2,2-διμεθυλοβουτάνιο

2,2-διμεθυλοβουτάνιο
Γενικά
Όνομα IUPAC	2,2-διμεθυλοβουτάνιο
Άλλες ονομασίες	Νεοεξάνιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος	C6H14
Μοριακή μάζα	86,18 amu
Σύντομος συντακτικός τύπος	(CΗ3)3C
Συντομογραφίες	NpMe, tBuEt
Αριθμός CAS	75-83-2
SMILES	CC(C)(C)CC
Ισομέρεια
Ισομερή θέσης	4 εξάνιο 2-μεθυλοπεντάνιο 3-μεθυλοπεντάνιο 2,3-διμεθυλοβουτάνιο
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο τήξης	-98,8 °C
Σημείο βρασμού	49,73 °C
Πυκνότητα	791 kg/m3
Εμφάνιση	Άχρωμο υγρό
Χημικες ιδιότητες
Βαθμός οκτανίου	89
Ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης	-29 °C
Ενθαλπία σχηματισμού	-44,5 kJ/mole
Επικινδυνότητα
Εξαιρετικά εύφλεκτο (F+), Επιβλαβές (Xn), Τοξικό για τους υδρόβιους οργανισμούς (N)
Φράσεις κινδύνου	12, 51/53, 65, 66, 67
Φράσεις ασφαλείας	2, 9, 16, 29, 33, 61, 62
MSDS	Σύνδεσμος MSDS
Κίνδυνοι κατά NFPA 704	3 1 0
Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm) εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά

Το 2,2-διμεθυλοβουτάνιο ή νεοεξάνιο είναι ένα αλκάνιο, δηλαδή άκυκλος κορεσμένος υδρογονάνθρακας, με χημικό τύπο C₆H₁₄ και σύντομο συντακτικό τύπο (CH₃)₃CCH₂CH₃. Αποτελεί συστατικό του αργού πετρελαίου και ιδιαίτερα της βενζίνης μετά από πυρόλυση.

Ονοματολογία

Η ονομασία «διμεθυλοβουτάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «διμεθυλο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) όμοιων διακλαδώσεων και τα δυο («δι-») ενός (1) ατόμου άνθρακα («-μεθυλο-») και συγκεκριμένα και οι δυο στο άτομο άνθρακα #2, όπως δηλώνουν οι αρχικοί αριθμοί θέσης («2,2-»), το τμήμα «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσλιδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που διαθέτουν χαρακτηριστικές καταλήξεις.

Δομή

Το μόριό του αποτελείται από έξι (6) άτομα άνθρακα (τέσσερα (4) πρωτοταγή, ένα (1) δευτεροταγές και ένα (1) τεταρτοταγές) και δεκατέσσερα (14) άτομα υδρογόνου.

Δεσμοί
Δεσμός	τύπος δεσμού	ηλεκτρονική δομή	Μήκος δεσμού	Ιονισμός
C-H	σ	2sp3-1s	109 pm	3% C- H+
C-C	σ	2sp3-2sp3	154 pm
Κατανομή φορτίων σε ουδέτερο μόριο
C#1,#4,#1',#1"	-0,09
C#3	-0,06
C#2	0,00
H	+0,03

Παραγωγή

Απομόνωση από φυσικές και βιομηχανικές πηγές

1. Απομονώνεται από το πετρέλαιο.
2. Απομονώνεται από μίγματα που προκύπτουν από πυρόλυση βαρύτερων προϊόντων διύλισης πετρελαίου ή πολυμερών υδρογονανθράκων.

Παρασκευή με αντιδράσεις σύνθεσης

1. Δομικά το 2,2-διμεθυλοβουτάνιο αποτελείται από δυο τμήματα: α) το τριτοταγές βουτύλιο ((CH₃)₃C-) και β) το αιθύλιο (CH₃CH₂-). Επομένως, η απλούστερη μέθοδος σύνθεσης καθαρού 2,2-διμεθυλοβουτάνιου είναι η αντίδραση αντίστοιχων ζευγών αλκυλαλογονιδίου-αλκυλολιθίου. Δηλαδή:

$\mathrm{(CH_3)_3CX + CH_3CH_2Li \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + LiX}$
ή
$\mathrm{(CH_3)_3CLi + CH_3CH_2X \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + LiX}$

όπου X οποιοδήποτε αλογόνο, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται το βρώμιο (Br).

