Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι
(ρωσ. Николай Николаевич Раевский)
25 Σεπτεμβρίου 177128 Σεπτεμβρίου 1829
Rajevskij N N.jpg
Πορτρέτο του Ν. Ν. Ραέφσκι (ρωσ. Портрет Н. Н. Раевского), έργο του Άγλλου ζωγράφου Τζωρτζ Ντόου (ρωσ. Джордж Доу, αγγ. George Dawe), Πολεμική Πινακοθήκη της Αγίας Πετρούπολης του Χειμερινού ανακτόρου της Αγίας Πετρούπολης (ρωσ. Военная галерея Зимнего Дворца)[1]
Τόπος γέννησης Coat of Arms of Russian Empire.svg Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία
Τόπος θανάτου Coat of Arms of Russian Empire.svg Μπολτίσκα, Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία
Τόπος ενταφιασμού Ραζούμοφκα
Εθνικότητα Coat of Arms of Russian Empire.svg Ρωσική
Χώρα υπηρεσίας Coat of Arms of Russian Empire.svg Ρωσική Αυτοκρατορία
Κλάδος Ιππικό
Εν ενεργεία 1786—1797
1801
1807—1824
Βαθμός Στρατηγός ιππικού
Σημαντικές μάχες/
πόλεμοι
Μάχη του Φρίντλαντ, Μάχη του Σαλτάνοφκ, Μάχη του Σμολένσκ, Μάχη του Μποροντινό, Μάχη του Μαλογιαροσλάβιτς, Μάχη του Κράσνι, Μάχη του Μπάουτζεν, Μάχη της Δρέσδης, Μάχη του Κουλμ, Μάχη της Λειψίας, Μάχη του Μπαρ-σουρ-Ομπέ, Κατάληψη του Παρισιού (1814)
Αξιοσημείωτες
διακρίσεις
Τάγμα του Αγίου Γεώργιου, Χρυσό Σπαθί «Δι' ανδρείαν», Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου, Τάγμα του Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι, Τάγμα της Αγίας Άννας, Στρατιωτικό Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας, Στρατιωτικό Τάγμα του Κόκκινου Αετού
Μετέπειτα Μέλος του Ομοσπονδιακό Σοβιέτ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Συγγενείς Σοφία Αλεξέεβνα Κονσταντίνοβα (σύζυγος), 2 γιοί και 5 θυγατέρες (σύνολο 7 παιδιά)

Ο Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι (ρωσ. Николай Николаевич Раевский, αγγ. Nikolay Raevsky, γαλλ. Nikolaï Raïevski, - Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία, 25 Σεπτεμβρίου 1771 - Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία, 28 Σεπτεμβρίου 1829) ήταν Ρώσος στρατηγός του ρωσικού ιππικού, που αναδείχθηκε ήρωας στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812, όταν ο στρατός του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας εισέβαλε στην Ρωσία. Στα τριάντα χρόνια της στρατιωτικής καριέρας του συμμετείχε σε πολλές μάχες. Μετά την νίκη στο Μογκιλιόφ, έγινε ένας από τους πιο γνωστούς στρατηγούς του ρωσικού στρατού. Συμμετείχε ενεργά στην Μάχη του Μποροντινό, όπου η σύγκρουση του σώματος του απέναντι στο γαλλικό ιππικό επηρέασε σημαντικά το αποτέλεσμα της μάχης, στην «Μάχη των Εθνών» στην Λειψία και στην κατάληψη του Παρισιού το 1814. Ήταν μέλος του Ομοσπονδιακού Σοβιέτ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (ρωσ. Государственный совет Российской империи), ενώ για την φιλία μαζί του ήταν περήφανος ο γνωστός Ρώσος ποιητής Αλεξάντρ Πούσκιν.[2]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδικά χρόνια - Εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το οικόσημο του οίκου των Ραέφσκι

Ο Νικολάι ήταν μέλος του οίκου των Ραέφσκι (ρωσ. Раевские), οίκου πολωνικής καταγωγής, ο οποίος τάχθηκε στην υπηρεσία του Τσάρου από την εποχή του Βασίλι Γ' Ιβάνοβιτς (ρωσ. Василий III Иванович). Η οικογένεια των Ραέφσκι αποτελείτο από στρατιωτικούς. Η Πρασκόβια Ιβάνοβνα Ραέφσκαγια (ρωσ. Прасковья Ивановна Раевская) ήταν γιαγιά της Τσαρίνας Νατάλιας Κιρίλλοβνας Ναρίσκινας (ρωσ. Наталья Кирилловна Нарышкина), μητέρας του Πέτρου Α' (ρωσ. Пётр I).[3] Ο παππούς του Νικολαί, Σεμιόν Αρτέμεβιτς Ράεφσκι (ρωσ. Семён Артьемьевич Раевский), σε ηλικία 19 χρόνων, συμμετείχε στην Μάχη της Πολτάβα. Αργότερα έγινε μέλος της Αγίας Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ρωσ. Священный синод Русской православной церкви)[4] και διοικητής στο Κουρσκ.[5] Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του ταξίαρχου.

Ο πατέρας του, Νικολάι Σεμιόνοβιτς Ραέφσκι (ρωσ. Николай Семёнович Раевский),[6] ήταν στρατιωτικός στο Σύνταγμα Φρουράς του Ιζμάιλοφσκ (ρωσ. Измайловский лейб-гвардии полк). Το 1769, ο Νικολάι Σεμιόνοβιτς παντρεύτηκε την Γιεκατερίνα Νικολάεβνα Νταβίντοβα (ρωσ. Екатерина Николаевна Давыдова, πατρώνυμο Γιεκατερίνα Νικολάεβνα Σομόιλοβα - ρωσ. Екатерина Николаевна Самойлова) και αργότερα γεννήθηκε ο πρωτότοκος γιος τους, Αλεξάντρ. Το 1770, κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, ο νεαρός ακόμα στην ηλικία Νικολάι Σεμιόνοβιτς φέροντας τον βαθμό συνταγματάρχη τάχθηκε εθελοντικά στον ρωσικό στρατό. Κατά την κατάληψη της Ζούρζας τραυματίστηκε, και άφησε την τελευταία του πνοή τον Απρίλιο του 1771 στο Ιάσιο πριν προλάβει να γνωρίσει τον δεύτερο γιο του.

Ο Νικολάι Ραέφσκι γεννήθηκε στις 14 (25) Σεπτεμβρίου 1771,[Σημ. 1] στην Αγία Πετρούπολη. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του στιγμάτισε την ζωή της Γιεκατερίνας, και αυτό άρχισε να επιδρά σημαντικά στην υγεία του Νικολάι. Για κάποιο καιρό, η μητέρα του ήταν παντρεμένη με τον στρατηγό Λεβ Ντενίσοβιτς Νταβίντοφ (ρωσ. Лев Денисович Давыдов), με τον οποίο απέκτησε 3 γιους και 1 θυγατέρα.

Ο Νικολάι μεγάλωνε μαζί με τον παππού του από την πλευρά της μητέρας του, Νικολάι Μπορίσοβιτς Σαμόιλοφ (ρωσ. Николай Борисович Самойлов), όπου μάθαινε ρωσικά και γαλλικά. Αληθινός φίλος του μικρού, ο οποίος αντικατέστησε τον πατέρα του, έγινε ο θείος του, Αλεξάντρ Νικολάεβιτς Σαμόιλοφ (ρωσ. Александр Николаевич Самойлов).[7]

Αρχή της καριέρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με την παράδοση της εποχής, ο Νικολάι, σε ηλικία μόλις 3 ετών, εγγράφηκε στο Σύνταγμα Φρουράς του Πρεομπραζένσκι (ρωσ. Преображенский лейб-гвардии полк), ωστόσο η πραγματική του καριέρα ξεκίνησε στα 14 του. Ο νεαρός φρουρός εντάχθηκε στην στρατιά του παππού του, ξάδελφου του Νικολάι Μπορίσοβιτς Σαμοΐλοφ, στρατάρχη Πρίγκιπα Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτιόμκιν (ρωσ. Григорий Александрович Потёмкин), ο οποίος του είχε πει:

« Πολέμα και γίνε ατρόμητος. Όσο αντικρίζεις τον εχθρό τόσο και πιο θεριεύεις.[8]  »

