Μάχη του Ακροϊνού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάχη του Ακροϊνού
Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι
ByzantineEmpire717AD.png
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία το 717
Ημερομηνία 740
Τόπος Ακροϊνός
Έκβαση νίκη των Βυζαντινών
Εμπλεκόμενες πλευρές
Βυζάντιο
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
 
20.000 άνδρες
Απώλειες
 
13.000

Η μάχη του Ακροϊνού (Ακροϊνός ή Ακροϊνόν ή Ακρωϊνός ή Ακροηνόν) έλαβε χώραν το 740 και κατέληξε σε σημαντική νίκη των Βυζαντινών εναντίον των Αράβων.

Η πορεία της μάχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού οι Άραβες το 718 απέτυχαν να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και έχασαν τον στόλο τους, μετέθεσαν το σκηνικό του πολέμου στην ξηρά. Από το 723 ξεκίνησαν ετήσιες εκστρατείες κατά της Μικράς Ασίας, καταλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την Καισάρεια και πολιορκώντας ανεπιτυχώς τη Νίκαια Βιθυνίας. Από το 734 οι επιδρομές τους έγιναν συχνότερες και τολμηρότερες. Στις επιθέσεις αυτές αντέδρασαν οι Βυζαντινοί το 740, εκμεταλλευόμενοι τη φθορά του αραβικού στρατού σε μακροχρόνιες και αιματηρές εκστρατείες στην Κεντρική Ασία, την Ινδία και τον Καύκασο ενάντια στους Χαζάρους (με τους οποίους το Βυζάντιο είχε συνάψει συμμαχία). Το 740, ο Άραβας χαλίφης Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ Μαλίκ συγκέντρωσε την μεγαλύτερη δύναμη από το 718 για την ετήσια εισβολή στα βυζαντινά εδάφη υπό την αρχηγία του γιου του Σουλεϊμάν. Ο αυτοκράτορας Λέων Γ´ ανέλαβε προσωπικά την αρχηγία του βυζαντινού στρατού, μαζί με τον γιο του, Κωνσταντίνο Ε΄. Η σύγκρουση έγινε στον Ακροϊνό (σημ. Αφιόν Καραχισάρ), εναντίον τμήματος 20.000 ανδρών του αραβικού στρατού, υπό τους Αλ Μαλίκ ίμπν Σουαΐμπ (Μελίχ των Βυζαντινών) και Αμπντάλα αλ Μπαττάλ (Βαττάλ), ενώ επερχόταν και ο Σουλεϊμάν με 60.000 στρατού. Οι Άραβες αφανίστηκαν, οι δύο αρχηγοί τους σκοτώθηκαν και σώθηκαν λιγότεροι από 7.000 άντρες. Ο Σουλεϊμάν θεώρησε φρόνιμο να υποχωρήσει.

Αξιολόγηση της μάχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νίκη των Βυζαντινών ήταν σημαντική για την υπεράσπιση της Μικράς Ασίας, διότι σταμάτησε την επέκταση των Αράβων. Το Βυζάντιο επωφελήθηκε επίσης από την έναρξη διαδοχικών εξεγέρσεων στο Χαλιφάτο από το 740 και ύστερα, που κατέληξαν στην αρπαγή της εξουσίας από τους Αββασίδες το 750. Έτσι ο Κωνσταντίνος Ε΄ μπόρεσε να εδραιώσει μια περίοδο υπεροχής του Βυζαντίου στην Ανατολή, που κράτησε ως τη δεκαετία του 770.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πλησιέστερος χρονικά προς το γεγονός Θεοφάνης ο Ομολογητής αναφέρει -έστω και συνοπτικά- την νίκη των Λέοντος και Κωνσταντίνου (τ. Α΄, σ.633) αν και φανατικός εικονόφιλος. Οι μεταγενέστεροι Βυζαντινοί (Κεδρηνός, Ζωναράς κα.) την αποσιωπούν.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]