Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς (Bogdan Bogdanović) (20 Αυγούστου 1922 - 18 Ιουνίου 2010) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας, ουρμπανιστής, δοκιμιογράφος. Δίδαξε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, στη σχολή Αρχιτεκτονικής, όπου επίσης υπηρέτησε ως πρύτανης.

Ο Μπογκντάνοβιτς έγραψε πολυάριθμα άρθρα σχετικά με τον ουρμπανισμό, ειδικά για τις μυθικές και συμβολικές απόψεις του, μερικές από τις οποίες εμφανίστηκαν σε διεθνή περιοδικά όπως τα El País, Svenska Dagbladet και άλλα. Ήταν επίσης μπλεγμένος και στην πολιτική, σαν επαναστάτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αργότερα σαν δήμαρχος του Βελιγραδίου. Όταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (Slobodan Milošević) ήρθε στην εξουσία και ο εθνικισμός κέρδισε έδαφος στη Γιουγκοσλαβία, ο Μπογκντάνοβιτς έγινε αντιρρησίας.

Οι κύριες δουλειές του είναι μνημεία χτισμένα στην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Πιο συγκεκριμένα, το μνημειώδες μπετονένιο γλυπτό στο Jasenovac.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπογκντάνοβιτς γεννήθηκε από οικογένεια αριστερών διανοούμενων. Ο πατέρας του Μίλαν ήταν κριτικός λογοτεχνίας, πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων και διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο.

Ξεκινώντας το 1940, ο Μπόγκνταν, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Συμμετείχε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σαν επαναστάτης και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και τραυματίστηκε σοβαρά στην ανατολική Βοσνία. Παρά τους τραυματισμούς του, συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα με την αποφοίτηση του (1950), ως βοηθός καθηγητή στο τμήμα του ουρμπανισμού (από το 1953), αργότερα ως λέκτορας (1960), ως έκτακτος καθηγητής και πρόεδρος της Γιουγκοσλαβικής Ένωσης Αρχιτεκτόνων (1964), κοσμήτορας της σχολής αρχιτεκτόνων και αντιστοίχως μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (1970) και καθηγητής (1973). Το 1981 αποχώρησε από την Ακαδημία και του ανατέθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή το 1987.

Όντας ένθερμος αριστερός, ο Μπογκντάνοβιτς αντιτίθεται στον αυξανόμενο εθνικισμό μεταξύ των ηγετών. Ωστόσο, έγινε δήμαρχος του Βελιγραδίου το 1982 με την πρωτοβουλία του Ivan Stambolić, οποίος τον καιρό εκείνο ήταν πρόεδρος της οργάνωσης των κομμουνιστών της Σερβίας. Παρέμεινε στο γραφείο για μια περίοδο, μέχρι το 1986. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, οργάνωσε ένα διεθνή διαγωνισμό για την ολοκληρωτική ανοικοδόμηση του Νέου Βελιγραδίου. Όλες οι υποβολές συμμετοχής έχουν εξαφανιστεί.

Μετά τη θητεία του στο γραφείο, διορίστηκε από το Μιλόσεβιτς ως μέλος την Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης των κομουνιστών της Σερβίας. Δέχτηκε υπό τον όρο ότι δε θα μπορούσε να παρίσταται στις συναντήσεις καθώς «είχε πιο σημαντικά πράγματα να κάνει». Τον επόμενο χρόνο έστειλε στον Μιλόσεβιτς ένα αντιεθνικιστικό γράμμα με έκταση μεγαλύτερη από 60 σελίδες, το οποίο περιείχε Σταλινικό-λεξικό σατιρίζοντας το εθνικιστικό ύφος λόγου του παραλήπτη και τον περίφημο θρήνο για τη Σερβία πάνω στο θέμα «Η Σερβία κουράστηκε» (από τους ηγέτες της). Η κεντρική επιτροπή απάντησε, «Μπορείτε να στείλετε το γράμμα, στο οποίο κριτικάρετε τη δουλειά της όγδοης συγκέντρωσης το οποίο δεν μας έχει φτάσει, στην Κεντρική Επιτροπή, αν το θεωρείτε αναγκαίο». Το γράμμα, σε συνδυασμό με άλλους χαρακτηρισμούς για το Μιλόσεβιτς, οδήγησε σε προσπάθειες παραβίασης του διαμερίσματος του Μπογκντάνοβιτς, απειλές για θανάτωση χωρίς δίκη και τον αποκλεισμό του από την Κεντρική Επιτροπή. Αυτές οι επιθέσεις, ωστόσο, δεν τον απέτρεψαν από το να ανανεώσει τις αντι-εθνικιστικές του δηλώσεις όταν οι Γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι ξεκίνησαν στην αρχή της δεκαετίας του ’90, για άλλη μια φορά εγείροντας επιθέσεις και μια καμπάνια από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Πολιτείας.

