Μάχη του Ακροϊνού
 |
Αυτό το λήμμα ή η ενότητα δεν αναφέρει τις πηγές του ή δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σωστή σήμανση για αποτύπωση της ημερομηνίας σήμανσης είναι: {{πηγές|22|05|2013}} |
| Μάχη του Ακροϊνού | |
|---|---|
| Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι | |
 Η Βυζαντινή αυτοκρατορία το 717 |
|
| Χρονολογία | 740 |
| Τόπος | Ακροϊνός |
| Έκβαση | νίκη των Βυζαντινών |
| Μαχόμενα μέρη | |
| Βυζάντιο | Χαλιφάτο Ομεϋαδών |
| Αρχηγοί | |
| Λέων Γ´, Κωνσταντίνος Ε΄ |
Αμπντάλα αλ Μπαττάλ, Αλ Μαλίκ ιμπν Σουαΐμπ |
| Δυνάμεις | |
| 20.000 άνδρες | |
| Απώλειες | |
| 13.000
|
|
Η μάχη του Ακροϊνού (Ακροϊνός ή Ακροϊνόν ή Ακρωϊνός ή Ακροηνόν) έλαβε χώραν το 740 και κατέληξε σε σημαντική νίκη των Βυζαντινών εναντίον των Αράβων.
Πίνακας περιεχομένων |
Η πορεία της μάχης [Επεξεργασία]
Αφού οι Άραβες το 718 απέτυχαν να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και έχασαν τον στόλο τους, μετέθεσαν το σκηνικό του πολέμου στην ξηρά. Από το 723 ξεκίνησαν ετήσιες εκστρατείες κατά της Μικράς Ασίας, καταλαμβάνοντας μεταξύ άλλων την Καισάρεια και πολιορκώντας ανεπιτυχώς τη Νίκαια Βιθυνίας. Από το 734 οι επιδρομές τους έγιναν συχνότερες και τολμηρότερες. Στις επιθέσεις αυτές αντέδρασαν οι Βυζαντινοί το 740, εκμεταλλευόμενοι τη φθορά του αραβικού στρατού σε μακροχρόνιες και αιματηρές εκστρατείες στην Κεντρική Ασία, την Ινδία και τον Καύκασο ενάντια στους Χαζάρους (με τους οποίους το Βυζάντιο είχε συνάψει συμμαχία). Το 740, ο Άραβας χαλίφης Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ Μαλίκ συγκέντρωσε την μεγαλύτερη δύναμη από το 718 για την ετήσια εισβολή στα βυζαντινά εδάφη υπό την αρχηγία του γιου του Σουλεϊμάν. Ο αυτοκράτορας Λέων Γ´ ανέλαβε προσωπικά την αρχηγία του βυζαντινού στρατού, μαζί με τον γιο του, Κωνσταντίνο Ε΄. Η σύγκρουση έγινε στον Ακροϊνό (σημ. Αφιόν Καραχισάρ), εναντίον τμήματος 20.000 ανδρών του αραβικού στρατού, υπό τους Αλ Μαλίκ ίμπν Σουαΐμπ (Μελίχ των Βυζαντινών) και Αμπντάλα αλ Μπαττάλ (Βαττάλ), ενώ επερχόταν και ο Σουλεϊμάν με 60.000 στρατού. Οι Άραβες αφανίστηκαν, οι δύο αρχηγοί τους σκοτώθηκαν και σώθηκαν λιγότεροι από 7.000 άντρες. Ο Σουλεϊμάν θεώρησε φρόνιμο να υποχωρήσει.
Αξιολόγηση της μάχης [Επεξεργασία]
Η νίκη των Βυζαντινών ήταν σημαντική για την υπεράσπιση της Μικράς Ασίας, διότι σταμάτησε την επέκταση των Αράβων. Το Βυζάντιο επωφελήθηκε επίσης από την έναρξη διαδοχικών εξεγέρσεων στο Χαλιφάτο από το 740 και ύστερα, που κατέληξαν στην αρπαγή της εξουσίας από τους Αββασίδες το 750. Έτσι ο Κωνσταντίνος Ε΄ μπόρεσε να εδραιώσει μια περίοδο υπεροχής του Βυζαντίου στην Ανατολή, που κράτησε ως τη δεκαετία του 770.
Πηγές [Επεξεργασία]
Ο πλησιέστερος χρονικά προς το γεγονός Θεοφάνης ο Ομολογητής αναφέρει -έστω και συνοπτικά- την νίκη των Λέοντος και Κωνσταντίνου (τ. Α΄, σ.633) αν και φανατικός εικονόφιλος. Οι μεταγενέστεροι Βυζαντινοί (Κεδρηνός, Ζωναράς κα.) την αποσιωπούν.
- Θεοφάνους του Ομολογητού Χρονογραφία, Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, Βόννη, 1839
- Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, βιβλίο δέκατο, κεφ.Β΄, υποκ. 9)
- Haldon, John, Οι πόλεμοι του Βυζαντίου: μάχες και εκστρατείες της βυζαντινής εποχής. Αθήνα: Εκδόσεις Τουρίκη, 2004. ISBN 960-87875-3-Χ.