2. Αν επιχειρηθεί η ανάλογη αντίδραση Wurtz το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα προϊόντων:

$\mathrm{(CH_3)_3CX + CH_3CH_2X + 4Na \xrightarrow{} CH_3CH_2CH_2CH_3 + (CH_3)_3CCH_2CH_3+ 4NaX}$

• Οι ρίζες των τριτοταγών βουτυλίων δεν ενώνονται μεταξύ τους λόγω στερεοχημικής παρεμπόδισης.
• Η αντίδραση είναι ασύμφορη σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά τα προϊόντα αυτά διαχωρίζονται σχετικά εύκολα: Το βαρύτερο είναι το ζητούμενο (εδώ) νεοεξάνιο με σ.ζ.: 49,73 °C ενώ του βουτανίου με σ.ζ.: -0,5 °C.

Παραγωγή με αντιδράσεις χωρίς αλλαγή ανθρακικής αλυσίδας

1. Αναγωγή κατάλληλων αλκυλαλογονιδίων:

1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2X + Zn + HX \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + ZnX_2}$
ή
$\mathrm{CH_3CHXC(CH_3)_3 + Zn + HX \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + ZnX_2}$
ή
$\mathrm{XCH_2CH_2C(CH_3)_3 + Zn + HX \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + ZnX_2}$

2. Με LiAlH₄ ή NaBH₄:

$\mathrm{4CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2X + LiAlH_4 \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + AlX_3 + LiX}$
ή
$\mathrm{4CH_3CHXC(CH_3)_3 + LiAlH_4 \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + AlX_3 + LiX}$
ή
$\mathrm{4XCH_2CH_2C(CH_3)_3 + LiAlH_4 \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + AlX_3 + LiX}$

3 Με αναγωγή αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων με υδροϊώδιο:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2I + HI \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + I_2}$
ή
$\mathrm{CH_3CHIC(CH_3)_3 + HI \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + I_2}$
ή
$\mathrm{ICH_2CH_2C(CH_3)_3 + HI \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + I_2}$

4 Με αναγωγή από μέταλλα και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:

1. Με χρήση Li:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2X + 2Li \xrightarrow{|Et_2O|} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2Li + LiX}$
$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2Li + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + LiOH}$
ή
$\mathrm{CH_3CHXC(CH_3)_3 + 2Li \xrightarrow{|Et_2O|} CH_3CHLiC(CH_3)_3 + LiX}$
$\mathrm{CH_3CHLiC(CH_3)_3 + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + LiOH}$
ή
$\mathrm{XCH_2CH_2C(CH_3)_3 + 2Li \xrightarrow{|Et_2O|} LiCH_2CH_2C(CH_3)_3 + LiX}$
$\mathrm{LiCH_2CH_2C(CH_3)_3 + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + LiOH}$

2. Με χρήση Mg:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2X + Mg \xrightarrow{|Et_2O|} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2MgX}$
$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2MgX + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + Mg(OH)X}$ ή
$\mathrm{CH_3CHXC(CH_3)_3 + Mg \xrightarrow{|Et_2O|} CH_3CHMgXC(CH_3)_3}$
$\mathrm{CH_3CHMgXC(CH_3)_3 + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + Mg(OH)X}$ ή
$\mathrm{XCH_2CH_2C(CH_3)_3 + Mg \xrightarrow{|Et_2O|} XMgCH_2CH_2C(CH_3)_3}$
$\mathrm{XMgCH_2CH_2C(CH_3)_3 + H_2O \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + Mg(OH)X}$

2. Με καταλυτική υδρογόνωση κατάλληλων ακόρεστων αλειφατικών υδρογονανθράκων:

1. 3,3-διμεθυλοβουτένιο:

$\mathrm{(CH_3)_3CCH=CH_2 + H_2 \xrightarrow{Ni} (CH_3)_3CCH_2CH_3}$

2. διμεθυλοβουτίνιο:

$\mathrm{(CH_3)_3CC \equiv CH + 2H_2 \xrightarrow{Ni} (CH_3)_3CCH_2CH_3}$

3. Με αναγωγή κατάλληλων αλδεϋδών - Αντίδραση Wolf-Kishner::

1. 2,2-διμεθυλοβουτανάλη:

$\mathrm{CH_3CH_2CH(CH_3)_2CHO + NH_2NH_2 \xrightarrow{KOH} (CH_3)_4C + N_2 + H_2O}$

2. 3,3-διμεθυλοβουτανάλη:

$\mathrm{(CH_3)_3CCH_2CHO + NH_2NH_2 \xrightarrow{KOH} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + N_2 + H_2O}$

4. Με αναγωγή κατάλληλων κετονών - Αντίδραση Clemmensen:

1. διμεθυλοβουτανόνη:

$\mathrm{(CH_3)_3CCOCH_3 + 2Zn + 2HCl \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + ZnCl_2 + ZnO}$

Παρασκευή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας

• Mε τη θέρμανση αλκαλικού διαλύματος 3,3-διμεθυλοπεντανικού οξέος [CH₃CH₂(CH₃)CH₂COOΗ] ή 4,4-διμεθυλοπεντανικού οξέος [CH₃(CH₃)CH₂CH₂COOΗ] ή 2,3,3-τριμεθυλοβουτανικού οξέος [(CH₃)₃CCH(CH₃COOΗ]:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2COOH + NaOH \xrightarrow{} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2COONa + H_2O \xrightarrow{\mathcal{4}} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaHCO_3 \xrightarrow{\triangle} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaOH + CO_2}$
ή
$\mathrm{CH_3C(CH_3)_2CH_2CH_2COOH + NaOH \xrightarrow{} CH_3C(CH_3)_2CH_2CH_2COONa + H_2O \xrightarrow{\mathcal{4}} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaHCO_3 \xrightarrow{\triangle} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaOH + CO_2}$
ή
$\mathrm{(CH_3)_3CCH(CH_3)COOH + NaOH \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH(CH_3)COONa + H_2O \xrightarrow{\mathcal{4}} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaHCO_3 \xrightarrow{\triangle} (CH_3)_3CCH_2CH_3 + NaOH + CO_2}$

Φυσικές ιδιότητες και ισομερή

Το νεοεξάνιο είναι άχρωμο υγρό με ελαφριά χαρακτηριστική οσμή. Ανήκει στην οικογένεια των αλκανίων και μάλιστα είναι ένα από τα μέλη που διατηρεί την εμπειρική του ονομασία ανεξάρτητα από τους κανόνες ονοματολογίας.

Με βάση το χημικό τύπο του προκύπτει ότι η ένωση σχηματίζει τέσσερα (4) ισομερή και συγκεκριμένα τα ακόλουθα:

1. Εξάνιο: CH₃(CH₂)₄CH₃
2. 2-μεθυλοβουτάνιο (ισοεξάνιο):(CH₃)₂CHCH₂CH₂CH₃
3. 3-μεθυλοπεντάνιο: CH₃CH₂CH(CH₃)CH₂CH₃
4. 2,3-διμεθυλοβουτάνιο: (CH₃)₂CHCH(CH₃)₂

Συντακτικός τύπος Δομή	Όνομα IUPAC (ελληνική μορφή) Όνομα	Μοριακό Βάρος	Σημείο ζέσεως (°C, 1 atm)
	κ-εξάνιο εξάνιο	86,18	69
	2-μεθυλοπεντάνιο ισοεξάνιο	58,12	60
	3-μεθυλοπεντάνιο	58,12	64
	2,2-διμεθυλοβουτάνιο νεοεξάνιο	58,12	49,73
	2,3-διμεθυλοβουτάνιο	58,12	57,9

_{Χημικές ιδιότητες}

_{Οξείδωση}

_{1. Τέλεια καύση: Όπως όλα τα αλκάνια, το νεοεξάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό:}

_{$\mathrm{2C_6H_{14} + 19O_2 \xrightarrow{\triangle} 12CO_2 + 14H_2 + 8343 kJ}$}

• _{Αν και η αντίδραση είναι έντονα εξώθερμη δεν συμβαίνει σε μέτριες θερμοκρασίες, γιατί για την έναρξή της πρέπει να υπερπηδηθεί πρώτα το εμπόδιο της διάσπασης των δεσμών C-C, των δεσμών C-H και των δεσμών (Ο=Ο) του O2:}

2. Παραγωγή υδραερίου:

$\mathrm{C_6H_{14} + 6H_2O \xrightarrow[700-1100^oC]{Ni} 6CO + 14H_2}$

3. Καταλυτική οξείδωση κυρίως προς διμεθυλοβουτανόνη:

$\mathrm{(CH_3)_3CCH_2CH_3 + O_2 \xrightarrow[\triangle]{Cu} (CH_3)_3CCOCH_3 + H_2O}$

Αλογόνωση

$\mathrm{(CH_3)_3CCH_2CH_3 + X_2 \xrightarrow[\triangle]{UV} aXCH_2C(CH_3)_2CH_2CH_3 + b(CH_3)_3CCHXCH_3 + c(CH_3)_3CCH_2CH_2X + HX}$

• Δραστικότητα των X₂: F₂ > Cl₂ > Br₂ > Ι₂.
• όπου 0<a,b,c<1, a+b+c = 1, διαφέρει ανάλογα με το αλογόνο:

• Τα F και Cl είναι πιο δραστικά και λιγότερο εκλεκτικά. Η αναλογία των αλογονιδίων τους εξαρτάται κυρίως από τη στατιστική αναλογία των προς αντικατάσταση ατόμων H. Ειδικά για το χλώριο θα έχουμε:

• 2,2-διμεθυλοχλωροβουτάνιο: 9·1 = 9
• 3,3-διμεθυλο-2-χλωροβουτάνιο: 2·3,8=7,6
• 3,3-διμεθυλο-1-χλωροβουτάνιο: 9·1 = 6

Δηλαδή το μίγμα που προκύπτει είναι: 2,2-διμεθυλοχλωροβουτάνιο 39,8%, 3,3-διμεθυλο-2-χλωροβουτάνιο 33,6%, 3,3-διμεθυλο-1-χλωροβουτάνιο 26,5%.

• Τα Br και I είναι πιο εκλεκτικά και λιγότερο δραστικά. Η αναλογία των αλογονιδίων μεταβάλλεται προς όφελος του 2-αλο-3,3-διμεθυλοβουτάνιου που έχει το X σε δευτεροταγές άτομο C (άτομο C που συνδέεται με άλλα 2 άτομα C).

• Ειδικά για το βρώμιο θα έχουμε:

• βρωμο-2,2-διμεθυλοβουτάνιο: 9·1 = 9
• 2-βρωμο-3,3-διμεθυλοβουτάνιο: 2·82=164
• 1-βρωμο-3,3-διμεθυλοβουτάνιο: 6·1 = 6

Δηλαδή το μίγμα που προκύπτει είναι: βρωμο-2,2-διμεθυλοβουτάνιο 5%, 2-βρωμο-3,3-διμεθυλοβουτάνιο 91,6%, 1-βρωμο-3,3-διμεθυλοβουτάνιο 3,3%.

Ανάλυση του μηχανισμού της χλωρίωσης του CH₃CH₂C(CH₃)₃:

1. Έναρξη: Παράγονται ελεύθερες ρίζες.

$\mathrm{Cl_2 \xrightarrow[\triangle]{UV} 2Cl^\bullet - 239 kJ}$

• Η απαιτούμενη ενέργεια προέρχεται από το υπεριώδες φως (UV) ή θερμότητα (Δ).

2. Διάδοση: Καταναλώνονται οι παλιές ελεύθερες ρίζες, σχηματίζοντας νέες.

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_3 + Cl^\bullet \xrightarrow{} 0,4CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2^\bullet + 0,34CH_3CH^\bullet C(CH_3)_3 + 0,27 {}^\bullet CH_2CH_2C(CH_3)_3 + HCl + 14 kJ}$
$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2^\bullet + Cl_2 \xrightarrow{} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2Cl + Cl^\bullet + 100 kJ}$
$\mathrm{CH_3CH^\bullet C(CH_3)_3 + Cl_2 \xrightarrow{} CH_3CH(Cl)C(CH_3)_3 + Cl^\bullet + 100 kJ}$
${}\mathrm{^\bullet CH_2CH_2C(CH_3)_3 + Cl_2 \xrightarrow{} ClCH_2CH_2C(CH_3)_3 + Cl^\bullet + 100 kJ}$

3. Τερματισμός: Καταναλώνονται μεταξύ τους οι ελεύθερες ρίζες, κατά τη στατιστικά σπάνια περίπτωση της συνάντησής τους.

$\mathrm{2Cl^\bullet \xrightarrow{} Cl_2 + 239 kJ}$
$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2^\bullet + Cl^\bullet \xrightarrow{} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2Cl + 339 kJ}$
$\mathrm{CH_3CH^\bullet C(CH_3)_3 + Cl^\bullet \xrightarrow{} CH_3CH(Cl)C(CH_3)_3 + 339 kJ}$
$\mathrm{{}^\bullet CH_2CH_2C(CH_3)_3 + Cl^\bullet \xrightarrow{} ClCH_2CH_2C(CH_3)_3 + 339 kJ}$
$\mathrm{2CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2^\bullet \xrightarrow{} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2CH_2C(CH_3)_2CH_2CH_3 + 347 kJ}$
$\mathrm{2CH_3CH^\bullet C(CH_3)_3 \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH(CH_3)CH(CH_3)C(CH_3)_3 + 347 kJ}$
$\mathrm{2{}^\bullet CH_2CH_2C(CH_3)_3 \xrightarrow{} (CH_3)_3CCH_2CH_2CH_2CH_2C(CH_3)_3 + 347 kJ}$

• Είναι όμως πρακτικά δύσκολο να σταματήσει η αντίδραση στην παραγωγή μονοααλογονιδίων.

• Αν χρησιμοποιηθούν ισομοριακές ποσότητες CH₃CH₂C(CH₃)₃ και Χ₂ θα παραχθεί μίγμα όλων των αλογονοπαραγώγων του CH₃CH₂C(CH₃)₃.
• Αν όμως χρησιμοποιηθει περίσσεια CH₃CH₂C(CH₃)₃, τότε η απόδοση τωμ μονοπαραγώγων αυξάνεται πολύ, λόγω της αύξησης της στατιστική πιθανότητας συνάντισης CH₃CH₂C(CH₃)₃ με X^. σε σχέση με την πιθανότητα συνάντισης μονοπαραγώγου και X^., που μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή των υπόλοιπων X-παραγώγων.

Παρεμβολή καρβενίων

• Τα καρβένια C-H. Π.χ. έχουμε:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_3 + CH_3Cl + KOH \xrightarrow{} \frac{9}{14} CH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2CH_3 + \frac{3}{14} CH_3CH_2CH_2C(CH_3)_3 + \frac{1}{7} (CH_3)_2CHC(CH_3)_3 + KCl + H_2O}$

• Η αντίδραση είναι ελάχιστα εκλεκτική και αυτό σημαίνει ότι κατά προσέγγιση έχουμε;

1. Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς C_#4H₂-H : 3
2. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς CH-H: 2
3. Παρεμβολή στους εννέα (9) δεσμούς C_#1,#1',#1"H₂-H: 9: 9

Προκύπτει επομένως μίγμα 3,3-διμεθυλοπεντάνιου (~64%), 2,2-διμεθυλοπεντάνιου (~21%) και τριμεθυλοβουτάνιου (-14%).

Νίτρωση

• Αντιδρά με ατμούς HNO₃ στην αέρια φάση:

$\mathrm{CH_3CH_2C(CH_3)_3 + HNO_3 \xrightarrow{\triangle} aCH_3CH_2C(CH_3)_2CH_2NO_2 + b(CH_3)_3C(CH_2)CH_2NO_2 + cCH_3CH(NO_2)C(CH_3)_3 + H_2O}$

όπου 0<a,b,c<1, a + b + c = 1.

Καταλυτική ισομερείωση

To 2,3-διμεθυλοβουτάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς εξάνιο, 2-μεθυλοπεντάνιο, 2-μεθυλοπεντάνιο και 2,3-διμεθυλοβουτάνιο:

$\mathrm{CH_3CH_2CH_2CH_2CH_2CH_3 \stackrel{AlCl_3}{\overrightarrow\longleftarrow} CH_3CH_2CH_2CH(CH_3)_2 \stackrel{AlCl_3}{\overrightarrow\longleftarrow} CH_3CH_2CH(CH_3)CH_2CH_3 \stackrel{AlCl_3}{\overrightarrow\longleftarrow} (CH_3)_4C \stackrel{AlCl_3}{\overrightarrow\longleftarrow} CH_3CH(CH_3)CH(CH_3)CH_2CH_3}$

Χρήσεις

• Είναι συστατικό της βενζίνης που χρησιμοποιείται ως καύσιμο και διαλυτικό.
• Πρώτη ύλη συνθέσεων μέσω των αλογονοπαραγώγων του.

_Πηγές

• _{Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972}
• _{Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991}
• _{SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999}
• _{Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982}