Μπυτ-ω-Κάιγ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 48°49′41″N 2°21′06″E / 48.827972°N 2.351568°E / 48.827972; 2.351568

Η κορυφή της Μπυτ-ω-Κάιγ στο σταυροδρόμι των οδών Cinq-Diamants και Butte-aux-Cailles.

Η Μπυτ-ω-Κάιγ είναι συνοικία του Παρισιού η οποία βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του 13ου Δημοτικού Διαμερίσματος.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άποψη από την rue Barrault το 1900.
Το Πέρασμα Βαντρεζάν κατά το 1900 (αρχείο Εζέν Ατζέ).

Αρχικώς, επρόκειτο για έναν λόφο ο οποίος ήταν καλυμμένος από λιβάδια και δάση, ενώ βρίσκονταν χτισμένοι αρκετοί ανεμόμυλοι και επιτηρούσε τον ποταμό Μπιέβρ από ύψος 62 μέτρων. Η Μπυτ-ω-Κάιγ οφείλει την ονομασία της στον Πιέρ Κάιγ, ο οποίος την αγόρασε το 1543[1].

Κατά τον 17ο αιώνα, πραγματοποιείτο εξορυκτική εκμετάλλευση του ασβεστόλιθου, όμως οι ποικίλες βιομηχανικές δραστηριότητες[2] καθώς χρησιμοποιούσαν το νερό του Μπιέβρ, όπως οι χρωματουργίες, οι βυρσοδεψίες, τα καθαριστήρια, ακόμη και τα κρεοπωλεία, καθιστώντας την συνοικία ιδιαιτέρως ανθυγιεινή.

Τη διετία 1784-1785, το τείχος των αρχιτελώνηδων χτίστηκε στο νότιο τμήμα του λόφου, στην τοποθεσία του σημερινού Boulevard Auguste-Blanqui, τοποθετώντας, πλέον, την Μπυτ-ω-Κάιγ στην είσοδο της πόλης.

Το 1860, η Μπυτ, η οποία ανήκε, τότε, στην κοινότητα του Ζεντιγί, προσχώρησε στα εδάφη του Παρισιού που προσάρτησε μερικώς ή ολοκληρωτικά γειτονικές κοινότητες.

Από το 1828 έως το 1910, ο Δήμος του Παρισιού ξεκίνησε έργα υπογειοποίησης του Μπιέβρ, ενώ η Μπυτ έλαβε σταδιακά την σημερινή της μορφή στις αρχές του 20ού αιώνα, παραμένοντας ένα χωριό του περασμένου αιώνα στην καρδιά του Παρισιού[3]. Η ιδιαιτερότητα αυτή οφείλεται στα λατομεία ασβεστόλιθου που δεν επιτρέπουν την δόμηση, μέχρι σήμερα, βαρέων κτιρίων. Ωστόσο, το σύνολο σχεδόν των ρηγμάτων που είχαν προκληθεί από την εξόρυξη έχουν σφραγιστεί ή επιχωματωθεί. Έτσι, τα λατομεία είναι ιδιαιτέρως απρόσιτα στους κατάφιλους.

Αρτεσιανό φρέαρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πάνω σε μια ιδέα του Φρανσουά Αραγκό ο οποίος ήθελε να τροφοδοτήσει την συνοικία με νερό και να ρίξει το υπόλοιπο στον Μπιέβρ καθώς η στάθμη του είχε χαμηλώσει ιδιαιτέρως, αποφασίστηκε η με γεώτρηση διάνοιξη ενός αρτεσιανού φρέατος με διάταγμα του νομάρχη Ωσμάν με ημερομηνία την 19η Ιουνίου 1863[4]. Τα έργα δεν ξεκίνησαν παρά στις 28 Αυγούστου 1866, με την ανέγερση ενός ξύλινου πύργου γεώτρησης.

Εμπρός στις τεχνικές δυσκολίες που συνάντησαν, οι εργασίες διακόπηκαν το 1872, και μονάχα ο ξύλινος πύργος, εγκαταλειμμένος, παραμένει ακόμη μάρτυρας αυτής της απόπειρας στην Place du Puits-Artésien η οποία μετονομάστηκε έκτοτε Place Paul-Verlaine. Ξαναξεκίνησαν το 1893 υπό την διεύθυνση του επιστήμονα Πωλέν Αρώ[5], με το νερό που αντλούνταν από βάθος 582 μέτρων να φτάνει στην επιφάνεια για πρώτη φορά το 1903, με θερμοκρασία 28°C και με ημερήσιο ρυθμό ροής της τάξεως των 6.000 m3. Εκείνη την εποχή, ο Μπιέβρ ήταν ήδη σε διαδικασία υπογειοποίησης, και δεν υπήρχε, πλέον, περίπτωση να χυθεί σε αυτή το νερό του αρτεσιανού φρεατίου. Δεν ήταν παρά το 1924, κατά την κατασκευή της κοντινότατης Πισίνας της Μπυτ-ω-Κάιγ που η τελευταία τροφοδοτήθηκε από αυτό το νερό ποιότητας. Το έτος 2000, η πηγή σκάφτηκε ακόμη πιο βαθιά, φτάνοντας τα 620 μέτρα βάθους[3].

