Λεωφορείον ο Πόθος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λεωφορείον ο Πόθος
A-Streetcar-Named-Desire-Poster.jpg.jpg
Σκηνοθεσία Ηλίας Καζάν
Παραγωγή Τσαρλς Φέλντμαν
Σενάριο Τένεσι Ουίλιαμς
Πρωταγωνιστές Βίβιαν Λι
Μάρλον Μπράντο
Κιμ Χάντερ
Καρλ Μάλντεν
Πρώτη προβολή Country flag 18/9/1951
Μουσική Άλεξ Νορθ
Διάρκεια 120 λεπτά
Γλώσσα Aγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Το Λεωφορείον ο Πόθος (τίτλος πρωτοτύπου A streetcar named Desire) είναι ταινία του σκηνοθέτη Ηλία Καζάν γυρισμένη το 1951. Βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η ταινία έλαβε δώδεκα υποψηφιότητες και βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία όσκαρ.

Το 1997 το Λεωφορείον ο Πόθος έλαβε την 45η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου
[1].

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπλάνς (Βίβιαν Λι), μια καθηγήτρια από τις Νότιες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδελφή της Στέλλα (Κιμ Χάντερ), που ζει με τον άντρα της Στάνλεϋ Κοβάλσκυ (Μάρλον Μπράντο) στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει την Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα που αφαιρούν ένα ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.

Βραβεία όσκαρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία προτάθηκε για δώδεκα Όσκαρ το 1951, λαμβάνοντας συνολικά τέσσερα βραβεία Όσκαρ, εκ των οποίων τα τρία ήταν για τις ερμηνείες των Λι, Μάλντεν και Χάντερ. Είναι η μοναδική ταινία μέχρι και σήμερα που έχει λάβει τρία ερμηνευτικά βραβεία και μοιράζεται το ρεκόρ με την ταινία του 1976 Το Δίκτυο (The Network). Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο μοναδικός από τους ηθοποιούς της ταινίας που ήταν υποψήφιοι που δεν τιμήθηκε με το βραβείο, το οποίο έχασε από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen), ενώ η ταινία έχασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας από το Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (An American In Paris, 1951)[2].

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)

Βράβευση:

  • Α’ Γυναικείου Ρόλου – Βίβιαν Λι
  • Β’ Ανδρικού Ρόλου – Καρλ Μάλντεν
  • Β’ Γυναικείου Ρόλου – Κιμ Χάντερ
  • Καλλιτεχνικής διεύθυνσης (σκηνικών) – Ρίτσαρντ Ντέι και Τζορτζ Χόπκινς

Υποψηφιότητα:

  • Καλύτερης Ταινίας – Τσαρλς Φέλντμαν
  • Α’ Ανδρικού Ρόλου – Μάρλον Μπράντο
  • Σκηνοθεσίας – Ηλίας Καζάν
  • Διασκευασμένου Σεναρίου – Τένεσι Ουίλιαμς
  • Φωτογραφίας, Ασπρόμαυρη ταινία – Χάρι Στράντλινγκ
  • Μουσικής Επένδυσης - Άλεξ Νορθ
  • Ειδικών εφέ και ήχου - Νέιθαν Λέβινσον
  • Κοστουμιών - Λουσίντα Μπάλαρντ

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «AFI's 100 Years...100 Stars». American Film Institute. http://www.afi.com/tvevents/100years/stars.aspx. Ανακτήθηκε στις 23/10/2006. 
  2. «NY Times: A Streetcar Named Desire». NY Times. http://movies.nytimes.com/movie/47311/A-Streetcar-Named-Desire/details. Ανακτήθηκε στις 2008-12-19.