγμονώδη, Κολχικίνη, κλπ Τα παπούτσια πρέπει να έχουν σκληρό πάτο, ώστε να προστατεύουν την 1η Μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση του μεγάλου δακτύλου από επώδυνες κινήσεις. Aν πρόκειται γιά Ουρική αρθρίτιδα άλλης αρθρώσεως, επιβάλλεται ακινητοποίησή της, είτε με ανάπαυση είτε με νάρθηκα. Απαγορεύεται τό ζεστό λουτρό του ποδιού, και το μασάζ στήν οξεία κρίση. Χρειάζεται διαιτολόγιο υπερουριχαιμίας και Λήψη πολλών υγρών (2-3 λίτρα) θεωρούνται απαραίτητα. Στην οξεία κρίση συνιστάται επαρκής πρόσληψη υδατανθράκων από ψωμί, δημητριακά, ρύζι, ζυμαρικά, όπως επίσης λαχανικά και φρούτα. Το αλκοόλ απαγορεύεται παντελώς. Από απόψεως φαρμάκων, στην οξεία κρίση Ουρικής αρθρίτιδας χορηγούνται Αναλγητικά (όχι ασπιρίνη, γιατί μπορεί να επιδεινώσει τη κρίση), Κολχικίνη (Colchicine) σε συχνές δόσεις μέχρι την υποχώρηση των συμπτωμάτων ή την εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών (διάρροιες, κοιλιακός πόνος) και Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα για 10 ημέρες[8]. Σπάνια χρειάζονται Κορτικοειδή, σε τοπική χρήση με ένεση ενδαρθρική για τους ασθενείς που δεν αναταποκρίνονται στα προηγούμενα. Κατά κανόνα, στην οξεία φάση της ουρικής αρθρίτιδας, δεν επεμβαίνουμε θεραπευτικά στην τιμή του ουρικού οξέος χορηγώντας Αλλοπουρινόλη (Zyloric). Αυτό, γιατί απότομες μεταβολές στη συγκέντρωσή του, μπορούν να προκαλέσουν αύξηση της καθίζησης των κρυστάλλων του στην άρθρωση. Έτσι, αν ο ασθενής δεν λαμβάνει ήδη φάρμακο ΖΥLORIC για τη μείωση του ουρικού οξέος (αλλοπουρινόλη), δεν το χορηγούμε πριν περάσει η οξεία προσβολή. Εάν το λαμβάνει ήδη και επισυμβεί κρίση ουρικής αρθρίτιδος, το Zyloric πρέπει να διακοπεί προσωρινά[9]. Χρειάζεται ανάπαυση της αρθρώσεως (περιορισμός βάδισης), κρύα επιθέματα,κλπ Τα παπούτσια πρέπει να έχουν σκληρό πάτο, ώστε να προστατεύουν την 1η Μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση του μεγάλου δακτύλου από επώδυνες κινήσεις. Aν πρόκειται γιά Ουρική αρθρίτιδα άλλης αρθρώσεως, επιβάλλεται ακινητοποίησή της, είτε με ανάπαυση είτε με νάρθηκα. Απαγορεύεται τό ζεστό λουτρό του ποδιού, και το μασάζ στήν οξεία κρίση. Διαιτολόγιο υπερουριχαιμίας και Λήψη πολλών υγρών (2-3 λίτρα) θεωρούνται απαραίτητα. Στην οξεία κρίση χορηγείται Κολχικίνη (Colchicine) 1mg, ένα δισκίο ανά δύο ώρες για 5 συνολικά δισκία (1 ημέρα θεραπεία) Πρέπει να διακόπτεται αν παρουσιασθεί ναυτία, εμετός, ή διάρροια. Σε ήπιες κρίσεις η Κολχικίνη μπορεί να χορηγηθεί σε μικρότερες δόσεις (Πχ 1Χ3). Χορηγούνται επίσης και αντιφλεγμονώδη μη στεροειδή φάρμακα (πχ Rantudal®, Movatec®, Celebrex®, Feldene®, Voltaren®, κλπ) για διάρκεια της 10 ημερών. Στην οξεία κρίση προς αποφυγή των φαρμάκων από του στόματος, μπορεί να γίνει θεραπεία με ενδαρθρική ένεση Celestone Chronodose ® μαζί με Xylocaine στην Μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση του ποδός. Έχει θεαματικά αποτελέσματα αυθημερόν, αλλά είναι αρκετά επώδυνη για 30 δευτερόλεπτα (Χαράλαμπος Γκούβας, 2004).