Το 1933 ο Μπογκντάνοβιτς στάλθηκε σε εξορία στο Παρίσι με τη γυναίκα του, Ksenija. Ο γιουγκοσλαβικός κύκλος αποίκων εκεί είχε ισχυρές εθνικιστικές τάσεις οι οποίες οδήγησαν το ζευγάρι να μετακομίσει στη Βιέννη ακολουθώντας την πρόσκληση ενός φίλου, Milo Dor. Ο Μπογκντάνοβιτς πέθανε σε ένα νοσοκομείο στη Βιέννη στις 18 Ιουνίου του 2010, μετά από καρδιακή προσβολή.

Το διδακτικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, ο Μπογκντάνοβιτς διεξήγαγε το μάθημα των διαλέξεων «Η ανάπτυξη των σχεδίων πόλεως» (αργότερα ονομαζόμενο σαν «Ιστορία της Πόλης»), ξεκινώντας το 1962. Ως καθηγητής και κοσμήτορας, προσπάθησε να αναμόρφωση τη διδασκαλία της αρχιτεκτονικής και να εισάγει μια στοιχειώδη δημοκρατία στο πανεπιστήμιο, αλλά το κόμμα τον ανάγκασε να παραιτηθεί πριν θέσει τα σχέδια του σε εφαρμογή.

Το 1976 ξεκίνησε να διδάσκει σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο σε ένα χωριό στο Mali Popović κοντά στο Βελιγράδι για την υλοποίηση ενός εναλλακτικού πρότζεκτ, συγκεκριμένα του «σχολείου για τη φιλοσοφία της αρχιτεκτονικής». Το μάθημα που ονομαζόταν Συμβολικές Μορφές σε αναφορά προς τον Ernst Cassirer, δεν είχε σταθερό ωράριο και εφάρμοζε τις την εφεύρεση νέων συστημάτων συγγραφής, την ερμηνεία μη υπαρκτών κειμένων, καθώς και μεθόδων συγγενών με την ελεύθερη συναναστροφή και τη γεματρία. 14 χρόνια μετά, όταν οπαδοί του Μιλόσεβιτς έκαναν επιδρομή στη σχολή, το αποτέλεσμα του γράμματος του Μπογκντάνοβιτς, πολύ από το συλλεγμένο υλικό – τεκμήρια των μαθημάτων, σχέδια, ακουστικό υλικό, βιντεοκασέτες, οπτικές συσκευές- καταστράφηκε.

Τα έργα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αρχιτεκτονικό και συγγραφικό έργο του Μπογκντάνοβιτς χαρακτηρίζεται από μια αφθονία στολιδιών. Επηρεάζεται από τον Ρομαντισμό και τη Βικτοριανή αρχιτεκτονική, το σουρεαλισμό, τη μεταφυσική, τον Εβραϊκό συμβολισμό και την Καμπάλα. Ο Μπογκντάνοβιτς ήταν αντιτιθέμενος στις αρχιτεκτονικές θεωρίες του Άντολφ Λως (Adolf Loos) όπως αυτές αναπτύχθηκαν στην έκθεση Ornament and Crime και επιχειρηματολόγησε για τη σημασιολογική μεγαλοπρέπεια του διακοσμητικού σήματος.

Αναμνηστικά Μνημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1951 ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς κέρδισε ένα διαγωνισμό για το σχεδιασμό ενός μνημείου για τα Εβραία θύματα του φασισμού, προορισμένο να χτιστεί στο κοιμητήριο Sephardic στο Βελιγράδι. Αν και ο ίδιος δεν ήταν θρησκόληπτος, αυτή η επαφή με τον Εβραϊκό εσωτερικισμό επηρέασε πολύ την περαιτέρω δουλειά του. Από τότε και μέχρι το 1981, του ανατέθηκε από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (Josip Broz Tito) να επινοήσει περισσότερα από 20 μνημεία και αναμνηστικά μέρη κατά του φασισμού και της στρατοκρατίας, τα οποία ανεγέρθηκαν σε όλες τις δημοκρατίες την Γιουγκοσλαβίας. Για να εξυπηρετούν ως κενοτάφια για όλα τα θύματα του φασισμού, ανεξάρτητα από εθνικότητα και θρησκεία, απογυμνωμένα από κάθε σύμβολο κομμουνισμού ή οποιαδήποτε άλλης ιδεολογίας. Ανταυτού, βασίζονται σε αρχαϊκές, μυθολογικές μορφές, σε οξεία αντίθεση με τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αυτή η σύμβαση, επίσης, εξυπηρετούσε και την επιθυμία του Τίτο να δώσει έμφαση στην ανεξαρτησία της χώρας του από τη Σοβιετική Ένωση.