Το 1787 άρχισε ακόμα ένας Ρωσοτουρκικός πόλεμος.[9] Ο Ραέφσκι στάλθηκε στην στρατιά των Κοζάκων του Βασίλι Πετρόβιτς Ορλόφ (ρωσ. Василий Петрович Орлов), με διαταγή του Πρίγκιπα Ποτιόμκιν:

« ...αρχικά να χρησιμοποιηθεί σαν απλός Κοζάκος, μετά σαν στρατιωτικός της φρουράς[10]  »

Οι στρατιές των Κοζάκων συμμετείχαν κυρίως στην ανίχνευση και στην φρούρηση κατεχομένων και στρατοπέδων, ενώ δεν συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Ο Ποτιόμκιν θεωρούσε τους Κοζάκους σημαντικό μέρος της Ρωσίας και ένα καλό σχολείο για τους στρατιωτικούς. Και πραγματικά, «η καριέρα με τους Κοζάκους βοήθησε τον νεαρό φρουρό να μοιράζεται με τους άλλους στρατιώτες τα προβλήματα του».[11]

Ο Ραέφσκι συμμετείχε στην μετακίνηση από την Μολδαβία, στις μάχες των ποταμών Λάργκα και Καγκούλ, στις πολιορκίες του Αττερμάν και του Μπεντέρι. Επειδή έδειχνε θάρρος, επιμονή και εφευρετικότητα, ο Ποτιόμκιν τον διόρισε διοικητή στην φρουρά των Κοζάκων στην Πολτάβα.[11] Στις 24 Δεκεμβρίου 1790, κατά την διάρκεια της πολιορκίας του Ισμαήλιου, πέθανε ο αδερφός του, Αλεξάντρ,[6] με συνέπεια ο Νικολάι να παραμείνει ως ο τελευταίος ενεργός στρατιωτικός της δοξασμένης οικογένειάς του. Μετά τον πόλεμο με τους Τούρκους, ο 19χρονος Νικολάι γύρισε ως αντισυνταγματάρχης.[12]

Το 1792, ο Νικολάι έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη, και για την συμμετοχή στο Ρωσο-πολωνικό πόλεμο του 1792, ο Νικολάι τιμήθηκε με δύο παράσημα του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ' Τάξεως, και του Τάγματος του Αγίου Βλαδιμήρου επίσης Δ' Τάξεως.[12]

Καύκασος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νικολάι ως διοικητής του 17ου Συντάγματος της Τιφλίδας

Το 1794, ο Νικολάι διορίστηκε διοικητής του 17ου Συντάγματος Δραγόνων της Τιφλίδας (ρωσ. Нижегородский 17-й драгунский полк),[12] το οποίο ήταν γνωστό για τις πολεμικές του παραδόσεις, τις οποίες χαρακτήρισε με καλά λόγια ο γνωστός Ρώσος στρατιωτικός Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ (ρωσ. Александр Васильевич Суворов). Το σώμα βρισκόταν στα νότια του οχυρού Γκεόργκιεφσκ. Τότε στον Καύκασο επικρατούσε ειρήνη, γι' αυτό και ο Νικολάι έφυγε ήρεμος για την Αγία Πετρούπολη, για να παντρευτεί την Σοφία Αλεξέεβνα Κονσταντίνοβνα. Το καλοκαίρι του 1795, το νεαρό ζευγάρι επέστρεψε στο Γκεόργκιεφσκ, όπου γεννήθηκε ο πρώτος τους γιος.

Ξαφνικά, στον Καύκασο ξέσπασε αναταραχή. Ο περσικός στρατός επιτέθηκε στην Γεωργία και, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκη που υπογράφτηκε στο Γκεόργκιεφσκ, η Ρωσική Αυτοκρατορία κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία. Το σώμα του Νικολάι στάλθηκε για 16 μήνες[13] στο Ντερμπέντ. Τον Μάιο, μετά από 10 μέρες πολιορκίας, η πόλη έπεσε. Το σώμα του Ραέφσκι έλαβε την εντολή να εξασφαλίσει τον έλεγχο των δρόμων και του εμπορίου. Μαζί με τις κύριες δυνάμεις του σώματος, ο Ραέφσκι έφτασε μέχρι τον ποταμό Κούρα. Στην δύσκολη μορφολογία του εδάφους, ο Ραέφσκι έδειξε τα προσόντα του:

« Ο 23χρονος διοικητής, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, κατάφερε να διατηρήσει τον σεβασμό και την τάξη στο σώμα[14]  »

Στα τέλη του χρόνου, νέος Τσάρος στέφθηκε ο Παύλος Α' (ρωσ. Павел I), ο οποίος διέταξε το τέλος του πολέμου. Οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν στην Ρωσία. Πολλοί στρατηγοί, οι οποίοι διοικούσαν την εποχή της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β' (ρωσ. Екатерина II), έχασαν την θέση τους, όπως και ο Νικολάι στις 10 Μαΐου 1797.[15]

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Τσάρου Παύλου Α', ο Νικολάι ζούσε στο χωριό του, και ασχολήθηκε με την πολεμική λογοτεχνία. Το 1801, όταν Τσάρος έγινε ο Αλέξανδρος Α' (ρωσ. Александр I), επέστρεψε στον στρατό, και κατατάχτηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου,[12] αποχώρησε όμως εθελοντικά μετά από μισό χρόνο, για προσωπικούς λόγους. Έζησε βίο οικογενειακό και απόκτησε ακόμα έναν γιο και 5 θυγατέρες.

Πόλεμοι στις αρχές του 19ου αιώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1806 η Πρωσία, δυσαρεστημένη με τις πράξεις του Ναπολέοντα στην Γερμανία, του κήρυξε τον πόλεμο, με αποτέλεσμα οι Πρώσοι να νικηθούν σε αρκετές μάχες, και στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, οι Γάλλοι να προχωρήσουν καταλαμβάνοντας το Βερολίνο. Οι Ρώσοι, τηρώντας την συμφωνία με την Πρωσία, έσπευσαν με ενισχύσεις στα ανατολικά της χώρας, και από τον Δεκέμβριο, αναχαίτισαν τον στρατό του Ναπολέοντα, ο οποίος αρχικά ήταν διπλάσιος.

Τον Φεβρουάριο του 1807, ο Ραέφσκι επέστρεψε στον στρατό, όπου και διορίστηκε αρχηγός του σώματος στην περιοχή Έγκερ, με αποστολή να προστατεύει την στρατιά του Πιότρ Ιβάνοβις Μπαγκρατιόν (ρωσ. Пётр Иванович Багратион, γεωρ. პეტრე ივანეს ძე ბაგრატიონი) - ο οποίος ήταν και φίλος του. Η αποστολή ολοκληρώθηκε επιτυχώς.

Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, συμμετείχε στις πιο αιματηρές μάχες εκείνης της περιόδου, που δόθηκαν η μια μετά την άλλη - στις 5 Ιουνίου στο Γκούντσταντ, στις 6 Ιουνίου στο Άνκεντορφ, στις 7-8 Ιουλίου στο Ντέππεν, στις 9 Ιουνίου και πάλι στο Γκούντσταντ. Η πιο σημαντική μάχη για τον Νικολάι ήταν η πρώτη μάχη του Γκούντσταντ, αφού έλειπε για 10 χρόνια από τον στρατό:

« Με τις δυνάμες του σώματος που ανέπτυξε στην Έγκερ, στην αριστερή πλευρά του αντιπάλου, όπου διεξήχθη το πιο σημαντικό μέρος της μάχης, ο Ραέφσκι κατάφερε να διαλύσει την αντίσταση των Γάλλων ... και τους ανάγκασε να υποχωρήσουν[16]  »

Στις 10 Ιουνίου, στην Μάχη του Γκέιλσμπεργκ τραυματίστηκε από σφαίρα στο γόνατο, αλλά συνέχισε την μάχη. Στις 14 Ιουνίου, στην Μάχη του Φρίντλαντ,[17] ο Νικολάι ήταν διοικητής όλων των τμημάτων του συντάγματος στο Έγκερ, ενώ κατά την διάρκεια της αποχώρησης από το Τιλσίτ, διοικούσε πλέον όλο τον στρατό. Για την συμμετοχή σε αυτές τις μάχες, τιμήθηκε με τα παράσημα του Τάγματος του Αγίου Βλαδίμηρου Γ' Τάξεως και του Τάγματος της Αγίας Άννας Α' Τάξεως.[12]

Λίγο αργότερα, υπογράφτηκε η Συμφωνία Τιλσίτ (ρωσ. Тильзитский мир, γαλλ. Traité de Tilsit) (1807) η οποία έβαλε τέλος στον πόλεμο με την Γαλλία, αλλά σχεδόν αμέσως, άρχισαν δύο νέοι πόλεμοι - με την Σουηδία (1808-1809) και με την Τουρκία (1810-1812), στους οποίους ο Νικολάι έλαβε μέρος. Για την ενεργή συμμετοχή στις μάχες απέναντι στους Σουηδούς στην Φινλανδία (στην μάχη του Κούμο, στην κατάληψη του Πόρι, του Νόρμακ, του Κρίστινεντς και του Βαάσα) έλαβε τον βαθμό του αντιστράτηγου.[12] Συμμετείχε ενεργά στις μάχες στον Δούναβη, στην στρατιά του Νικολάι Μιχάηλοβιτς Καμένσκι (ρωσ. Николай Михайлович Каменский), ειδικά στην κατάληψη του οχυρού της Σιλίστρα. Η πολιορκία του οχυρού άρχισε στις 23 Μαΐου 1810. Την νύχτα, όταν η ορατότητα ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη, οι Ρώσοι έφτασαν πιο κοντά στο οχυρό και άρχισαν συνεχή βομβαρδισμό, ο οποίος τελείωσε στις 30 Μαΐου, με την κατάληψη του οχυρού. Για την συμμετοχή σε αυτή τη μάχη, ο Νικολάι έλαβε το αδαμαντοκόλλητο σπαθί,[12] ιδιαίτερη ρωσική τιμητική διάκριση απονομής ξίφους σε ανώτατους στρατιωτικούς διοικητές.

Πατριωτικός Πόλεμος του 1812[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ραέφσκι και οι γιοί του το 1812, έργο του Ιταλού ζωγράφου Γκαρντέλλι Σολομόν (ρωσ. Карделли Соломон, ιτα. Cardelli Solomon

Την νύχτα της 24ης Ιουνίου 1812, η Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα άρχισε την εισβολή στα εδάφη της Ρωσίας.[18] Ο Ραέφσκι, την στιγμή της εισβολής ήταν διοικητής του 7ου Σώματος Πεζικού και της 2ης Δυτικής Στρατιάς του Μπαγκρατιόν. Από το Γκρόντνο, η στρατιά του Μπαγκρατιόν (45.000 στρατιώτες) υποχώρησε στα ανατολικά, για να ενωθεί με την στρατιά του Μιχαήλ Μπαρκλάι-ντε-Τόλλι (ρωσ. Михаил Богданович Барклай-де-Толли). Μιας και ο Ναπολέοντας δεν ήθελε αυτές οι 2 στρατιές να ενωθούν, έστειλε στον Μπαγκρατιόν τον «σκληρό στρατάρχη» Λουί Νικολά Νταβού (50.000 στρατιώτες). Στις 21 Ιουλίου, ο Νταβού κατέλαβε το Μαγιλιόβ, στον Δνείπερο. Με αυτό τον τρόπο, ο Νταβού προσπέρασε τον Μπαγκρατιόν, και έφτασε στα βορειο-δυτικά από την 2η Ρωσική Στρατιά. Και στις δύο πλευρές δεν ήταν σίγουροι για τον στρατό που διέθεταν οι αντίπαλοι, και ο Μπαγρατιόν, όταν έφτασε στον Δνείπερο, 60 χλμ. νότια του Μαγιλιόβ, προετοίμασε την στρατιά του Ραέφσκι, για να αναγκάσει τους Γάλλους να υποχωρήσουν και να φτάσει στο Βιτσέμπσκ, όπου, σύμφωνα με το σχέδιο, έπρεπε να συναντηθούν και να ενωθούν οι ρωσικές στρατιές.

Σαλτάνοφκα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κατόρθωμα των στρατιωτών του Ραέφσκι στην Μάχη του Σαλτάνοφκα. Ηρωική ελαιογραφία του Ρώσου ζωγράφου Νικολάι Σεμιόνοβιτς Σαμόκις, 1912. (ρωσ. Николай Семёнович Самокиш)[19]
Χάρτης της Μάχης του Σαλτάνοφκα

Το πρωί της 23ης Ιουλίου, στο χωριό Σαλτάνοφκα (11 χλμ. από τον Δνείπερο), διεξήχθη αιματηρή μάχη. Το σώμα του Ραέφσκι αντιστεκόταν σε 5 του Νταβού. Σε μια κρίσιμη στιγμή, ο Ραέφσκι οδήγησε μόνος του το 25ο Σύνταγμα Πεζικού του Σμολένσκ (ρωσ. Смоленский 25-й пехотный полк, ολοκληρωμένο όνομα. 25ο σώμα του Σμολένσκ του στρατηγού Ραέφσκι, ρωσ. 25-й пехотный Смоленский генерала Раевского полк) στην επίθεση με τα λόγια:

« Στρατιώτες! Εγώ και οι γιοί μου θα σας ανοίξουμε το δρόμο για την δόξα! Εμπρός! Για τον Τσάρο και την Πατρίδα![15]  »

Ο ίδιος ο Ραέφσκι τραυματίστηκε στο στήθος, αλλά η τολμηρή του πράξη ενθάρρυνε τους στρατιώτες του, οι οποίοι ανάγκασαν τελικά τους Γάλλους να υποχωρήσουν. Λέγεται ότι κοντά του ήταν οι 2 γιοι του - ο 17χρονος Αλεξάντρ και ο 11χρονος Νικολάι.[20] Όπως καταγράφει ο Ν. Μ. Ορλόφ (ρωσ. Н. М. Орлов):

« Στην κρίσιμη στιγμή πήρε τον Νικολάι από το χέρι, ενώ ο Αλεξάντρ κρατούσε την σημαία και οδηγούσαν μαζί τον υπόλοιπο ρωσικό στρατό στην επίθεση κατά των Γάλλων. Αυτή η ηρωική πράξη τους ενθάρρυνε τους στρατιώτες του και έφερε την νίκη για τον ρωσικό στρατό[21]  »

Ο Ραέφσκι δεν έμεινε ικανοποιημένος με την απόδοση των γιων του, διότι παρόλο που εκείνοι ήταν μαζί του στην μάχη, δεν πήραν μέρος στις επιθέσεις.[22][23] Αλλά, μετά την Μάχη του Σαλτάνοφκα, το όνομα του έγινε γνωστό σε όλη την Ρωσία. Έγινε ένας από τους πιο δημοφιλής ήρωες στους στρατηγούς και τους στρατιώτες του ρωσικού στρατού.

Μετά από την σκληρή μάχη, το σώμα του Ραέφσκι ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση. Ο Νταβού, αφού θεώρησε ότι την νύχτα θα επιτεθούν οι κύριες δυνάμεις του αντιπάλου διέταξε να συνεχιστεί η μάχη την επόμενη μέρα. Ο Μπαγκρατιόν, την ίδια ώρα, διαπέρασε τον Δνείπερο και με γρήγορο βηματισμό έφτασε στο Σμολένσκ, όπου βρισκόταν ο Μπαρκλάι. Το νέο για την σωτηρία της στρατιάς του Μπαγκρατιόν έγινε γνωστό στον Νταβού την επόμενη μέρα. Ο Ναπολέοντας θύμωσε όταν έμαθε τα νέα για την σωτηρία του Μπαγκρατιόν αντί αναμενόμενης καταστροφής.[18]

Σμολένσκ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι σκληρές μάχες που διεξήχθησαν έδωσαν στους Ρώσους την δυνατότητα να φτάσουν στο Σμολένσκ. Στις 6 Αυγούστου, στο πολεμικό συνέδριο, αποφάσισαν να αρχίσουν επιθετικές ενέργειες. Στις 7 Αυγούστου όλες οι στρατιές κινήθηκαν στο Ρούντν, όπου βρισκόταν το ιππικό του Γιοακίμ Μυρά.[18]

Η μάχη για το Σμολένσκ Άλμπερχτ Αντάμ (ρωσ. Альбрехт Адам)[24]

Αλλά, ο Ναπολέοντας εκμεταλλευόμενος την αργή προώθηση των Ρώσων αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Μπαρκλάι, για αυτό και έφτασε στον Δνείπερο, νότια του Σμολένσκ. Εκεί, απέναντι από τον γαλλικό στρατό βρέθηκε το 27ο σώμα πεζικού του Ντμίτρι Πετρόβιτς Νεβερόφσκι (ρωσ. Дмитрий Петрович Неверовский) (8.000 στρατιώτες), το οποίο προστάτευε την αριστερή πλευρά του ρωσικού στρατού. Ο Ναπολέοντας του έστειλε τη στρατιά του Μυράτ (20.000 στρατιώτες). Η σθεναρή αντίσταση των Ρώσων στο Κράσνι,[25] καθυστέρησε την προώθηση των Γάλλων για μία μέρα, και έδωσε την ευκαιρία στον Ραέφσκι και το σώμα του να φτάσουν έγκαιρα στο Σμολένσκ.

Στις 15 Αυγούστου, στο Σμολένσκ έφτασαν 180.000 Γάλλοι στρατιώτες. Από την άλλη πλευρά, ο Ραέφσκι είχε στη διάθεση του μόνο 15.000 στρατιώτες. Έπρεπε να προστατεύσει την πόλη για μια μέρα, μέχρι να φτάσουν οι κύριες δυνάμεις του ρωσικού στρατού για να τον βοηθήσουν. Τη νύχτα, στο πολεμικό συνέδριο, αποφασίστηκε οι κύριες δυνάμεις να αμύνονται στο παλιό οχυρό του Σμολένσκ, καθώς και γύρω από αυτό. Οι Ρώσοι υπέθεσαν ότι ο Ναπολέοντας θα επιτεθεί κυρίως στο κέντρο της άμυνας τους, για αυτό και ο Ραέφσκι έβαλε για την προστασία του κέντρου της άμυνας το 26ο σώμα πεζικού του στρατηγού Ιβάν Φιόντοροβιτς Πασκέβιτς (ρωσ. Иван Фёдорович Паскевич). Μέσα σε λίγες ώρες, ο Ραέφσκι οργάνωσε την άμυνα της πόλης. Εδώ φάνηκαν τα προσόντα του στην οργάνωση της άμυνας.[26]

Το πρωί της 16ης Αυγούστου το γαλλικό ιππικό άρχισε επίθεση με το πυροβολικό τους. Κατάφερε να κατατροπώσει μερικές ομάδες των Ρώσων, αλλά η σωστή πρόβλεψη του Ραέφσκι και η σωστή θέση του ρωσικού πυροβολικού, με την σειρά της, σταμάτησε την γαλλική προώθηση. Την ίδια ώρα, την επίθεση άρχισε το σώμα πεζικού του στρατάρχη Μισέλ Νεΰ, αλλά το σώμα του Πασκέβιτς απέκρουσε την επίθεση των Γάλλων. Στις 9 το πρωί, στην πόλη έφτασε ο Ναπολέοντας και διέταξε συνεχή βομβαρδισμό, και αργότερα ο Νεΰ άρχισε μια νέα επίθεση, αλλά και αυτή τελείωσε χωρίς επιτυχία. Το απόγευμα, ο βομβαρδισμός της πόλης σταμάτησε.[25]

Αν ο Ναπολέοντας κατακτούσε γρήγορα την πόλη, θα μπορούσε να περάσει από τον Δνείπερο και να διαλύσει τις υπόλοιπες ρωσικές στρατιές.[27] Αυτό όμως δεν έγινε χάρη στην εφευρετικότητα του Ραέφσκι. Τη νύχτα στο Σμολένσκ έφτασε το σώμα του Ντμίτρι Σεργκέιβιτς Ντοχτουρόφ (ρωσ. Дмитрий Сергеевич Дохтуров), το οποίο αντικατέστησε το σώμα των κουρασμένων στρατιωτών του Ραέφσκι. Την επόμενη μέρα η μάχη συνεχίστηκε, αλλά ο Ναπολέοντας δεν εκπλήρωσε ούτε έναν από τους στόχους του - δεν κατάφερε να σταματήσει την ένωση της 1ης και της 2ης στρατιάς των Ρώσων, ούτε κατάφερε να τις διαλύσει στο Σμολένσκ.[27] Στις 18 Αυγούστου, οι Ρώσοι άφησαν την πόλη, αφού πρώτα έκαψαν τους δρόμους και τις γέφυρες που οδηγούσαν σε αυτήν.[25]

Μποροντινό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι παρατάξεις των αντιπάλων στην Μάχη του Μποροντινού, την 7η Σεπτεμβρίου 1812

Στις 29 Αυγούστου, αρχιστράτηγος του ρωσικού στρατού έγινε ο Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Κουτούζοφ. Στις 7 Σεπτεμβρίου, 120 χλμ. από την Μόσχα, στο χωριό Μποροντινό, υπό την ηγεσία του διεξήχθη η πιο σημαντική μάχη του Πατριωτικού Πολέμου του 1812.[28]

Το Μποροντινό βρισκόταν μεταξύ του παλιού και του νέου δρόμου του Σμολένσκ. Στο κέντρο των ρωσικών δυνάμεων βρισκόταν ο λόφος του Κουργκάν, και αυτό τον λόφο έπρεπε να προστατεύει το 7ο σώμα του στρατηγού Ραέφσκι.

Την προηγούμενη της μάχης, διεξήχθη έντονη προετοιμασία του ρωσικού στρατού.[28] Στις 7 Σεπτεμβρίου, στις 5 το πρωί, οι Γάλλοι άρχισαν την επίθεση στην αριστερή, την πιο αδύναμη, πλευρά του ρωσικού στρατού, όπου βρισκόταν η στρατιά του Μπαγκρατιόν. Την ίδια ώρα, στον λόφο, διεξαγόταν σκληρή μάχη. Οι Γάλλοι, οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι στην πολιορκία του λόφου, πέρασαν διαμέσου της λίμνης Κολότς δύο σώματα πεζικού. Στις 09:30 οι Γάλλοι, μετά την προετοιμασία του πυροβολικού, άρχισαν επίθεση. Παρά τις απώλειες που υπέστη το σώμα του, ο Ραέφσκι κατάφερε να αποκρούσει τις γαλλικές επιθέσεις.[28]

Μετά από λίγη ώρα, στον λόφο άρχισαν να επιτίθενται 3 γαλλικά σώματα. Η κατάσταση στο σώμα του Ραέφσκι έγινε κρίσιμη, καθώς άρχισε να φαίνεται η έλλειψη όπλων. Οι Γάλλοι όρμησαν στον λόφο και άρχισε τρομερή πάλη. Την κατάσταση έσωσε το 3ο σύνταγμα του Ουφίμσκ, υπό την ηγεσία του Αλεξέι Πετρόβιτς Ερμόλοφ (ρωσ. Алексей Петрович Ермолов).[28] Οι απώλειες των Γάλλων σε αυτές τις επιθέσεις ήταν τρομερές, τραυματίστηκαν τρεις στρατηγοί και ένας αιχμαλωτίστηκε.[29]

Την ίδια ώρα στην αριστερή πλευρά των Γάλλων άρχισαν να επιτίθενται οι Κοζάκοι του Ματβέι Ιβάνοβιτς Πλάτοφ (ρωσ. Матвей Иванович Платов) και η φρουρά του Φιόντορ Πετρόβιτς Ουβάροφ (ρωσ. Фёдор Петрович Уваров). Αυτό σταμάτησε τις γαλλικές επιθέσεις, και έδωσε την ευκαιρία στον Κουτούζοφ να στείλει δυνάμεις στον Ραέφσκι. Βλέποντας τις αλλαγές στο σώμα του Ραέφσκι, ο Κουτούζοφ πήρε τους στρατιώτες του σε δεύτερη γραμμή. Για την προστασία του σώματος του Ράεσφκι στάλθηκε το 24ο σώμα πεζικού του Πιότρ Γαβρίηλοβιτς Λιχατσιόφ (ρωσ. Пётр Гаврилович Лихачев).[29]

Όλο το δεύτερο μισό της ημέρας διεξήχθη συνεχής βομβαρδισμός και από τις δύο πλευρές. Στο σώμα του Ραέφσκι έπεσαν πυρά από 150 γαλλικά πυροβόλα, το πεζικό και το ιππικό μαζί άρχισαν νέα επίθεση για την κατάληψη του λόφου. Και οι δύο πλευρές είχαν υποστή μεγάλες απώλειες. Ο τραυματισμένος στρατηγός Νεβερόφσκι αιχμαλωτίστηκε ενώ ο Γάλλος στρατηγός Ογκίστ Κολενκούρ πέθανε. Το σώμα του Ράεφσκι έλαβε από τους Γάλλους τον τίτλο «τάφος του γαλλικού ιππικού», αν και στις 4 το απόγευμα, οι Γάλλοι κατάφεραν να νικήσουν το σώμα.[28]

Το σώμα του Ραέφσκι κατά την Μάχη του Μποροντινό, έργο του Ρώσου ζωγράφου Φράντς Αλεξέεβιτς Ρούμπω (ρωσ. Франц Алексеевич Рубо)[30]

Ωστόσο, τα γαλλικά στρατεύματα δεν προωθήθηκαν στο κέντρο της άμυνας των ρωσικών στρατευμάτων. Όταν σκοτείνιασε, η μάχη σταμάτησε. Οι Γάλλοι άρχισαν να υποχωρούν, αφήνοντας τις θέσεις, τις οποίες με μεγάλες απώλειες κατάφεραν να αποκτήσουν.[28]

Οι απώλειες του σώματος του Ραέφσκι από τις γαλλικές επιθέσεις ήταν τεράστιες. Μετά το τέλος της μάχης μπορούσε να συγκεντρώσει μόνο 700 στρατιώτες. Ο ίδιος δήλωσε ότι μόνο την μέρα της μάχης μπορούσε να ιππεύσει, καθώς ήταν τραυματισμένος στο πόδι. Αλλά, παρόλα αυτά δεν άφησε το πεδίο της μάχης και έμεινε κοντά στους στρατιώτες του. Για την ηρωική αντίσταση στον λόφο έλαβε το Τάγμα του Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι,[12] με τον χαρακτηρισμό:

« Ένας γενναίος και δυνατός στρατηγός που με θάρρος και ανδρεία σταμάτησε τις εχθρικές επιθέσεις και έγινε πρότυπο προς μίμηση στο ρωσικό στρατό  »

Το τέλος του πολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο πολεμικό συνέδριο στο Φίλι, το οποίο διεξήχθη στις 13 Σεπτεμβρίου, ο Ραέφσκι είχε δηλώσει για την άμυνα της Μόσχας:

    Το πιο σημαντικό είναι να προφυλάξουμε τους στρατιώτες μας. Η γνώμη μου είναι, να εγκαταλείψουμε την Μόσχα άμαχοι. Αυτό το λέω ως στρατιώτης.    

— Nικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι.[31]

Μαζί του συμφωνούσε και ο Κουτούζοφ. Στις 14 Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι αποτραβήχτηκαν από την Μόσχα, την οποία, την ίδια μέρα, κατέλαβαν οι Γάλλοι.

Αλλά, ένα μήνα αργότερα, ο Ναπολέοντας αναγκάστηκε με την σειρά του να φύγει από την Μόσχα. Στις 19 Νοεμβρίου, ο γαλλικός στρατός άρχισε να υποχωρεί στην Καλούγκα. Στις 24 Νοεμβρίου, διεξήχθη η Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς. Το 6ο σώμα πεζικού του Ντοχτουρόφ έδειξε σθεναρή αντίσταση, και η πόλη περνούσε από τα χέρια του ενός στα χέρια του άλλου. Ο Ναπολέοντας έβαζε στην μάχη νέα και νέα σώματα, και ο Κουτούζοφ έστειλε τον Ραέφσκι στον Ντοχτουρόφ για να βοηθήσει. Αυτό βοήθησε τον Ντοχτουρόφ να απεκρούσει τις γαλλικές επιθέσεις και να τους ανάγκασει να υποχωρήσουν. Τελικά, το Μαλογιαροσλάβετς έμεινε υπό την κυριαρχία των Ρώσων.[32] Οι Γάλλοι δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την Καλούγκα, και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από τον δρόμο του Σμολένσκ, τον οποίο οι ίδιοι είχαν πιο πριν καταστρέψει. Για την συνεισφορά στο Μαλογιαροσλάβετς, ο Ραέφσκι τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Γ' Τάξεως.[12]

Οι Γάλλοι συνέχισαν να υποχωρούν στα δυτικά της Ρωσίας, αλλά οι δυνάμεις τους μειωνόταν μέρα με την μέρα. Τον Νοέμβριο, κατά την διάρκεια της τριήμερης μάχης στο Κράσνι, οι Γάλλοι έχασαν το 1/3 του στρατού τους.[33] Σε αυτή την μάχη το σώμα του Ραέφσκι κατατρόπωσε το σώμα του Νεΰ, τον οποίο αντιμετώπισε και σε άλλες μάχες.

Μετά από την μάχη στο Κράσνι, ο Νικολάι αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον στρατό εξαιτίας της κούρασης και των πολλών τραυματισμών που είχε υποστή.[32]

Μάχες εκτός Ρωσίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον στρατό, ο Ραέφσκι γύρισε μετά από μισό χρόνο, όταν ο πόλεμος διεξαγόταν εκτός Ρωσίας. Τώρα του είχαν εμπιστευτεί ένα σώμα γρεναδιέρων. Το νέο του σώμα συμμετείχε στις μάχες στο Κιόνιγκσβαρτ (ρωσ. Сражение при Кёнигсварте) και στο Μπάουτσεν (ρωσ. Сражение при Бауцене). Τον Αύγουστο, μετά την ένταξη της Αυστρίας στην νέα Αντιγαλλική Συνομοσπονδία, το σώμα του Ραέφσκι εντάχθηκε στην Στρατιά της Βοημίας του Καρλ Φιλίπ τσου Σβάρντσενμπεργκ. Μετά, το σώμα έλαβε μέρος στην Μάχη της Δρέσδης (ρωσ.Сражение при Дрездене), η οποία τελείωσε με νίκη των Γάλλων, και στην Μάχη του Κουλμ (ρωσ. Сражение при Дрездене), όπου οι Γάλλοι δέχτηκαν σοβαρή ήττα. Για την συνεισφορά σε αυτή τη μάχη, έλαβε το Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου Α' Τάξεως.[12]

Το σώμα του Ραέφσκι συμμετείχε ενεργά στην «Μάχη των Εθνών» που διεξήχθη στην Λειψία.

    Σε αυτή την τρομαχτική μάχη υπήρχε μια τρομερή στιγμή, όπου το μέλλον της Ευρώπης και όλης της Γης εξαρτώταν από την δύναμη ενός ανθρώπου. Ο Ναπολέοντας, αφού συγκέντρωσε όλο του το ιππικό, και με την βοήθεια του πυροβολικού άρχισε την επίθεση στο κέντρο των δυνάμεων μας. Μέρος του στρατού τρόμαξε με την γαλλική επίθεση και υποχώρησε, αλλά το σώμα του Ραέφσκι, παρόλο που περικυκλώθηκε, συνέχισε την μάχη. Αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να ετοιμαστούμε και να αναγκάσουμε τους Γάλλους να υποχωρήσουν    

— Μιχαήλ Ορλόφ[34]

Στην μάχη, ο Ραέφσκι τραυματίστηκε στο στήθος, αλλά συνέχισε την μάχη. Για αυτήν την πράξη έλαβε τον βαθμό του στρατηγού του ιππικού.[12]

Τον χειμώνα του 1814, χωρίς να αναρρώσει τελείως, ο Ραέφσκι γύρισε στον στρατό. Συμμετείχε στις μάχες στο Μπριένν, του Μπάρ-σιουρ-Ομπέ και του Άρσι-σιουρ-Ομπέ. Στις 30 Μαρτίου 1814, οι σύμμαχοι έφτασαν στο Παρίσι. Το σώμα του Ραέφσκι επιτέθηκε στο Μπελβίλ, και παρά την σθεναρή αντίσταση των Γάλλων κατάφερε να το καταλάβει. Αυτό ήταν ο κύριος λόγος που οι Γάλλοι αποφάσισαν να παραδοθούν. Για την κατάληψη της πόλης, ο Ραέφσκι βραβεύτηκε με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β' Τάξεως.[12]

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ν. Ν. Ραέφσκι, 1826

Μετά τον πόλεμο, ο Ραέφσκι ζούσε στο Κίεβο, όπου βρισκόταν το 4ο σώμα πεζικού, το οποίο διοικούσε. Η πολιτική και οι στρατιωτικοί βαθμοί δεν τον ενδιέφεραν πια. Αρνήθηκε να λάβει τον τίτλο του κόμη από τον Αλέξανδρο Α'.[35]

Σχεδόν μια φορά κάθε χρόνο, ταξίδευε με την οικογένεια του στην Κριμαία ή στον Καύκασο. Εκείνη την εποχή συνδέθηκε με τον γνωστό Ρώσο ποιητή, Αλεξάντρ Πούσκιν. Ο νεαρός ποιητής έγινε αχώριστος φίλος της οικογένειας Ραέφσκι, και ήταν ερωμένος της κόρης του Ραέφσκι, Μαρίας. Αυτή έγινε η μούσα του σε πολλά ποιήματα του.[36]

Το φθινόπωρο του 1824, ο Ραέφσκι, έφυγε για διακοπές για να αναρρώσει μετά από την αρρώστια που είχε. Ο επόμενος χρόνος ήταν ο πιο μοιραίος στην ζωή του. Πρώτα πέθανε η μητέρα του - Γιεκατερίνα Νικολάεβνα, και μετά την επανάσταση που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη, φυλακίστηκαν τρία γνωστά του άτομα, ο αδερφός του - Βασίλι Λβόβιτς Νταβίντοφ, και οι σύζυγοι των κορών του - Μιχαήλ Ορλόφ και Σεργκέι Γκριγκόρεβιτς Βολκόνσκι. Μετά, εξορίστηκαν από την Μόσχα. Για την επανάσταση ήταν ύποπτοι και οι γιοι του Ραέφσκι - Αλεξάντρ και Νικολάι, αλλά αυτοί αθωώθηκαν. Στο τέλος του 1826, αποχαιρέτησε για πάντα την κόρη του, Μαρία, η οποία πήγε στην Σιβηρία για να συναντήσει τον εξορισμένο σύζυγό της.[15]

Τον Ιανουάριο του 1826, όταν Αυτοκράτορας της Ρωσίας έγινε ο Νικόλαος Α', έγινε μέλος του Ομοσπονδιακού Σοβιέτ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.[12]

Ο Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι απεβίωσε στις 16 (28) Σεπτεμβρίου 1829 σε ηλικία 58 ετών, στο Κίεβο. Τάφηκε στο οικογενειακό νεκροταφείο στο Ραζούμοφκα. Στην νεκρική του πλάκα γράφτηκε η πάρακατω φράση:

« Στο Σμολένσκ ήταν η ασπίδα
Στο Παρίσι το σπαθί της Ρωσίας
 »

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σοφία Αλεξέεβνα Κονσταντίνοβνα, έργο του Ρώσου ζωγράφου Βλαντιμίρ Λούκιτς Μποροβικόφσκι (ρωσ. Владимир Лукич Боровиковский)

Ο Νικολάι παντρεύτηκε το 1794 την Σοφία Αλεξέεβνα Κονσταντίνοβνα,[38] κόρη του βιβλιοθηκάριου της Αικατερίνης Β', Αλεξέι Αλεξέεβιτς Κονσταντίνοφ (ρωσ. Алексей Алексеевич Константинов) και της Ελένας Μιχάηλοβνας (ρωσ. Елена Михайловна), κόρης του γνωστού Ρώσου επιστήμονα Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ (ρωσ. Михаил Васильевич Ломоносов).[39]

    Είναι κυρία αρκετά ευγενική, ικανή για ωραία συζήτηση, με καλή εκπαίδευση [...] ακούει με προσοχή και δεν διακόπτει κάποιο χωρίς να ζητήσει το λόγο [...]    

— κόμης Ιβάν Μιχάηλοβιτς Ντολγκορούκοφ (ρωσ. Иван Михайлович Долгоруков)[38]

Ο Νικολάι και η Σοφία αγαπούσαν ο ένας τον άλλο, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές της οικογενειακής τους ζωής. Να γιατί ο Νικολάι, έτσι περίμενε το τέλος του πολέμου:

« Θα έρθετε να με δείτε και εγώ θα σας λέω όλα τα κατορθώματα μου, όπως κάνουν οι γέροι στρατηγοί.[38]  »

Ο Νικολάι και η Σοφία απέκτησαν 2 γιους και 5 θυγατέρες:

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς
Απογόνοι
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μιχαήλ Λομονόσοφ
(1711—1765)
 
 
 
 
 
Σεμιόν
Рαέφσκι
 
Νικολάι
Σαμόιλοφ
 
Μαρία Αλεξάντροβνα
 
Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτιόμκιν
(1739—1791)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ελένα Μιχάηλοβνα
(1749—1772)
 
Αλεξέι Αλεξέεβιτς Κονσταντίνοφ
(1728—1808)
 
Νικολάι
Рαέφσκι
(1741—1771)
 
 
 
Γιεκατερίνα Νικολάεβνα
(1750—1825)
 
Λεβ
Νταβίντοφ
(1743—1801)
 
Αλεξάντερ Νικολάεβιτς Σαμόιλοφ
(1744—1814)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Σοφία Αλεξέεβνα
(1769—1844)
 
Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι
(1771—1829)
 
 
Αλεξάντρ
(1769—1790)
 
 
Αλεξάντρ
(1773—1833)
 
Πιότρ Λβόβιτς Νταβίντοφ
(1782—1842)
 
Βασίλι Λβόβιτς Νταβίντοφ
(1793—1855)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αλεξάντρ Ραέφσκι
(1795—1868)
 
Μιχαήλ Ορλόφ
(1788—1842)
 
Γιεκατερίνα
(1797—1885)
 
Νικολάι Ραέφσκι
(1801—1843)
 
Ελένα
(1803—1852)
 
Μαριά Ραέφσκαγια
(1805—1863)
 
Σερκγέι Βολκόνσκι
(1788—1865)
 
Σοφία
(1806—1881)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Νικολάι Ραέφσκι
(1839—1876)
 
Μιχαήλ Νικολάεβιτς Ραέφσκι
(1841—1893)
 
 
 
 
 
Μιχαήλ Σεργκέιβιτς Βολκόνσκι
(1832—1903)

Χαρακτήρας και γνώμες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νικολάι Ραέφσκι ήταν άνθρωπος με καλή μόρφωση. Εκτός από το ταλέντο και την εμπειρία του στον πόλεμο, ο Νικολάι είχε λάβει πολύ καλή γαλλική παιδεία, την οποία ανέλαβε ο παππούς του. Το επίπεδο της εκπαίδευσής του φαίνεται στα γράμματα που έστελνε σε διάφορους γνωστούς του. Η εμπειρία του έγινε χρήσιμη στον Ρώσο πολεμικό ιστορικό Ντμίτρι Πετρόβιτς Μπουτούρλιν (ρωσ. Дмитрий Петрович Бутурлин) και στον Γάλλο ιστορικό Γκένριχ Ζομίνι[40] στο έργο τους για το βιβλίο που είχε θέμα τον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812. Ο Ραέφσκι ήταν γνωστός στον ρωσικό στρατό όχι μόνο για το πολεμικό του χάρισμα αλλά και για τα ανθρώπινά του προσόντα:

    Ο Ραέφσκι είναι πανέξυπνος και αυθόρμητος χαρακτήρας. Στις κρίσιμες καταστάσεις γίνεται ήρωας...    

Κονσταντίν Νικολάεβιτς Μπατιούσκοφ (ρωσ. Константин Николаевич Батюшков)[29]

    Πάντα ήρεμος, καλοπρεπής, σεμνός, ήξερε τις δυνάμεις του [...] Ήταν έτσι και με τους μεγαλυτέρους και με τους συνομηλίκους του, με τους φίλους του, τους συγγενείς του, ακόμα και με τους στρατιώτες του    

Ντενίς Βασίλιεβιτς Νταβίντοφ (ρωσ. Денис Васильевич Давыдов)[41]

    Δεν είναι μόνον ο ήρωας, η δόξα του ρωσικού στρατού, αυτό που μου άρεσε σε αυτόν ήταν η σκέψη του, η ψυχή του και η φιλία του    

Αλεξάντρ Σεργκέιβιτς Πούσκιν (ρωσ. Александр Сергеевич Пушкин)[2]

Ο Ναπολέοντας είχε δηλώσει για τον Ραέφσκι:

« Αυτός ο Ρώσος στρατηγός είναι φτιαγμένος με υλικό με το οποίο γεννιούνται οι στρατάρχες[42]  »

Παράσημα - διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρωσικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τάγμα του Αγίου Γεωργίου (ρωσ. Орден Святого Георгия)[12]
    • Β' Τάξεως (19.03.1814) - για την συνεισφορά στην κατάληψη του Παρισιού
    • Γ' Τάξεως (15.02.1813) - για την συνεισφορά στην Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς
    • Δ' Τάξεως (28.06.1792) - για την συνεισφορά στον Ρωσοπολωνικό πόλεμο
  • Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου (ρωσ. Орден Святого Владимира)
    • Α' Τάξεως (19.08.1813) - για την συνεισφορά στην Μάχη του Κουλμ
    • Β' Τάξεως (28.01.1809) - για την συνεισφορά στον πόλεμο με την Σουηδία
    • Γ' Τάξεως (01.12.1807) - για την συνεισφορά στο Γκούντσταντ και στο Άνκεντορφ
    • Δ' Τάξεως (02.09.1793) - για την συνεισφορά στις μάχες του Μαγιλιόβ
  • Τάγμα της Αγίας Άννας (ρωσ. Орден Святой Анны)
    • Α' Τάξεως (20.05.1808) - για την συνεισφορά στις μάχες του Ιουνίου του 1807

Ξένα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μνήμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρεκκλήσι στο Σαλτάνοφκα[43]

Πολλοί Ρώσοι ποιητές, οι οποίο τον θαύμαζαν, του αφιέρωσαν αρκετά από τα ποιήματα τους:

Раевский, слава наших дней,
Хвала! Перед рядами
Он первый грудь против мечей
С отважными сынами!
- В. А. Жуковский
Ραέφσκι, η δόξα των χρόνων μας
Τοίχος! Μπροστά στα σώματα
Πρώτος θα βάλει το στήθος στο σπαθί
Με τους θαραλλέους γιούς του
- Βασίλι Αντρέεβιτς Ζουκόφσκι[44]
Опять с полками стал своими
Раевский, веры сын, герой
Горит кровопролитный бой
- С. Н. Глинка
Πάλι με τα σώματα του αυτός
Ραέφσκι, της ελπίδας γιός, ήρωας!
Αρχίζει φοβερή μάχη...
- Σεργκέι Νικολάεβιτς Γκλίνκα[45]

Το 1820, κατά την διάρκεια της πρώτης εξερεύνησης των Ρώσων στην Ανταρκτική, ο Φαντέι Φαντέεβιτς Μπελλινσγκάουζεν ονόμασε τα νησιά που ανακάλυψε στον Ειρηνικό ωκεανό (Τουαμότου), Νησιά του Ραέφσκι.[46]

Σήμερα, στο Σαλτάνοφκα όπου είχε γίνει η μάχη, υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στην μνήμη του Ραέφσκι, ενώ στο Μποροντινό έχει στηθεί μνημείο προς τιμήν αυτού και των ανδρών του.

Το 1961, κατά την διάρκεια των εορτασμών των 150 χρόνων από τον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812, μια από τις πλατείες στην Μόσχα έλαβε το όνομα του. Υπάρχει μια πλατεία προς τιμήν του και στο Κίεβο, όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια.

Το 1987 ανεγέρθη ανδριάντας του Ραέφσκι στο Μνημείο Ηρώων στο Σμολένσκ.[47]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Η ημερομηνία σε παρένθεση αναφέρεται στο σημερινό Γρηγοριανό ημερολόγιο, στην συνέχεια οι ημερομηνίες του άρθρου είναι σύμφωνα με το παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Дж. Доу. Портрет Николая Николаевича Раевского, ок. 1825. Холст, масло. 70 × 62,5 см. Военная галерея Зимний Дворец, Санкт-Петербург(Ρωσικά)
  2. 2,0 2,1 Пушкин, Л. С. (1936). Пушкин в воспоминаниях и рассказах современников. σελ. 47—54. http://feb-web.ru/feb/pushkin/critics/vs1/vs1-047-.htm. (Ρωσικά)
  3. Федорченко, В. И. (2003). Дворянские роды, прославившие Отечество. σελ. 47—54. http://books.google.ru/books?id=2ERh-2oQaeIC&lpg=PA1&pg=PT343#v=onepage&q=%D0%A0%D0%B0%D0%B5%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B5&f=false. (Ρωσικά)
  4. Очерки по истории Русской Церкви. kds.eparhia.ru. 1991. (Ρωσικά)
  5. Раздорский, А. И. (2004). Князья, наместники и воеводы Курского края XI-XVIII вв. http://www.old.kurskcity.ru/book/razdorsky/ra012.html. (Ρωσικά)
  6. 6,0 6,1 Бухаров В. Г.. «Раевские: России верные сыны». Соотечественники. http://russedina.ru/frontend/heading/history?id=2631. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  7. Почко, Н. А. (1971). Генерал Н. Н. Раевский. σελ. 6. (Ρωσικά)
  8. Пушкин, А. С. (1949). Полное собрание сочинений. σελ. 171—172. (Ρωσικά)
  9. Вторая турецкая война в царствование императрицы Екатерины II. www.runivers.ru. 1980. (Ρωσικά)
  10. Оболенский, Г. Л. (1995). Император Павел I. http://militera.lib.ru/bio/obolensky_gl/06.html. (Ρωσικά)
  11. 11,0 11,1 Генерал Н. Н. Раевский. σελ. 7—8. (Ρωσικά)
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 12,12 12,13 Шилов Д. Н.; Кузьмин А. Г. (2006). Члены Государственного совета Российской империи. 1801—1906. Αγία Πετρούπολη. σελ. 655—658.  (Ρωσικά)
  13. Шишкевич, М. И. (2003). История русской армии от зарождения Руси до войны 1812 г. http://militera.lib.ru/h/sb_istoria_russkoy_armii/78.html. (Ρωσικά)
  14. Почко, Н. А. (1971). Генерал Н. Н. Раевский. Μόσχα. σελ. 10. (Ρωσικά)
  15. 15,0 15,1 15,2 Романов В.. «Я летаю на собственных крыльях». Альманах «Факел». Виртуальный музей декабристов. http://decemb.hobby.ru/index.shtml?article/m&s_volk. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  16. Почко, Н. А.. Генерал Н. Н. Раевский. σελ. 13. (Ρωσικά)
  17. Sutherland, Christine. The Princess of Siberia: The Story of Maria Volkonsky, pages 19. New York: Farrar, Straus & Giroux, 1983(αγγλικά)
  18. 18,0 18,1 18,2 Нашествие Наполеона на Россию. http://www.museum.ru/1812/Library/tarle1/part02.html www.museum.ru. 1941. (Ρωσικά)
  19. Н. С. Самокиш. Подвиг солдат Раевского под Салтановкой, 1912. Холст, масло. 96,5 × 126,5 см. Музей-панорама «Бородинская битва», Москва.(Ρωσικά)
  20. «Северная почта» № 61. 31 июля 1812 года: «Вперед, ребята, за Царя и за отечество! Я и дети мои, коих приношу в жертву, откроем вам путь». — Чувство геройской любви к отечеству в сем почтенном воине долж­но быть весьма сильно, когда оно и самый глас нежной любви родительской заставило умолкнуть
  21. Орлов, Н. М. (1874). Н. Н. Раевский. 1812. Русская старина. σελ. 765—766. (Ρωσικά)
  22. Качурин М. Г.. «Батюшковские анекдоты о Раевском в истории русского реализма». Венок поэту. http://www.booksite.ru/fulltext/ven/okp/etu/5.htm#12. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. 
  23. Лекманов О. А.. «Генерал Раевский и сыновья». Литература. http://lit.1september.ru/articlef.php?ID=200403105. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. 
  24. А. Адам. Битва за Смоленск 18 августа 1812 года, между 1815 и 1825 гг. Бумага, масло, гуашь. 21 × 30 см. Военная Галерея Зимнего Дворца, Санкт-Петербург(Ρωσικά)
  25. 25,0 25,1 25,2 Тарле, Е. В. (1941). Нашествие Наполеона на Россию. http://www.museum.ru/1812/Library/tarle1/part03.html. (Ρωσικά)
  26. Почко, Н. А. (1941). Генерал Н. Н. Раевский. σελ. 27—28. (Ρωσικά)
  27. 27,0 27,1 Mémoires. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k86474q.image.r=memoires+H%C3%A9l%C3%A8ne.f97.langFR. (γαλλικά)
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 28,4 28,5 Тарле, Е. В.. www.museum.ru Нашествие Наполеона на Россию. http://www.museum.ru/1812/Library/tarle1/part05.html www.museum.ru. (Ρωσικά)
  29. 29,0 29,1 29,2 Генерал Н. Н. Раевский. 1941. σελ. 34. (Ρωσικά)
  30. Ф. А. Рубо. Атака на батарею Раевского, 1913. Холст, масло.(Ρωσικά)
  31. Будет помнить вся Россия. 1986. http://militera.lib.ru/bio/astapenko/06.html. (Ρωσικά)
  32. 32,0 32,1 Генерал Н. Н. Раевский. σελ. 38. (Ρωσικά)
  33. Нашествие Наполеона на Россию. www.museum.ru. (Ρωσικά)
  34. Орлов, М. Ф. (1829). Некрология генерала от кавалерии Н. Н. Раевского. σελ. 8—9. http://www.prlib.ru/Lib/pages/item.aspx?itemid=3741. (Ρωσικά)
  35. Титулы, мундиры, ордена в Российской империи. http://militera.lib.ru/research/shepelev1/01.html.+2004.+σελ. 75—76. (Ρωσικά)
  36. Записки. http://az.lib.ru/w/wolkonskaja_z_a/text_0040.shtml.+1973. (Ρωσικά)
  37. Фотография памятной плиты, прикрывающей пантеон с захоронением Н. Н. Раевского.(Ρωσικά)
  38. 38,0 38,1 38,2 Ивченко Л. Л.. ««Молитесь за нас, а мы, кажется, не струсим…»». ФЭБ «Русская литература и фольклор». http://feb-web.ru/feb/rosarc/ra7/ra7-247-.htm. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  39. Sutherland, Christine. The Princess of Siberia: The Story of Maria Volkonsky, pages 14-15. New York: Farrar, Straus & Giroux, 1983(αγγλικά)
  40. Генерал Н. Н. Раевский. 1941. σελ. 40. (Ρωσικά)
  41. www.museum.ru Отечественная война и Русское общество. 1911. σελ. 105. http://www.museum.ru/1812/Library/Sitin/book3_09.html www.museum.ru. (Ρωσικά)
  42. «Николай Николаевич Раевский». Хронос. http://www.hrono.ru/biograf/raevski.html. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  43. Архитектор П. Г. Яцыно. Возведена в 1912 г.
  44. Жуковский В. А.. «Певец во стане русских воинов». Викитека. http://ru.wikisource.org/wiki/Певец_во_стане_русских_воинов. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  45. Глинка С. Н.. «Стихи генералу Раевскому». Lib.ru. http://az.lib.ru/g/glinka_s_n/text_0030.shtml. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  46. «Открытие Антарктиды». Российская Антарктическая экспедиция. http://www.raexp.ru/history-19century-p1.html. Ανακτήθηκε στις 2009-11-15. (Ρωσικά)
  47. Фотография бюста Н. Н. Раевского. (Ρωσικά)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιστολές και απομνημονεύματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μονογραφίες και άρθρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Борисевич А. Т. (Α. Τ. Μπορίσεβιτς) (1912). Генерал от кавалерии Николай Николаевич Раевский (историко-биографический очерк) (Στρατηγός ιππικού Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι, ιστορικό βιογραφικό άρθρο). Αγία Πετρούπολη.  (Ρωσικά)
  • Епанчин Ю. Л. (Γ. Λ. Επάντσιν) (1996). Николай Николаевич Раевский (1771—1829). Жизнь. Деятельность. Личность (Диссертация на соискание ученой степени кандидата исторических наук) (Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι. Η ζωή, η εμπειρία και η προσωπικότητα). Σαμάρα.  (Ρωσικά)
  • Епанчин Ю. Л. (Γ. Λ. Επάντσιν) (1996). "Роль Седьмого корпуса Н. Н. Раевского в Бородинской битве (Ο ρόλος του σώματος του Ραέφσκι στη μάχη του Μποροντινό)". Вопросы истории (Ερωτήσεις της Ιστορίας) (Σαμάρα) (8).  (Ρωσικά)
  • Епанчин Ю. Л. (Γ. Λ. Επάντσιν) (1999). "Николай Николаевич Раевский (Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι)". Вопросы истории (Ερωτήσεις της Ιστορίας) (3).  (Ρωσικά)
  • Иванов И. (Ι. Ιβανόφ) (1971). "Герой Отечественной войны 1812 года: (К 200-летию со дня рождения ген. Н. Н. Раевского) (Ήρωες του Πατριωτικού Πολέμου 1812: Για τα 200χρονα από τη γέννηση του Ραέφσκι)". Военно-исторический журнал (Πολεμικό-Ιστορικό περιοδικό) (9).  (Ρωσικά)
  • Ковалёв К. Н. (Κ. Ν. Κοβαλιόφ) (1987). «Н. Н. Раевский (Ν. Ν. Ραέφσκι)». Герои 1812 года (Ήρωες του 1812). Жизнь замечательных людей (Η ζωή των εξαιρετικών ανθρώπων). Μόσχα.  (Ρωσικά)
  • Орлов Н. М. (Μ. Ν. Ορλόφ) - Н. Н. Раевский. 1812 (Ν. Ν. Ραέφσκι 1812)// Русская старина (Ρωσική ιστορία). — 1874. — № 4. (Ρωσικά)
  • Почко Н. А. (Ν. Α. Πότσκο) - Генерал Н. Н. Раевский (Ο στρατηγός Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι). — Μόσχα: 1971. (Ρωσικά)
  • Почко Н. А. (Ν. Α. Πότσκο) - Раевский и декабристы (Ραέφσκι και επαναστάτες)// Материалы научной конференции «Отечественная война 1812 года. Источники. Памятники. Проблемы». — Бородино: 1994. (Υλικά από το επιστημονικό συνέδριο "Πατριωτικός Πόλεμος 1812. Πηγές. Μνήμη. Προβλήματα" - Μποροντινό) (Ρωσικά)
  • Тарле Е. В. (Ε. Β. Ταρλέ) Нашествие Наполеона на Россию (Εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία). — М.: 1941. (Ρωσικά)
  • Топорков Н. (Ν. Τοπορκόφ) Генерал Н. Н. Раевский (1771—1829) (Στρατηγός Ν. Ν. Ραέφσκι (1771-1829)) // Знамя. (Σήμα) — 1944. — № 3. (Ρωσικά)
  • Шенкман Г. С. (Γ. Σ. Σέκμαν) Генерал Раевский и его семья (Ο στρατηγός Ραέφσκι και η οικογένεια του). — Αγία Πετρούπολη.: 2003. (Ρωσικά)
  • Экштут С. А. (Α. Σ. Γιέκστουτ) Николай Раевский (Νικολάι Ραέφσκι) // Родина (Πατρίδα). — 1994. — № 3—4. (Ρωσικά)

Άλλες πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Раевский, Николай Николаевич της Ρώσικης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).