[Επεξεργασία] Πρόληψη των υποτροπών Ουρικής αρθρίτιδος

Η πρόληψη γίνεται με ειδικό διαιτολόγιο, με αποφυγή κάποιων βλαπτικών παραγόντων, με πολλά νερά, και με φάρμακα. Αυτά είναι: Το φάρμακο Allopurinol (ZYLORIC®, SOLURIC®, ZYLAPUR®), το Ουρικοαπεκκριτικό φάρμακο Probenecid (Benemid®), και το παλαιότατο φάρμακο Κολχικίνη (Colchicine®).

  1. Με αποφυγή των εκλυτικών παραγόντων (βλέπε ανωτέρω)
  2. Με τό κατάλληλο διαιτολόγιο και την επαρκή ενυδάτωση (2 λίτρα την ημέρα)
  3. Αδυνάτισμα σε παχύσαρκους.
  4. Αποφυγή νηστείας και αφυδάτωσης.
  5. Αποφυγή φαρμάκων που προκαλούν υπερουριχαιμία[10].


[Επεξεργασία] Ποιά φάρμακα υπάρχουν γιά την πρόληψη υποτροπών Ουρικής αρθρίτιδος

  • ZYLORIC/Wellcome (Allopourinol) Tabs 300mg: 100-600mg/μέρα, ανάλογα με τίς τιμές ουρικού οξέος αίματος.
  • ANTURAN/Geigy (Sulphinpyrazone)Tabs 200mg:Aρχικά 100mg. Δόση συντήρησης: 200mg.
  • BENEMID/MSD (Provenesid): Τabs 500mg. Δοσολογία:1-4 δισκία τό 24ωρο.
  • DESURIC/ Sanofi (Benzbromarone): Tabs 100mg. Δοσολογία 100-200mg τό 24ωρο.
  • COLCICINE/ Houde (Colchicine): Τabs 1mg. Δοσολογία 1 δισκίο τό 24ωρο.

[Επεξεργασία] Πότε χορηγείται το φάρμακο Αλλοπουρινόλη (Zyloric®)

Xρόνια φαρμακευτική θεραπεία πρόληψης υποτροπών της ουρικής αρθρίτιδος με τό φάρμακο Allopurinol ZYLORIC® χρειάζονται μόνο οι εξής ομάδες ασθενών:

  1. Η απλή ασυμπτωματική υπερουριχαιμία, ΔΕΝ απαιτεί θεραπεία με ZYLORIC, παρά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις ασθενών.
  2. Aυτοί πού το ουρικό οξύ ούρων 24ώρου ξεπερνάει τα 800mg/24h (υπερπαραγωγή και υπερέκκριση ουρικού οξέος).
  3. Αυτοί πού έχουν συχνά επεισόδια ουρικής αρθρίτιδας (πάνω από 3-4 το χρόνο).
  4. Αυτοί πού έχουν μόνιμες παραμορφώσεις αρθρώσεων ή τόφους.
  5. Αυτοί πού παρουσιάζουν ουρολιθίαση ή άλλες νεφρικές εκδηλώσεις (Πχ Νεφρική ανεπάρκεια).

[Επεξεργασία] Πότε χορηγείται το φάρμακο Probenecid (BENEMID ®)

Πρόκειται για φάρμακο ουρικοζουρητικό (uricosuric drug), φάρμακο δηλαδή που διευκολύνει την αποβολή του ουρικού οξέος διά των ούρων. Δεν χορηγείται ποτέ σε οξεία κρίση ουρικής αρθρίτιδος. Χορηγείται για την πρόληψη των υποτροπών. Η ένδειξη χορηγήσεώς του (Probenecid) Benemid® τίθεται όταν υπάρχει υπερουριχαιμία και επιπλέον το αποτέλεσμα μέτρησης ουρικού οξέος σε 24ωρη συλλογή ούρων, είναι κάτω από 500mg , πού δηλώνει υπο-έκκριση. Εάν η υπερουριχαιμία (>9mg/dL) συνδυάζεται με αποτέλεσμα ούρων πάνω από 800mg, αυτό δηλώνει υπερπαραγωγή και υπερέκκριση, οπότε χρειάζεται χορήγηση Allopurinol (Zyloric®).

