Μαύρος Κώδικας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Μαύρος Κώδικας (γαλλ. Code Noir) ήταν ένα διάταγμα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ που τέθηκε σε ισχύ το 1685. Ο Μαύρος Κώδικας όριζε ότι όλοι οι Εβραίοι έπρεπε να εγκαταλείψουν όλες τις γαλλικές αποικίες, απαγόρευε την εξάσκηση κάθε άλλης θρησκείας εκτός από την ρωμαιοκαθολική, περιόρισε τα δικαιώματα των ελεύθερων νέγρων και έθεσε την βάση για το σκλαβοπάζαρο στο γαλλικό αποικιακό κράτος.

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ήθελε να ισχυροποιήσει την εξουσία του στις γαλλικές αποικίες. Η πλειοψηφία του πληθυσμού στις γαλλικές αποικίες στην Καραϊβική αποτελούνταν από σκλάβους, οι οποίοι συχνά έκαναν εξεγέρσεις.

Ο Μαύρος Κώδικας είναι ένα από τα πολλά διατάγματα,των οποίων την ιδέα είχε ο Κολμπέρ. Στις 4 Φεβρουαρίου 1848 καταργήθηκε οριστικά και επίσημα ο Μαύρος Κώδικας και συνεπώς το σκλαβοπάζαρο στην Γαλλία.

Περιεχόμενο των άρθρων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το διάταγμα αποτελούνταν από 60 άρθρα. Μεταξύ άλλων οριζόταν ότι:

  • Οι Εβραίοι δεν έπρεπε να ζουν στις γαλλικές αποικίες
  • Όλοι οι σκλάβοι έπρεπε να βαφτιστούν ρωμαιοκαθολικοί
  • Οποιαδήποτε θρησκεία εκτός της ρωμαιοκαθολικής απαγορεύεται
  • Οι ιδιοκτήτες σκλάβων έπρεπε να είναι ρωμαιοκαθολικοί
  • Όλοι οι υπήκοοι και οι σκλάβοι έπρεπε να τηρούν τις καθολικές γιορτές
  • Σε καθολικές γιορτές απαγορευόταν η πώληση και αγορά σκλάβων
  • Μόνο καθολικοί γάμοι αναγνωρίζονταν από το κράτος
  • Παντρεμένοι άντρες, οι οποίοι αποκτούσαν παιδί με μία σκλάβα, τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο, όπως και ο ιδιοκτήτης της σκλάβας. Αν ο άντρας ήταν ο ίδιος του ιδιοκτήτης της σκλάβας, τότε και το παιδί αλλά και η σκλάβα του παίρνονταν
  • Γάμοι μεταξύ σκλάβων γίνονταν μόνο με την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη
  • Τα παιδιά των παντρεμένων σκλάβων είναι και αυτά επίσης σκλάβοι και ανήκουν στον ιδιοκτήτη
  • Παιδιά από έναν σκλαβωμένο άντρα και μια ελεύθερη γυναίκα ήταν και αυτά ελεύθερα
  • Οι σκλάβοι απαγορευόταν να κουβαλάνε μαζί τους όπλα, παρά μόνο αν τους το επιτρέψει ο ιδιοκτήτης τους
  • Οι σκλάβοι απαγορευόταν να πουλάνε ζαχαροκάλαμο
  • Όταν ένας σκλάβος αρρωστήσει, ο ιδιοκτήτης του έπρεπε να ενδιαφερθεί για αυτόν, και αν δεν το έκανε, τιμωρούνταν ο ίδιος με πρόστιμο
  • Ένας σκλάβος, ο οποίος δέρνει την γυναίκα ή το παιδί του, κρεμάται
  • Σε σκλάβους που το έχουν σκάσει για περισσότερο από έναν μήνα, κόβεται το αυτί τους και σημαδεύονται με καυτό σίδερο. Στη δεύτερη φορά που θα επιχειρήσουν να δραπετεύσουν, κόβεται η αχίλλειος πτέρνα τους και σημαδεύονται πάλι με καυτό σίδερο.

Το πνεύμα του διατάγματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρόλογος του διατάγματος αυτού παρουσιάζει την ιδέα της σκλαβιάς ως ένα γεγονός, χωρίς να του δώσει ούτε την προέλευση ούτε την νομιμότητα. Με γενικό τρόπο, το διάταγμα ορίζει τον σκλάβο ως ένα άτομο χωρίς δικαιώματα στην καλύτερη περίπτωση ως ένα αντικείμενο. Για παράδειγμα, το άρθρο 44 δηλώνει ότι «οι σκλάβοι είναι έπιπλα». Επιπλέον, από το 1724 και μετά, ο Μαύρος Κώδικας απαγορεύει τον γάμο μεταξύ σκλάβων νέγρων και λευκών.

Η εκπληκτική πλειοψηφία των άρθρων αναφέρεται στις υποχρεώσεις των σκλάβων και στις ποινές που θα τους επιβληθούν σε περίπτωση που τις αθετήσουν, μεταξύ αυτών η ποινή του θανάτου αν χτυπήσει τον ιδιοκτήτη του (άρθρο 33), αν έχει κλέψει άλογο ή αγελάδα (άρθρο 35) ή αν έχει επιχειρήσει τρεις φορές να δραπετεύσει (άρθρο 38).

Τα άρθρα τα οποία είναι υπέρ των σκλάβων είναι πολύ ελάχιστα. Για παράδειγμα, το άρθρο 27 ορίζει την παροχή βοήθειας και ιατρικής περίθαλψης από τον ιδιοκτήτη στον σκλάβο σε περίπτωση που ο δεύτερος αρρωστήσει. Επιπλέον το διάταγμα αποβλέπει στο να εκχριστιανίσει τους σκλάβους και μάλιστα στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα και να τους παρέχει μια στοιχειώδη εκπαίδευση.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Code noir της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).