Κοινωνική Συμφωνία
 |
Αυτό το λήμμα ή η ενότητα δεν αναφέρει τις πηγές του ή δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 15/03/2012. |
 |
Η ουδετερότητα αυτού του λήμματος αμφισβητείται. Πιθανότατα παρουσιάζει κάποια γεγονότα ή απόψεις μονομερώς ή με δυσανάλογη ισορροπία σε σχέση με την αντίστοιχη βαρύτητά τους. Παρακαλούμε δείτε τη σχετική συζήτηση στη σελίδα συζήτησης του λήμματος. |
| Κοινωνική Συμφωνία ΚΟΙ.ΣΥ. |
|
|---|---|
 |
|
| Ηγέτης | Λούκα Κατσέλη |
| Γενικός Γραμματέας | Λάμπρος Μίχος |
| Εκπρόσωπος | Λάζαρος Λασκαρίδης |
| Ιδρύθηκε | 14 Μαρτίου 2012 |
| Αρχηγείο | Οδός Πανεπιστημίου 39, Αθήνα |
| Ιδεολογία | Σοσιαλισμός, Δημοκρατικός σοσιαλισμός. |
| Πολιτική θέση | Κέντρο Αριστερά Κεντροαριστερά |
| Επίσημα χρώματα | πράσινο, πετρόλ |
| Κοινοβούλιο |
0 / 300
|
| Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο |
0 / 22
|
| Περιφέρειες |
0 / 725
|
| Δήμοι |
0 / 12.978
|
| Ιστοσελίδα | |
| koinonikisymfonia.gr | |
| Πολιτικό σύστημα Ελλάδας Πολιτικά κόμματα Εκλογές |
|
Η Κοινωνική Συμφωνία, είναι πολιτικό κόμμα της κεντρoαριστεράς, το οποίο δημιουργήθηκε στις 14 Μαρτίου 2012 από τους ανεξάρτητους βουλευτές και πρώην υπουργούς Λούκα Κατσέλη και Χάρη Καστανίδη. Η ανακοίνωση της ίδρυσης του νέου αυτού πολιτικού φορέα έγινε στην Αίγλη Ζαππείου. Στην παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης της Κοινωνικής Συμφωνίας που συντόνισε η βουλευτής Μαρία Κυριακοπούλου, ήταν παρόντες, μεταξύ άλλων, ο πρ. υφυπουργός και ανεξάρτητος βουλευτής Σπύρος Κουβέλης και η πρ. βουλευτής Πέμυ Ζούνη, ενώ στο κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης αναφέρεται ότι αυτή υπογράφεται από 243 ιδρυτικά μέλη.
Διοικούσα Επιτροπή [Επεξεργασία]
- Πρόεδρος: Λούκα Κατσέλη, οικονομολόγος
- Γραμματέας: Λάμπρος Μίχος
- Εκπρόσωπος Τύπου: Λάζαρος Λασκαρίδης
- Αναπληρωτής Γραμματέας: Αναστάσιος Γέραλης
- Μέλη:
- Χάρης Καστανίδης
- Μαρία Κυριακοπούλου
- Γιώργος Κασσάρας
- Κυριακή Βούλα Τεκτονίδου
- Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος υποψήφιος στην Αχαία
- Τάκης Δημητρουλόπουλος
- Σοφία Πανδή
- Δημήτρης Λυρίτσης
- Νικήτας Κανάκης
- Ηρώ Ζερβάκη
Εκλογές [Επεξεργασία]
Στις Εθνικές Εκλογές Μαΐου 2012, το κόμμα συμμετείχε αυτόνομα και στις 56 Εκλογικές Περιφέρειες της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα της κάλπης ήταν αρκετά καλό για την Κοινωνική Συμφωνία που ήταν ένα πολύ καινούριο κίνημα. Η Κοινωνική Συμφωνία κατέλαβε 0,96% και 60.753 ψήφους, αφήνοντας όλους τους υποψηφίους εκτός του Ελληνικού Κοινοβουλίου, καθώς σύμφωνα με την ενισχυμένη αναλογική με όριο θα πρέπει κάποιο κόμμα να περάσει το 3% ώστε να εισέλθει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Εάν το σύστημα ήταν αυτό όπου η λαϊκή εντολή θα αποτυπωνόταν πλήρως, δηλαδή η απλή αναλογική χωρίς όριο τότε η Κοινωνική Συμφωνία θα είχε εκλέξει 2 βουλευτές και αυτοί θα ήταν, η Λούκα Κατσέλη με 10.707 σταυρούς και ο Χάρης Καστανίδης με 3.500 σταυρούς ενώ ως α΄επιλαχών θα είχε τεθεί ο Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος με 1.925 σταυρούς.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν κατάφερε να σχηματιστεί κυβέρνηση και έτσι έγιναν επαναληπτικές εκλογές στις 17 του Ιούνη. Η Κοινωνική Συμφωνία κατάλαβε την ανάγκη να σχηματιστεί κυβέρνηση της αριστεράς, προοδευτική, έτσι προσπάθησε να θέσει μια ελάχιστη προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στα κόμματα της αριστεράς και συγκεκριμένα του Συνασπισμού της Αριστεράς (Συ.Ριζ.Α.), την Δημοκρατική Αριστερά (Δημ.Αρ.), τους Οικολόγους Πράσινους και την Κοινωνική Συμφωνία. Η Κοινωνική Συμφωνία είχε όραμα να κατέβουν ως ένα κόμμα η Δημοκρατική Αριστερά, οι Οικολόγοι Πράσινοι και ο Συ.Ριζ.Α. στις εκλογές, τελικά μόνο η Κοινωνική Συμφωνία και ο Συνασπισμός της Αριστεράς (Συ.Ριζ.Α.) συμφώνησαν, αλλά η Κοινωνική Συμφωνία δεν ζήτησε θέση στις λίστες, αντίθετα συνέχισε τη λειτουργία της και προσπάθησε να κατευθύνει τους ψηφοφόρους της προς τον Συνασπισμό της Αριστεράς (Συ.Ριζ.Α.). Τελικά οι βουλευτικές εκλογές έβγαλαν πρώτη τη Νέα Δημοκρατία με 129 έδρες και σχηματίστηκε "κυβέρνηση συνέχισης του μνημονίου" με τη Νέα Δημοκρατία, το Πα.Σο.Κ. (με 33 έδρες) και τη Δημοκρατική Αριστερά (17 έδρες). Η κυβέρνηση αυτή πιστεύουμε (η Κοινωνική Συμφωνία) πως θα είναι του "μνημονίου και της εξαθλίωσης, ακόμη πιστεύουμε πως το κόμμα του κ. Φώτη Κουβέλη,η Δημοκρατική Αριστερά δεν ανήκει στις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού (σοσιαλδημοκρατίας) και από εμάς δεν θεωρείτε κόμμα της αριστεράς."
