Μονή Ροζινού
Η Ιερά Μονή Ροζινού Βουλγ.(Роженски манастир) είναι το μεγαλύτερο μοναστήρι και ένα από τα λίγα μεσαιωνικά μοναστήρια της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πίριν στη νοτιοδυτική Βουλγαρία σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βορειοανατολικά του Μελενίκου κοντά στο χωριό ρόζιν.
Πίνακας περιεχομένων |
Μητροπολίτες [Επεξεργασία]
Άξιοι ιεράρχες συλλειτουργούσαν με ιερείς στις μεγάλες και μικρές γιορτές της ορθοδοξίας, όπως ο Μητροπολίτης Μελενίκου Αλέξανδρος (1891-1894), Κωνσταντίνος (1894-1900), Ιωακείμ Φορόπουλος (1900-1903), Ειρηναίος (1903-1910) και Αιμιλιανός ως έσχατος (1910-1913).
Ιστορικά στοιχεία [Επεξεργασία]
Η παλαιότερη γραπτή πηγή που πιστοποιεί την ύπαρξη του μοναστηριού είναι μια σημείωση από ένα χειρόγραφο έτους 1551 που ανήκει στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Η προφορική παράδοση συνδέει την ίδρυσή της με το όνομα του δεσπότη Αλεξίου Σλάβου και τις αρχές του ΙΓ’ αιώνα, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες που να την επιβεβαιώνουν. Το 1597 το μοναστήρι ανακαινίσθηκε ως μετόχι της Μονής Ιβήρων. Μετά το 1912 πέρασε στη δικαιοδοσία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, αλλά η αντιδικία σχετικά με την υπαγωγή της έληξε μόλις το 1921, όταν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης την επιδίκασε στη Βουλγαρία. Σήμερα, παρά την χρόνια έλλειψη μοναχών, η μονή εξακολουθεί και λειτουργεί κανονικά.
Αγιογραφίες [Επεξεργασία]
Η εκκλησία της Μονής κοσμείται με υπέροχες τοιχογραφίες του 14ου αι. όλων σχεδόν των αγίων του εορτολογίου, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Χριστόφορος που εικονίζεται με καφαλή ...κυνός. Τα φωτοστέφανα των αγίων είναι ανάγλυφα. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα κοσμούνται με τρομακτικές παραστάσεις από τη Δευτέρα παρουσία, σαν εκείνες που, κατά την παράδοση, χρησιμοποιήθηκαν από τους ιεραπόστολους Κύριλλο και Μεθόδιο για να πείσουν τον τσάρον των Βουλγάρων Βόριν τον Ι (852-889), να προσέλθει μαζί με τους υπηκόους του στον χριστιανισμό.
Υπόθεση Γεωργίου Τριανταφυλλίδη (Affaire Putois) [Επεξεργασία]
Το 1910 τοποθετήθηκε με την υπόδειξη του Εθνικού κέντρου από την Μονή Ιβήρων ως ενοικιαστής των κτημάτων της Μονής Ροζινού ο Γεώργιος Τριανταφυλλίδης, υπαξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, που εμφαίσθηκε με κανονικό γαλλικό διαβατήριο ως Γάλλος πολίτης M. Georges Putois, ο οποίος είχε εργασθεί σε κάποια γαλλική αποικία όπου έμαθε καλά τη γαλλική γλώσσα και απέκτησε, άγνωστο πως, και την γαλλική ιθαγένεια.
Αυτός λοιπόν ο Γάλλος εγκαταστάθηκε ως διαχειριστής στη μονή, όπου ύψωσε την γαλλική σημαία, αλλά παραπλεύρως αυτής και την ελληνική και εσχημάτισε αντάρτικο σώμα από νέους μελενικιώτες με το πρόσχημα αντιμετώπισης των κατά των χωρίων επιδρομών.
Για να φαίνεται γνήσιος Γάλλος φορούσε μπερέ αλπινιστού, έδιδε συχνά πολυτελή γεύματα προς τιμήν των τουρκικών αρχών και έστελνε ως δώρα στον Γενικό Πρόξενο της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη φιάλες οίνου προερχόμενες δήθεν από τα αμπέλια της Μονής, στην πραγματικότητα όμως από τις οιναποθήκες των Μελενικίων με ετικέτες «Ferme de Rozino. G. Putois Vin Blanc Rouge, Vin Vicux Menlik». [1]
Ντόλνου Φρέγκου (κάτω ο Φράγκος) [Επεξεργασία]
Ο Monsieur G. Putois φρόντισε για την περισυλλογή και περιφρούρηση αλλά και τη συστηματική καλλιέργεια των κτημάτων της μονής με πιέσεις και απειλές στους δυστροπούντες σλαυόφωνους κολλήγους οι οποίοι, ένα Σάββατο, ημέρα εβδομαδιαίας αγοράς στο Μελένικο πραγματοποίησαν συλλαλητήριο διαμαρτυρίας κατά του Γάλλου διαχειριστή με τις κραυγές «Ντόλου Φρέγκου-Κάτω ο Φράγκος». Στους διαδηλωτές μίλησε κάποιος δάσκαλος ρωτώντας τους «Μπίβαλι (επιτρέπεται σε ένα άτομο να εκμεταλλεύεται τόσους κολλήγους). Οι διαδηλωτές όμως δεν κατάλαβαν την ακριβή έννοια της βουλγαρικής λέξης, γιατί αυτοί μιλούσαν το γνωστό σλαυικό ιδίωμα, φώναξαν «μπίβα» δηλ, επιτρέπεται. Νε μπίβα μπρε αναφώνησε ο δάσκαλος. [2]
Η διεκδίκηση της Μονής [Επεξεργασία]
Κατά την διάρκεια της μισθωτικής περιόδου ο αναστείλας την κομιτατζίδικη δράση του μετά τη ανακήρυξη του Συντάγματος και διαμένων στο Μελένικο Γιάνε Σαντάνσκι, εξεδήλωσε διαθέσεις καταλήψεως της μονής ως διεκδικουμένης από τους Βουλγάρους. Έκτοτε εγκαταστάθηκε στη μονή απόσπασμα τουρκικού στρατού που απαγόρευε την είσοδο στη μονή για κάθε ξένο που δεν διατελούσε στην υπηρεσία του μισθωτού μέχρι να ρυθμισθεί το ζήτημα στην Κωνσταντινούπολη.(Κωνσταντίνος Τσώπρος, ό.π. σ. 44).
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Κωνσταντίνος Τσώπρος, Αναμνήσεις (Μελένοικο-Θεσσαλονίκη) σ. 47 GR ISSN: 0773-862X
- ↑ Κωνσταντίνος Τσώπρος, Αναμνήσεις (Μελένοικο-Θεσσαλονίκη) σ. 49 GR ISSN: 0773-862X
Πηγές [Επεξεργασία]
- Κωνσταντίνος Τσώπρος, Αναμνήσεις από το Μελένικο, 1964, 1992 κεφ. VII (IMXA)
