Μαρτίνος Ζαχαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ειδυλλιακή άποψη της Χίου με το φρούριο του Ζαχαρία. 19ος αιώνας
Ιστορικά νομίσματα της Χίου από την εποχή του Ζαχαρία

Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας υπήρξε ηγεμόνας της Χίου και βαρώνος της Χαλανδρίτσας τον 14ο αιώνα. Ήταν μικτής γενουατικής και βυζαντινής καταγωγής.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πατέρας του ήταν ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας. Ο Μαρτίνος ήταν ανδρείος και τολμηρός. Απέκρουσε τους Τούρκους και τους Καταλανούς πειρατές. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του ηγεμόνα της Αχαΐας Φιλίππου, ο οποίος τον ονόμασε στις 21 Μαΐου 1315 βασιλέα της Μικράς Ασίας και του παραχώρησε τα νησιά Οινούσες, Προκοννήσι, Τένεδο, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία και Κω. Συγκυριάρχησε μαζί με τον αδελφό του, και μαζί πέτυχαν από τον Ανδρόνικο Β' το 1319 νέα παράταση της κυριαρχίας τους για άλλα πέντε χρόνια. Η επικύρωση έγινε στο όνομα του Μαρτίνου, ο οποίος εξακολούθησε να πολεμάει τους Τούρκους. Είχε δε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε κατασκεύασε φρούριο οχυρό. Εντωμεταξύ ανέβηκε στο θρόνο ο Ανδρόνικος Γ' και οι Χιώτες έστειλαν τον προύχοντα Λέοντα τον Καλόθετο να περιγράψει στο Βασιλιά τα πλούσια εισοδήματα του νησιού και να προσελκύσει την προσοχή του αυτοκράτορα. Ο Ανδρόνικος Γ' δέχτηκε την υπόσχεση του νησιού να τον βοηθήσουν να διώξει τον Ενετό δυνάστη. Ταυτόχρονα ο Μαρτίνος ήταν επίσης σε ρήξη με τον αδερφό του, Βενέδικτο, ο οποίος είχε σφετερισθεί 6.000 υπέρπυρα από τα εισοδήματα του νησιού. Ο Βενέδικτος και αυτός κατέφυγε στον βασιλιά ζητώντας την καθαίρεση του αδελφού του. Ο Ανδρόνικος με αφορμή το πέρας της χορηγήσας πενταετίας πρόσταξε τον Μαρτίνο να κατεδαφίσει το οχυρό του και να έλθει στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί την ανανέωση της συνθήκης. Ο Μαρτίνος αντί να υπακούσει άρχισε να εξοπλίζεται.

Ο πρώτος γάμος του Μαρτίνου ήταν με την Μαρία Γκίζι, κόρη του Βαρθολομαίου Γκίζι, αξιωματούχου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, καγκελαρίου του Δουκάτου των Αθηνών, Τριρημόριου της Εύβοιας και κάτοχο της Τήνου, της Μυκόνου και των Νοτίων Σποράδων. Από αυτό το γάμο του, παιδιά του ήταν οι Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας και ο Βαρθολομαίος Ζαχαρίας.

Ο δεύτερος γάμος του ήταν το 1320 με την Ζακλίν ντε λα Ρος (Jacqueline de la Roche), από την οικογένεια Ντε λα Ρος του Δουκάτου των Αθηνών και της Βαρωνίας της Βελίγοστης και του Δαμαλά. Σε νόμισμα του Μαρτίνου Ζαχαρία αναφέρεται βαρώνος Βελίγοστης και Δαμαλά.

Ο Αυτοκράτορας το φθινόπωρο του 1329 ξεκίνησε με μεγάλο στόλο κατά της Χίου και γρήγορα κυρίευσε τα κεντρικότερα μέρη του νησιού. Ο Μαρτίνος έχασε τρεις γαλέρες και, αφού αποσύρθηκε με 800 άνδρες μέσα στα τείχη του, αναγκάστηκε να παραδοθεί. Τα μέλη της οικογένειάς του, η γυναίκα του και τα παιδιά του αφέθηκαν ελεύθερα μαζί με τα χρυσαφικά τους, ενώ αυτός μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος στη Κωσταντινούπολη. Ο Καλόθετος αμείφθηκε γενναία, ενώ ο Βενέδικτος διορίστηκε νέος έπαρχος της Χίου.

Ο Μαρτίνος σάπιζε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1338, μέχρι που ελευθερώθηκε από μεσολάβηση του Πάπα και του βασιλιά της Γαλλίας. Μετά από λίγα χρόνια μάζεψε σταυροφόρους και εκστράτευσε κατά της Σμύρνης. Έπεσε πολεμώντας γενναία στις 15 Ιανουαρίου 1345.

Μετά το θάνατο του Μαρτίνου, το 1345, ο γιος του Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας ανέλαβε τον τίτλο του Βαρώνου της Χαλανδρίτσας, της Αρκαδιάς και του μεγάλου κοντόσταυλου. Ανέλαβε επίσης τα φέουδα του Δαμαλά, του Μανιατοχωρίου και της Λυσσαρέας.

Νομίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας κυκλοφόρησε νομίσματα μαζί με τον αδερφό του και έπειτα μόνος του. Τα νομίσματα απεικονίζουν το οικόσημο των Ζαχαριών, τον Ιησού Χριστό καθισμένο σε θρόνο, τα τείχη της πόλης, Σταυρό, τον Μαρτίνο Ζαχαρία με τον Άγιο Ισίδωρο, ή Πύργωμα.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δελτίο Ιστορικής και εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τόμος Β', 1890, Εν Αθήναις, Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, σσ. 6-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]