Παραδείγματα από τέτοια μνημεία είναι:

  • Μνημείο για τα Εβραία θύματα του φασισμού, Βελιγράδι, κοιμητήριο Sephardic, 1952
  • Αναμνηστικός τάφος για τα θύματα του Φασισμού, Sremska Mitrovica, 1960
  • Ομαδικό κενοτάφιο για τους πεσόντες στρατιώτες της αντίστασης, Prilep, 1961
  • Συμβολική νεκρόπολη, Slobodište (κοντά στο Kruševac), 1965
  • Partisan monument, Mostar, 1965
  • Jasenovac monument, Jasenovac, 1966. Το μνημείο αυτό αποτελείται από σκυρόδεμα σε προένταση, ο ξυλότυπος του οποίου κατασκευάστηκε από καραβομαραγκούς. Είναι γνωστό ως το Πέτρινο Λουλούδι.
  • Αναμνηστικό κοιμητήριο, Leskovac, 1971
  • Ομαδικό κενοτάφιο, Bela Crkva, 1971
  • Αναμνηστικό για τους πεσόντες στρατιώτες σε όλους τους απελευθερωτικούς πολέμους, Knjaževac, 1971
  • Λειψανοθήκη αφιερωμένη στους Σέρβους και Αλβανούς επαναστάτες του πολέμου 1941–1945, Kosovska Mitrovica, 1973
  • Πολεμικός τάφος, Štip, 1974
  • Ομαδικό κενοτάφιο θυμάτων, Travnik, 1975
  • Λειψανοθήκη για τους νεκρούς πολεμιστές της ελευθερίας, Vlasotince, 1975
  • Μνημείο ελευθερίας, Berane, 1977
  • Αναμνηστικό πάρκο Dudi, Vukovar, 1980
  • Μνημειακή περιοχή με μαυσωλείο για τους μαχητές, Čačak, 1980
  • Αναμνηστικό πάρκο Garavice με κενοτάφιο αφιερωμένο στα 12.000 θύματα πολίτες των ναζί, Bihać, 1981
  • Μαυσωλείο αφιερωμένο στους πρώτους που πεθάναν στις αντιφασιστικές εξεγέρσεις, Popina (near Vrnjačka Banja), 1981

Οικισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπογκντάνοβιτς αρνήθηκε να συμμετάσχει στον σχεδιασμό εθνικών ακινήτων στέγασης τα οποία μοιάζανε για αυτόν σαν «φέρετρα από σκυρόδεμα» και είχαν μόνο «δύο τύπου παραθύρων». Συνεπώς, ένα και μόνο οικισμό: ένα ακίνητο για κατοίκηση για το υδροτεχνικό ινστιτούτο "Jaroslav Černi" στους πρόποδες του βουνού Avala κοντά στο Βελιγράδι, το 1953. Τα σπίτια είναι κυρίως χτισμένα από πέτρα και με το σουρεαλιστικό, παλιομοδίτικο στυλ τους, τα βαριά πλαίσια των παραθύρων τους και τις υπερμεγέθης καμινάδες τους, είναι ηθελημένα χωρισμένα από την κοινότυπη αρχιτεκτονική της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο.

Άλλα αρχιτεκτονικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλα έργα της αρχιτεκτονικής του περιλαμβάνουν την ανοικοδόμηση της βίλας της βασίλισσας Natalija (Smederevo, 1961) και της Αγίας τράπεζας του Adonis (Labin, 1974).

Ο Μπογκντάνοβιτς ήταν ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς ακαδημίας της αρχιτεκτονικής η οποία ιδρύθηκε το 1987 και αλλοεθνές μέλος της Ρωσικής ακαδημίας αρχιτεκτονικής (από το 1994), αντιστοίχως μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας καλών τεχνών (από το 1988) και μέλος στο Collegium Europaeum Jenense (University of Jena, από το 2000). Το 2002, εκλέχθηκε τιμώμενο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα βραβεία και οι διακρίσεις περιλαμβάνουν:

  • Βραβείο October της πόλης του Βελιγραδίου (για το μνημείο στην Sremska Mitrovica, 1961)
  • Χρυσό μετάλλιο της πόλης του (Οκτώβρης, 1966)
  • Menção honrosa («αξιότιμη αναφορά» στο São Paulo Art Biennial, 1973)
  • Βραβείο της Εβδόμης Ιουλίου (1979)
  • Βραβείο του Αντι-φασιστικού Συμβουλίου της εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας. (1981)
  • Βραβείο Piranesi (1989)
  • Herder Prize (1997)
  • Austrian Cross of Honour for Science and Art, 1st class (2002)[26]
  • Χρυσό Μετάλλιο για την Αξιόλογη Υπηρεσία του στην επαρχεία της Βιέννης (2003).

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Urbanisticke mitologeme", Bogdanovic, Bogdan, Beogdan, 1966
  • "Urbs & logos : ogledi iz simbologije grada", Bogdanovic, Bogdan, Novi Sad, 1976

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα