Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Θ'
Louis IX.jpg
Ο Λουδοβίκος Θ' όπως τον φαντάστηκε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (16ου αιώνα)
Περίοδος εξουσίας
8 Νοεμβρίου 1226 - 25 Αυγούστου 1270
Στέψη Καθεδρικός Ναός της Ρενς
Προκάτοχος Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Καπέτων
Γέννηση 25 Απριλίου 1214
Πουασί, Γαλλία
Θάνατος 25 Αυγούστου 1270 (56 ετών)
Τύνιδα, Τυνησία
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί
Πατέρας Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Μητέρα Λευκή της Καστίλης
Σύζυγος Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Επίγονοι Λευκή της Γαλλίας
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Λουδοβίκος της Γαλλίας
Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Ιωάννης της Γαλλίας
Ιωάννης Τριστάνος της Γαλλίας
Πέτρος Α' του Αλανσόν
Μαργαρίτα της Γαλλίας
Ροβέρτος του Κλερμόν
Αγνή της Γαλλίας
Λευκή της Γαλλίας, Ινφάντα της Καστίλης
Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος Θ΄ ή Άγιος Λουδοβίκος (25 Απριλίου 1214 - 25 Αυγούστου 1270) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1226-1270).

Πρώτα Χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος Θ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η΄ του Λέοντος και της Λευκής της Καστίλης. Στέφθηκε σε ηλικία 12 ετών βασιλιάς στον Καθεδρικό ναό της Ρενς και αρχικά κυβέρνησε υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, Λευκής της Καστίλης (1234). Η δυναμική μητέρα του συνέχισε να είναι από τους καλύτερους συμβούλους του ως τον θάνατό της (1252). Το 1234 παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας (1221 - 1295), αδελφή της Ελεονώρας, συζύγου του βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκου Γ΄. Τιτλοφόρησε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο κόμη του Ανζού, ο οποίος αργότερα θα καταλάβει τη Σικελία και θα ιδρύσει την Β΄ Ανδεγαυική δυναστεία. Η τυχοδιωκτική δράση του Καρόλου και των απογόνων του αργότερα στην Ιταλία δε θα σταθεί καθόλου εμπόδιο στις προσπάθειες για αγιοποίηση του Λουδοβίκου.

Πολεμικές επιχειρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έφερε ένα τέλος στην Αλβιγενική Σταυροφορία υπογράφοντας χαρτί (1229) που ξεκαθαρίζει ότι ο πατέρας του έσφαλε. Η βασιλεία και η ζωή του Λουδοβίκου υμνήθηκαν από όλους τους συγγραφείς και ποιητές. Συμμετείχε σε δύο Σταυροφορίες, την Ζ΄ Σταυροφορία (1248) και την Η΄ Σταυροφορία (1270), και οι δύο τελικά αποτυχημένες. Στην Ζ΄ Σταυροφορία (1248), αν και είχε αρχικά πολλές επιτυχίες, συνάντησε σημαντική αντίσταση από τον Αιγυπτιακό στρατό και λαό. Τελικά συνελήφθη τον Απρίλιο του 1250 αιχμάλωτος στην Αλ Μανσούρα από τους Αιγυπτίους και ελευθερώθηκε από τον Γαλλικό στρατό.

Μετά την απελευθέρωσή του παρέμεινε άλλα τέσσερα χρόνια στα Σταυροφορικά βασίλεια της Μέσης Ανατολής (Άκρα, Καισάρεια, Γιάφα), προκειμένου να τα βοηθήσει να οργανωθούν. Στήριξε τους Σταυροφόρους, βοήθησε στην κατασκευή των αμυντικών τους θέσεων και παράλληλα εξάσκησε διπλωματία με όλα τα γειτονικά μουσουλμανικά τους κράτη. Τελικά αναχώρησε για τη Γαλλία, αφήνοντας έναν σημαντικό στρατηγό για την υπεράσπιση των κρατιδίων των Σταυροφόρων από τους Μουσουλμάνους.

Μετέτρεψε την Αθήνα σε δουκάτο απονέμοντας τον τίτλο του δούκα στον Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, διάδοχο του πρώτου Κύρη των Αθηνών Όθωνα ντε λα Ρος (1259). Έκτοτε η περιοχή της Αττικής, της Βοιωτίας και της Μεγαρίδας ονομάσθηκε δουκάτο των Αθηνών.

Τα λείψανα του Λουδοβίκου Θ΄ στο Μουσείο του Ναού του Αγίου Δομίνικου στη Μπολόνια της Ιταλίας

Την Η΄ Σταυροφορία ενώ αρχικά σχεδίαζε να την πραγματοποιήσει κατά των Ιεροσολύμων, με την επίδραση της γνώμης του μικρού του αδελφού, Καρόλου, που συμμετείχε σε αυτήν άλλαξε τα σχέδια του και στράφηκε κατά της Τύνιδας. Κατά τη διάρκεια της 8ης Σταυροφορίας, πέθανε στις 25 Αυγούστου 1270 από επιδημία πανώλης, ενώ τοπική Ισλαμική παράδοση λέει ότι επέζησε και προσηλυτίστηκε στο μουσουλμανισμό.

Συμπεράσματα - ισχυρή χριστιανική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει πληθώρα στοιχείων σχετικά με την ζωή και την δράση του που έρχονται ιδιαίτερα από τρία οικεία σε αυτόν πρόσωπα : Τον κυρίως βιογράφο του Ιωάννη του Joinville προσωπικό φίλο και σύμβουλο του, τον εξομολογητή του Γοδεφρείδο του Μπωλί και τον ιερέα Γουλιέλμο του Σαρτρ. Υπάρχει και μια τέταρτη πηγή ο Γουλιέλμος του Saint-Pathus του οποίου οι μαρτυρίες δεν προέρχονται από προσωπική επαφή αλλά από αναφορές του πάπα.

Πιστότατος χριστιανός και Καθολικός, πήρε την πρωτοβουλία για το κτίσιμο του Αγίου Παρεκκλησίου στα βασιλικά ανάκτορα (τώρα Μέγαρο Δικαιοσύνης) στο κέντρο του Παρισιού. Ήταν τέλειο υπόδειγμα Γοτθικής αρχιτεκτονικής και κτίσθηκε ως λατρευτικό ιερό με το ακάνθινο στεφάνι, τμήμα του Τίμιου Σταυρού και σημαντικά αντικείμενα της ζωής του Ιησού. Τα αντικείμενα αυτά τα αγόρασε ο Άγιος Λουδοβίκος (1239 - 1241) από τον μακρινό ξάδελφό του, εξόριστο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνο Β΄ ντε Κουρτεναί με το αστρονομικό ποσό των 135.000 λιβρών, ενώ το κτίσιμο ολόκληρου του ναού στοίχισε 60.000 λίβρες. Η αγορά έγινε προκειμένου να εδραιώσει τη φήμη του Παρισιού ως ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κέντρα στον κόσμο, κάτι που του έδινε μεγάλη αξία στην εποχή του.

Πήρε σοβαρά τον ρόλο του ως «απεσταλμένος του Θεού στη γη» και οργάνωσε δύο Σταυροφορίες. Για να μπορέσει να αντεπεξέλθει οικονομικά στα έξοδα της 7ης Σταυροφορίας, διέταξε την απέλαση των Εβραίων που ευθύνονταν για τοκογλυφία και δήμευση των περιουσιών τους. Από τα χρήματα που συγκέντρωσε, κατόρθωσε να μαζέψει τα απαιτούμενα χρήματα ώστε να αντεπεξέλθει οικονομικά στα έξοδα της Σταυροφορίας. Δεν εξάλειψε ούτε και τα χριστιανικά χρέη. Παράλληλα πρόσταξε με την ενθρόνιση του Πάπα Γρηγόριου του Θ΄ το κάψιμο 12.000 αντιτύπων του Ταλμούδ που βρίσκονταν στο Παρίσι. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την καταπολέμηση των αιρέσεων, όπως οι Καθαροί στην Νότια Γαλλία, δημεύοντας την περιουσία τους. Οι διώξεις έφτασαν στο μεγαλύτερο σημείο τους μόλις πριν την κήρυξη της 7ης Σταυροφορίας (1248), και επιβραδύνθηκαν στη συνέχεια.

Ο Λουδοβίκος ο 9ος βασίλεψε στην Γαλλία εξ' ολοκλήρου τον 13ο αιώνα, ο οποίος αποκλήθηκε και «Χρυσός αιώνας του Αγίου Λουδοβίκου»: ήταν ο σημαντικότερος Ευρωπαίος ηγεμόνας της εποχής του, με το πιο ισχυρό και εύρωστο βασίλειο, με τον ισχυρότερο στρατό, προστάτης παράλληλα των γραμμάτων και των τεχνών. Στην εποχή του άρχισε να αναπτύσσεται ο γαλλικός πολιτισμός, ενώ ήταν ο πρώτος που οργάνωσε στην αυλή του ειδικό δικαστικό σώμα, ειδικό οικονομικό σώμα και το ελεγκτικό συμβούλιο.

Για πολλούς ανθρώπους της εποχής και λόγω του υποδειγματικού τρόπου ζωής τους συγκέντρωνε στο πρόσωπό του ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Προσπάθειες για την αγιοποίηση του έγιναν ακόμα και όσο ζούσε.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Μαργαρίτα της Προβηγκίας απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων :

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Προκάτοχος:
Λουδοβίκος Η΄
Βασιλιάς της Γαλλίας
8 Νοεμβρίου 122625 Αυγούστου 1270
Διάδοχος:
Φίλιππος Γ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis IX of France της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).