Μεταλλικό Κιλκίς
| Μεταλλικό | |
|---|---|
| Νομός | Κιλκίς |
| Δήμος | Κιλκίς |
| Πληθυσμός | 371[1] (2001) |
| Ταχ. κώδ. | 61100 |
| Τηλ. κωδ. | 23410 |
| Παλαιά ονομασία | Γιάννες |
Δυτικά της πόλης του Κιλκίς σε απόσταση 3 χιλιομέτρων βρίσκεται το χωριό Μεταλλικό. Η παλιά του ονομασία είναι Γιάννες[2]. Ανήκε στην κοινότητα Αρμουτσής (στην συνέχεια μετονομασθείσα σε κοινότητα Μεγάλης Βρύσης) και η μετονομασία του σε Μεταλλικό έγινε τον Αύγουστο του 1926[3].
Το 1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεγάλης Βρύσης στον Δήμο Κιλκίς. Οι κάτοικοί του στην συντριπτική πλειοψηφία είναι πρόσφυγες από την περιοχή του Καυκάσου και συγκεκριμένα από το χωριό Βεζίνκιοϊ (Vezin Köyü), σήμερα Ολτσουλού (Olculu) σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πόλη του Καρς και σε υψόμετρο 1900 μέτρα. Στο χωριό αυτό μετακινήθηκαν το 1878-1882 από διάφορα χωριά του Πόντου όπως Άλμη, Βαρενού, Τσιάγλ, Ίμερα, Κανάκ, Μοναστήρ, Κάν, Άρδασσα, Τεμιρτζήκιοϊ περιοχής Αργυρούπολης Πόντου, Ματσούκα, Τραπεζούντα, Τοκάτη, Νικόπολη και Χεροίανα αλλά και από περιοχή Σιπιάκ Τιφλίδας.
Πρόκειται για παλαιό χωριό που υπήρχε από την εποχή του Βυζαντίου. Τον 15ο αιώνα παραμένει ένα χριστιανικό χωριό (90%) παρόλο που τα γύρω χωριά έχουν μετατραπεί σε απόλυτα μουσουλμανικά, με μετεγκατάσταση μουσουλμάνων Γιουρούκων. Επίσης, έχει διατηρήσει τις Βυζαντινές οικογένειες, όπως μαρτυρεί και το επίθετο του τοπικού γαιοκτήμονα (Χασάν Μανασής), ο οποίος ήταν εξισλαμισμένος Βυζαντινός γαιοκτήμονας.[4] Μέχρι το 1913 ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οπότε και στο χωριό ζούσαν τουρκικοί, βουλγαρικοί και ελληνικοί πληθυσμοί. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν σε αυτό πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και άλλες περιοχές της Μακεδονίας (1928, πληθυσμός 407 κατοίκων[5]). Ανοικοδομήθηκε μετά το Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό.
Σήμερα, στο χωριό Μεταλλικό κατοικούν και λίγες οικογένειες Σαρακατσαναίων. Στην τελευταία απογραφή του 2001, το χωριό είχε 371 κατοίκους, ενώ το 1991 412 κατοίκους. To 70% των κατοίκων είναι συνταξιούχοι. Ασχολούνται με αγροτικές εργασίες και την κτηνοτροφία, αλλά και στον τομέα υπηρεσιών λόγω της μικρής απόστασης από το Κιλκίς.
Το χωριό είναι γνωστό για το ξινό νερό[6], εξ ου και η ονομασία του ως Μεταλλικό. Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκεται σιδηροδρομικός σταθμός με το ίδιο όνομα. Η μεταβυζαντινή εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Γεώργιος, κατασκευάστηκε από Βούλγαρους στις αρχές του 19ου αιώνα[7] και αγιογραφήθηκε από την οικογένεια αγιογράφων Ζωσιμά από τη Χαλάστρα[8]. Στο χωριό, γίνεται πανήγυρις της εκκλησίας κατά την Πρωτομαγιά και όχι στη γιορτή του ομώνυμου αγίου.
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ Υπουργείο Εσωτερικών - Διοικητική Διαίρεση
- ↑ Πανδέκτης - Μετονομασίες χωριών
- ↑ ΦΕΚ 346/1926
- ↑ Παύλος Γεωργίου Τσαμαντουρίδης (2002). Το Βυζαντινό Κάστρο (Αβρέτ Χισάρ) Παλαιό Γυναικόκαστρο Κιλκίς. Κιλκίς: Μαχητής. σελ. 21, 22. ISBN 960-8040-07-8.
- ↑ Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ), έτος 1928
- ↑ Δήμος Κιλκίς
- ↑ Δήμος Κιλκίς - Διαδρομές
- ↑ Δήμος Κιλκίς, Μοναστηριακός τουρισμός
[Επεξεργασία] Πηγές
- Αλέκος Ιωαννίδης, "Βεζίν-Κιοΐ Μεταλλικό", Εκδόσεις Μαχητής-ΕΠΕ, Μάρτιος 2009
- Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κιλκίς - "Περιδιαβάζοντας στο νομό μας", Μεταλλικό