Γεγονότα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κτίρια, μνημεία και σημαντικές τοποθεσίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Télécom ParisTech (παλαιότερα Εθνική Ανωτάτη Σχολή Τηλεπικοινωνιών), η οποία καταλαμβάνει τον χώρο μεταξύ των οδών Barrault, Vergniaud, Tolbiac και Daviel, στην δυτική πλαγιά. Την περίοδο κατά την οποία ήταν γνωστή ως Ανώτατη Σχολή των Τηλεφωνικών Συσκευών & Τηλεγράφων (ESPT), μετακόμισε το 1934 σε χώρο γραφείων από τον οποίο είχε αποχωρίσει η βιομηχανία γαντιών Noblet, όπως μαρτυρά το λογότυπο αποτελούμενο από ένα N και δύο αναποδογυρισμένα C, το οποίο επαναλαμβάνεται αρκετές φορές στην πρόσοψη της rue Barrault.

Στην κύρια πρόσοψη, στον αριθμό 46 της rue Barrault, παρατηρείται ένα αβαθές ανάγλυφο το οποίο χρονολογείται στο 1962 όταν και το δημιούργησαν ο γλύπτης Φελίξ Ζοφρ (1903-1989) και ο αρχιτέκτονας Μαρσέλ Σαπέ. Φέρει την παρακάτω επιγραφή : « L'homme au cours des âges utilise les forces élémentaires pour les transmissions ». Έξι πρόσωπα χρησιμοποιούν, σε αυτό, συμβολικά το καθένα τους μια διαφορετική μορφή μετάδοσης σε απόσταση : τη όραση, τα ταχυδρομικά περιστέρια, μια τρομπέτα, την φωτιά - χωρίς αμφιβολία υπό την μορφή σημάτων καπνού - το χτύπημα των χεριών και την φωνή.

Δύο βήματα από εκεί, πάντα στην κύρια πρόσοψη, όμως στον αριθμό 42, ένα άλλο αβαθές ανάγλυφο μικρότερου μεγέθους, δημιούργημα του ίδιου καλλιτέχνη, φέρει την επιγραφή « De la terre au cosmos » και αναπαριστά αποτυπώματα ανθρώπινων ποδιών, καθώς και αρκετά αστέρια.

Άλλα μνημεία :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Gérard Conte, C'était hier… Le 13e arrondissement, L.M. - Le Point, 1992 (ISBN 2-904463-04-6), p. 99.
  2. Renaud Gagneux, Jean Anckaert, Gérard Conte, Sur les traces de la Bièvre parisienne, éditions Parigramme, 2002 (ISBN 2-84096-238-1), p. 29-43.
  3. 3,0 3,1 La Butte aux Cailles, un village entre les murs, lefigaro.fr, 13 mars 2012
  4. Gérard Conte, C'était hier… Le 13e arrondissement, L.M. - Le Point, 1992 (ISBN 2-904463-04-6), p. 101.
  5. Jacques Hillairet, Dictionnaire historique des rues de Paris, éditions de Minuit, 1985 (ISBN 2707310549), p. 246.
  6. Jean-Pierre Thomas, Le guide des effigies de Paris, L'Harmattan, 2002 (ISBN 9782747523141), p. 123
  7. Petite Alsace
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • La Butte-aux-Cailles, Gaston Digard, éditions municipales, Paris, 1995
  • Gérard Conte, C'était hier… Le 13e arrondissement, éditions L.M. - Le Point, 1992.
  • Renaud Gagneux, Jean Anckaert, Gérard Conte, Sur les traces de la Bièvre parisienne, éditions Parigramme, 2002.
  • Jacques Hillairet, Dictionnaire historique des rues de Paris, Paris, éditions de Minuit, 1985
  • Catherine Vialle, Je me souviens du 13e arrondissement, éditions Parigramme, 1995.
  • Philippe Lucas, Mémoire des Rues : Paris XIIIe arrondissement, éditions Parimagine 2004.
  • René Dubail, D'hier à aujourd'hui : le XIIIe arrondissement, Les Éditions municipales, 1999.
  • "La vallée de la Bièvre... à pied" Topoguides - Collection Randocitadines. Entièrement réalisé par des bénévoles des Comités régionaux et départementaux franciliens.