Νικηφόρος Βρεττάκος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

O Νικηφόρος Βρεττάκος (Κροκεές Λακωνίας 1 Ιανουαρίου 1912Αθήνα 4 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.


Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας την 1η Ιανουαρίου 1912. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο πατρικό του κτήμα στην Πλούμιτσα, κοντά στον Ταΰγετο και τα μαθητικά του στις Κροκεές και το Γύθειο, από το Γυμνάσιο του οποίου αποφοίτησε.

Νέος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές που δεν πραγματοποίησε- και άσκησε διάφορα επαγγέλματα ως ιδιωτικός υπάλληλος (1930-1938) και έπειτα ως δημόσιος υπάλληλος (1938-1947) και ως φιλολογικός συντάκτης περιοδικών και εφημερίδων.

Πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 και ύστερα στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ[1].

Το 1954 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά. Την περίοδο της δικτατορίας (1967-74) έζησε αυτοεξόριστος σε χώρες της Ευρώπης.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είναι ενας σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής, που διακρίνεται για τον βαθύτατο ανθρωπισμό της ποίησής του και την ιδιομορφία των εμπνεύσεών του. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πήρε μέρος σε πολλά ποιητικά συνέδρια και φεστιβάλ στο Λονδίνο, στην Αχρίδα της τότε Γιουγκοσλαβίας κ.α. Τιμήθηκε με δύο Πρώτα Κρατικά Βραβεία (1940 και 1956), το Βραβείο Εθνικής Αντίστασης (1945), το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1976), με το βραβείο Ουράνη κ.ά. Το 1980 πραγματοποίησε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του «αγνώστου ναυτικού» στο λιμάνι του Γυθείου.

Το 1987 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν κάτοικος Αθηνών (οδός Φιλολάου) και ομιλούσε Γαλλικά και Ιταλικά.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος απεβίωσε στις 4 Αυγούστου του 1991. Ο Δήμος Αθηναίων απονέμει ένα λογοτεχνικό βραβείο στη μνήμη του. Το Αρχείο του έχει δωρηθεί και σώζεται στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης.

Το 2012 κυκλοφόρησε η Ανθολογία ποίησης και πεζού λόγου ,αφιέρωμα στα 100 χρόνια του Νικηφόρου Βρεττάκου με κείμενα από διακεκριμένους ποιητές και λογοτέχνες.Tην ανθολογία προλόγισε ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς. [2].

Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κύριο έργο του Βρεττάκου είναι ποιητικό. Σε ξεχωριστούς τόμους εκδόθηκαν οι ποιητικές του συλλογές:

  • Κάτω από σκιές και φώτα (1929),
  • Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων (1933),
  • Ο πόλεμος (1935),
  • Οι γκριμάτσες του ανθρώπου (1935),
  • Η επιστολή του Κύκνου (1937),
  • Το ταξίδι του Αρχάγγελου (1938),
  • Μαργαρίτα, εικόνες από το ηλιοβασίλεμα (1939),
  • Το μεσουράνημα της φωτιάς (1940),
  • Ηρωική Συμφωνία (1944),
  • 33 Ημέρες (1945),
  • Η παραμυθένια πολιτεία (1947),
  • Το βιβλίο της Μαργαρίτας (1949),
  • Ο Ταΰγετος και η σιωπή (1949),
  • Τα θολά ποτάμια (1950),
  • Πλούμιτσα (1951),
  • Έξοδος με το άλογο (1952),
  • Γράμμα στον Ρ. Οππενχάιμερ (1954),
  • Τα ποιήματα 1929-1951 (1956),
  • Ο χρόνος και το ποτάμι (1957),
  • Η μητέρα μου στην εκκλησία (1957),
  • Βασιλική Δρυς (1958),
  • Το βάθος του κόσμου (1961),
  • Αυτοβιογραφία (1961),
  • Εκλογή (επιλογή από τις προηγούμενες συλλογές (1965),
  • Οδοιπορία (συνολική έκδοση του ποιητικού του έργου σε 3 τόμους, 1972),
  • Διαμαρτυρία (1974),
  • Ωδή στον ήλιο (1974),
  • Το ποτάμι Μπόες και τα εφτά ελεγεία (1975),
  • Απογευματινό ηλιοτρόπιο (1976),
  • Ανάριθμα (1979),
  • Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη (1981) κ.ά.
  • Τα μυστικα ονειρα του Φαμπιου(2009)

Παράλληλα ασχολήθηκε με την πεζογραφία και την κριτική.

Σε ξεχωριστούς τόμους εκδόθηκαν τα πεζά έργα του:

  • Το γυμνό παιδί (1939),
  • Το αγρίμι (αυτοβιογραφία, 1945),
  • Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου (1949),
  • Ο ένας από τους δύο κόσμους (1958),
  • Νίκος Καζαντζάκης, η αγωνία του και το έργο του (1959),
  • Οδύνη (μυθιστόρημα στα αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1969),
  • Μπροστά στο ίδιο ποτάμι (1972),
  • Μαρτυρίες μιας κρίσιμης εποχής (1979) κ.ά.

Έγραψε επίσης μία τραγωδία με τον τίτλο Ο Προμηθέας (1978).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κελεσίδου Άννα, «Ο πανανθρωπισμός του Νικηφόρου Βρεττάκου», Παρνασσός 31 (1989), 403-414.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει.

Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά,

επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική.

από αφιέρωμα του περιοδικού Νέμεσις στο πολυτονικό σύστημα

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wikiquote logo
Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]