Κουλιγιέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το Τέμενος Σουλεϊμανιέ (σχέδιο 1570) - αρχιτεκτονική τύπου κουλιγιέ.
Το Τέμενος Σελιμιγιέ - χαρακτηριστικός τύπος κουλιγιέ.

Ο όρος Κουλιγιέ (Τουρκικά: Külliye) είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής και αναφέρεται στα οθωμανικά συγκροτήματα κτηρίων (κοινωφελούς χαρακτήρα) που περιτριγυρίζουν ένα ισλαμικό τέμενος και αποτελούν μια ενιαία σύνθεση.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ανάπτυξη συγκροτημάτων ήταν μια νέα αρχιτεκτονική φόρμα όπου μαζί με το συνηθισμένο τέμενος χτιζόντουσαν μαυσωλεία, μεντρεσέδες αλλά και τεκέδες (κτήρια φιλοξενίας δερβίσηδων). Η αρχιτεκτονική αυτή ξεκίνησε από τους σελτζούκους το 14ο και 15ο αιώνα σε διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας όπως στη Μανίσα, στη Ιζνίκ, στη Προύσα και στη Σελτσούκ.[1]

Η οθωμανική αρχιτεκτονική έχει να επιδείξει συγκροτήματα κουλιγιέ στην Κωνσταντινούπολη όπως το Τέμενος Φατίχ (1463-70), το Τέμενος Βαγιαζίτ (μετά το 1491), το Τέμενος Σελιμ (1522), το Τέμενος Σεχζάδε (1548), το Τέμενος Σουλεϊμανιέ (μετά το 1550). Στην Αδριανούπολη χαρακτηριστικό παράδειγμα κουλιγιέ είναι το Τέμενος Σελιμιγιέ (1569-75) [2]. Η ιδέα του κυλιγιέ είναι ότι το κάθε κτήριο συσχετίζεται με το γειτονικό του και το σύνολο των κτηρίων σχηματίζει μια ενιαία σύνθεση.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Kiuiper (2009). Islamic Art, Literature, and Culture. Rosen Education Service. σελ. 200-205. ISBN 978-1615300198. 
  2. «Selimiye Mosque and its Social Complex». Ιστοσελίδα UNESCO. http://whc.unesco.org/en/list/1366. Ανακτήθηκε στις 2011-09-17.