Νεοπτόλεμος Γ΄ της Ηπείρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Νεοπτόλεμος Γ' της Ηπείρου)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Νεοπτόλεμος Γ΄
Βασιλεύς της Συμμαχίας των Ηπειρωτών
Περίοδος εξουσίας
302 π.Χ. - μετά το 296 π.Χ.
Προκάτοχος Πύρρος Α΄
Διάδοχος (ως συμβασιλέας)
Πύρρος Α΄
Εθνικότητα Έλληνας, Ηπειρώτης, Μολοσσός
Οίκος/Γενεά Αιακίδες
Πατέρας Αλεξάνδρος Α΄
Μητέρα Κλεοπάτρα

Ο Νεοπτόλεμος Γ΄ (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ηπείρου από τη φυλή των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ και της Κλεοπάτρας, πριγκίπισσας της Μακεδονίας. Κατ' επέκταση ήταν εγγονός του Φιλίππου Β΄, αλλά και ανηψιός της Ολυμπιάδας (που ήταν αδερφή του πατέρα του).

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο πατέρας του Νεοπτόλεμου, Αλέξανδρος, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ιταλία το 331 π.Χ., κατά πάσα πιθανότητα ο ίδιος ήταν απλά βρέφος. Έτσι στο θρόνο ανέβηκε ο εξάδερφός του, Αιακίδης,[1] και μετά το θάνατο του τελευταίου ο Αλκέτας Β'.[2] Όταν ο Αλκέτας δολοφονήθηκε από τους υπηκόους του, οι Ιλλυριοί βοήθησαν το γιο του Αιακίδη, τον ανήλικο ακόμη Πύρρο να ανέβει στο θρόνο της Ηπείρου.[3]

Όταν ο νεαρός βασιλιάς έγινε δεκαεπτά χρονών, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στην Ιλλυρία για χάρη ενός φίλου που παντρευόταν. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του οι Μολοσσοί συνωμότησαν, απέλασαν τους συμμάχους του, καταχράστηκαν την περιουσία του και ανακήρυξαν βασιλιά τον Νεοπτόλεμο το 302 π.Χ. [4] Ο τελευταίος είχε κυβερνήσει έξι χρόνια, όταν άνοιξε ο δρόμος για την επάνοδο του Πύρρου με τη βοήθεια του Πτολεμαίου, βασιλιά της Αιγύπτου.[3] Μεγάλο μέρος του λαού πήρε το μέρος του καθώς η διακυβέρνηση του Νεοπτόλεμου υπήρξε τυραννική.

Τελικά οι δύο άνδρες επιφανειακά συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα σε εμφύλιο πόλεμο. Κρυφά όμως, ο καθένας υπονόμευε την εξουσία του άλλου, με τη συνδρομή και των καλοθελητών που υποστήριξαν τη μία ή την άλλη πλευρά.[5] Η τελευταία πράξη της διαμάχης τους παίχτηκε κατά τη διάρκεια κάποιων εορτασμών όπου παραβρέθηκαν και οι δύο με την ακολουθία τους. Εκεί ο Νεοπτόλεμος άδραξε την ευκαιρία να συνωμοτήσει κατά της ζωής του Πύρρου. Ωστόσο τα σχέδιά του προδόθηκαν στον αντίπαλό του, αφ' ενός από έναν υπηρέτη ο οποίος θα εκτελούσε υποτίθεται το σχέδιο, αφ' ετέρου από μία γυναίκα, τη Φαιναρέτη. Η τελευταία κρυφάκουσε το Νεοπτόλεμο να καυχιέται για το σχέδιό του στο σπίτι της αδερφής του, Καδμείας. Κρυφά λοιπόν, αποκάλυψε τη συνωμοσία στη σύζυγο του Πύρρου, την Αντιγόνη, η οποία μετέφερε τα πάντα στον άνδρα της. Κάποιες ημέρες μετά, ο Πύρρος προσκάλεσε το Νεοπτόλεμο σε δείπνο όπου και τελικά του αφαίρεσε πρώτος τη ζωή.[5]

Χρονολόγιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος (π.Χ.) Γεγονός
Γέννηση του Νεοπτόλεμου, γιου του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ και της Κλεοπάτρας.
331 π.Χ. Ο Αλέξανδρος χάνει τη ζωή του καθώς διέσχιζε με το στρατό του ένα ποτάμι στην Πανδοσία. Τον διαδέχεται η χήρα του, Κλεοπάτρα, ως επίτροπος του ανήλικου γιου του, Νεοπτόλεμου Γ΄.
330 π.Χ. Η Ολυμπιάδα μεταβαίνει στην Ήπειρο, αλλά λίγο αργότερα η κόρη της Κλεοπάτρα μεταβαίνει στην Πέλλα. Ο Αιακίδης κυβερνά την Ήπειρο.
323 π.Χ. Θάνατος του Αλεξάνδρου του Μέγα στη Βαβυλώνα.
318 π.Χ. Γεννιέται ο Πύρρος της Ηπείρου, γιος του Αιακίδη και της Φθίας.
313 π.Χ. Ο Αιάκίδης επιστρέφει στο θρόνο μετά από εξορία τριών ετών. Συγκρούεται δύο φορές με το Φίλιππο, αδερφό του Κάσσανδρου, και χάνει τη ζωή του κοντά στις Οινιάδες. Τον διαδέχεται ο μεγαλύτερος αδερφός του, Αλκέτας Β΄.
307 π.Χ. Κουρασμένοι από τη διακυβέρνηση του Αλκέτα, οι Ηπειρώτες δολοφονούν εκείνον και δύο από τους γιους του. Στο θρόνο ανεβαίνει ο ανήλικος ακόμη Πύρρος, ο οποίος είχε καταφύγει στην Ιλλυρία.
302 π.Χ. Οι Μολοσσοί ανατρέπουν τον Πύρρο και τον εξορίζουν. Στο θρόνο ανεβαίνει ο Νεοπτόλεμος.
296 π.Χ. Επάνοδος του Πύρρου με τη βοήθεια του ελληνιστικού κράτους της Αιγύπτου. Πύρρος και Νεοπτόλεμος μοιράζονται τη διακυβέρνηση του βασιλείου.
Ο Νεοπτόλεμος συνωμοτεί κατά του Πύρρου, ωστόσο τελικά βρίσκει πρώτος το θάνατο.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Marcus Junianus Justinus, «Επιτομή του Πομπήιου Τρόγου», 17.3
  2. Διόδωρος ο Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», 19.88
  3. 3,0 3,1 Παυσανίας, «Ελλάδος περιήγησις», 1.11.5
  4. Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι: Πύρρος», §4
  5. 5,0 5,1 Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι: Πύρρος», §5