[Επεξεργασία] Διαιτολόγιο ασθενών με Ουρική Αρθρίτιδα

[Επεξεργασία] Να αποφεύγονται τα εξής φαγητά (περιεχόμενες πουρίνες σε mg%g)

  1. Αυγοτάραχο ρέγγας Ταραμοσαλάτα) 484 mg%g,
  2. Κρέας μικρών ζώων (κατσικάκι, αρνάκι, μοσχαράκι, 450 mg%g,
  3. Εντόσθια ζώων: Πάγκρεας, νεφρά, συκώτι (=κοκορέτσι) 426 mg%g,
  4. Μπύρα (μαγιά) 400 mg%g,
  5. Eκχύλισμα (σάλτσα) κρέατος 356 mg%g,
  6. Σαρδέλες 234 mg%g,
  7. Μαρίδες 168 mg%g,
  8. Καρδιά προβάτου 174 mg%g,
  9. Ρέγγες 172 mg%g,
  10. Μύδια 154 mg%g,
  11. Καπνιστά κρέατα 100 mg%g,
  12. Θαλασσινά μαλάκια (σουπιές, χταπόδια, καλαμαράκια, κλπ) 80 mg%g,
  13. Μπακαλιάρος, κολιός, σολωμός, σκουμπρί, πέστροφα 70 mg%g,
  14. Τα προιόντα κυνηγίου: χήνα, πέρδικα, φασιανός, περιστέρι, γαλοπούλα 60 mg%g.

[Επεξεργασία] Επίσης βλάπτουν τα εξής τρόφιμα και ενέργειες

  1. Βλάπτει η παχυσαρκία και η πολυφαγία. Χρειάζεται δίαιτα αδυνατίσματος σε παχύσαρκους. Η παχυσαρκία αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για υποτροπές κρίσης ουρικής αρθρίτιδας
  2. Βλάπτει η αφυδάτωση. Χρειάζονται πολλά νερά. Περίπου 4-5 λίτρα νερού την ημέρα.
  3. Βλάπτει η καταπόνηση. Χρειάζεται αποφυγή βαδίσματος όταν υπάρχουν κρίσεις ουρικής αρθρίτιδος.
  4. Βλάπτει η κατανάλωση αλκοολικών ποτών και μπαχαρικών.
  5. Bλάπτει το απότομο αδυνάτισμα χωρίς λήψη επαρκούς ποσότητας υγρών.

[Επεξεργασία] Επιτρέπονται τα εξής τρόφιμα (Περιέχουν κάτω από 50mg %g πουρίνες):

  1. Ο καφές, τα αναψυκτικά, το τσάϊ, το χαμομήλι, κακάο
  2. Φρούτα, χυμοί φρούτων, λαχανικά, ντομάτα, όσπρια, μανιτάρια
  3. Μεγάλα Ψάρια, κοτόπουλο, πάπια
  4. Αποβουτυρωμένα γαλακτερά.
  5. Ξηροί καρποί, Αυγά, Τα πολλά νερά.

[Επεξεργασία] Bιβλιογραφία σχετικά με την ουρική αρθρίτιδα

Βιβλιοφραφία
  1. Κelley W. et al: Textbook of Rheumatology. Εκδόσεις Saunders, USA, 1989.
  2. Schroeder S.: Medical Diagnosis & Treatment. Eκδόσεις Αppleton & Lange,USA,1992
  3. Φέσσας Φαίδων: Αξιολόγηση Εργαστηριακών Εξετάσεων στήν Εσ.Παθολογία, 1980.
  4. Γαρδίκας Κων/νος: Ειδική Νοσολογία, Εκδόσεις Παρισιάνος, Αθήνα 1977.
  5. μHellman David, MD: Σελίδες 777-781 στο βιβλίο Current Medical Diagnosis & Treatment, εκδόσεις Appletton & Lange, ΗΠΑ, 2003.
  6. Εmmerson BT: The management of gout. New England Journal of Medicine 1996; 334:445
  7. Pascual E, Sivera F. Therapeutic advances in gout. Curr Opin Rheumatol. 2007 Mar;19(2):122-7
Σημειώσεις
  1. ↑ Ρευματολογία Kelley, ΗΠΑ 1989
  2. ↑ Περιοδικό ‘’Ευεξία και Διατροφή’’, Ελληνικό Ίδρυμα Γαστρεντερολογίας, τεύχος 28, σελ. 10, έτος 2007
  3. ↑ Χαράλαμπος Γκούβας, 1995
  4. ↑ Χαράλαμπος Γκούβας, 1992
  5. ↑ Κωνσταντίνος Γαρδίκας, 1977
  6. ↑ Χαράλαμπος Γκούβας, 2002
  7. ↑ Χαράλαμπος Γκούβας, 2007
  8. ↑ Χαράλαμπος Γκούβας, 2007
  9. ↑ Γ.Φωστηρόπουλος, ρευματολόγος, περιοδικό «ΙΑΤΡΙΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ», τεύχος 2, 2004
  10. ↑ Textbook of Rheumatology του W.Kelley, ΗΠΑ, έκδοση 1989
Περιέχονται πληροφορίες για ιατρικά θέματα. Δείτε την προειδοποίηση για ιατρικά άρθρα.
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B1"