Μαγνητική διαπερατότητα

Μαγνητική διαπερατότητα ονομάζεται και είναι ο λόγος της έντασης της μαγνητικής επαγωγής προς την ένταση του μαγνητικού πεδίου σε ένα σημείο του χώρου. Το αντίστροφο δε αυτής ονομάζεται "συντελεστής μαγνητικής διαπερατότητας". Η μαγνητική διαπερατότητα είναι καθαρός αριθμός, δηλαδή δεν έχει μονάδες μέτρησης.

Η μαγνητική διαπερατότητα χαρακτηρίζει τις μαγνητικές ιδιότητες των σωμάτων, τα οποία ανάλογα προς την τιμή αυτής προσδιορίζονται σε αμαγνητικά σώματα, παραμαγνητικά, διαμαγνητικά και μαγνητικά ή σιδηρομαγνητικά.

• Αμαγνητικά σώματα είναι ο αέρας ή το κενό των οποίων η μαγνητική διαπερατότητα είναι ίση με την μονάδα με συνέπεια αυτά να μην έλκονται ούτε ν΄ απωθούνται από τον μαγνητισμό.
• Παραμαγνητικά σώματα είναι το μαγγάνιο (Mn), το χρώμιο (Cr), το παλλάδιο (Pd), ο λευκόχρυσος (Pt), το αργίλιο (Al) των οποίων η μαγνητική διαπερατότητα είναι λίγο μεγαλύτερη της μονάδας με συνέπεια αυτά να έλκονται "ελαφρά" από μαγνήτες.
• Διαμαγνητικά σώματα είναι το βισμούθιο (Bi), το αντιμόνιο (Sb), ο ψευδάργυρος (Zn), ο μόλυβδος (Pb), το θείο (S), ο χρυσός (Au), ο χαλκός (Cu), ο άργυρος (Ag), ο άνθρακας (C) κ.λπ. των οποίων η διαπερατότητα είναι μικρότερη της μονάδας με συνέπεια ν΄ απωθούνται "ελαφρά" από τους μαγνήτες, και τέλος τα
• Μαγνητικά σώματα των οποίων η μαγνητική διαπερατότητα είναι πολύ μεγαλύτερη της μονάδας, όπως είναι ο σίδηρος (Fe), το νικέλιο (Ni), το κοβάλτιο (Co) και τα μαγνητικά κράματα.