Η ιδεολογία της Κοινωνικής Συμφωνίας [Επεξεργασία]
Εμείς πιστεύουμε πως πρέπει να διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας την αλλαγή του μνημονίου σε ένα σχέδιο εθνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης με "κόκκινες γραμμές" την κοινωνική συνοχή και τη μείωση της φοροδιαφυγής.Στην ιστοσελίδα μας στο site http://www.koinonikisymfonia.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-story/%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82 μπορείτε να βρείτε τις θέσεις μας αναλυτικά.Ακόμη πιστεύουμε πως το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι ψευδεπίγραφο. Η συμμετοχή μας στο ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη. Είναι παραπλανητική και βαθύτατα συντηρητική η άποψη ότι αν διαπραγματευθούμε σκληρά, ότι αν θέτουμε «κόκκινες γραμμές» στους δανειστές μας, τότε θα βγούμε από το ευρώ. Περιθώρια υπάρχουν, αρκεί να διατυπώσουμε και να διαπραγματευθούμε με αξιοπιστία ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης με την ανάπτυξη, την αξιοπρέπεια στην εργασία και την κοινωνική συνοχή να αποτελούν «κόκκινες γραμμές».
Περιθώρια υπάρχουν, επειδή η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ηγεσίες της δεν έχουν συμφέρον να βγει η Ελλάδα εκτός ευρώ. Γνωρίζουν ότι έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ σημαίνει διάλυση της ευρωζώνης. Έχουν κάθε κίνητρο να συζητήσουν και να διαπραγματευθούν μαζί μας.
Περιθώρια υπάρχουν, επειδή σήμερα όλη η Ευρώπη αντιλαμβάνεται ότι η μονόπλευρη και σκληρή λιτότητα που επιβάλλεται σε χώρες όπως η Ελλάδα είναι αδιέξοδη. Οι σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, τόσο στη Γερμανία, όσο και στη Γαλλία υψώνουν τη φωνή τους απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που βυθίζει την Ευρώπη στην ύφεση. Ακόμα και το Δ.Ν.Τ. ομολογεί την αποτυχία αυτής της συνταγής.
Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης περιλαμβάνει ένα σύνολο μέτρων και πολικών για τη ρευστότητα στην αγορά και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη φορολογία, την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική προστασία, αλλά και την αναδιοργάνωση του κράτους και τη μείωση της σπατάλης στο δημόσιο και το πολιτικό σύστημα.
Το Σχέδιο αυτό υιοθετεί την αρχή – που έχει γίνει δεκτή διεθνώς και ειδικά στην περίπτωση του διακανονισμού του γερμανικού χρέους – ότι πρώτιστο καθήκον είναι η ευημερία του λαού και όχι των δανειστών. Η βιωσιμότητα του χρέους, η έξοδος από την κρίση και την υπερχρέωση, η σωτηρία της πατρίδας θα διασφαλισθεί μόνο μέσα από ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης και κοινωνικής προστασίας, που μπορούν να επιτευχθούν εντός της Ευρωζώνης σε καθεστώς νομισματικής σταθερότητας και Εθνικής ασφάλειας.
Το Σχέδιο αυτό υιοθετεί την αρχή – που έχει γίνει δεκτή διεθνώς και ειδικά στην περίπτωση του διακανονισμού του γερμανικού χρέους – ότι πρώτιστο καθήκον είναι η ευημερία του λαού και όχι των δανειστών. Η βιωσιμότητα του χρέους, η έξοδος από την κρίση και την υπερχρέωση, η σωτηρία της πατρίδας θα διασφαλισθεί μόνο μέσα από ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης και κοινωνικής προστασίας, που μπορούν να επιτευχθούν εντός της Ευρωζώνης σε καθεστώς νομισματικής σταθερότητας και Εθνικής ασφάλειας. Αποτελεί κανόνα ότι μόνο όταν ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό αύξησης των πληρωμών των τόκων το χρέος κρίνεται βιώσιμο. Η ανάπτυξη δεν είναι για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ σχήμα λόγου, είναι προϋπόθεση επιβίωσης της εθνικής οικονομίας της χώρας.
Στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης, διαμορφώνεται συγκεκριμένη πολιτική εθνικών ισοδυνάμων, που θα αντισταθμίσουν την υφεσιακή και ανορθολογική πολιτική του Μνημονίου προς μια κατεύθυνση περισσότερο αναπτυξιακή και κοινωνικά δίκαιη. Κατάργηση των φορολογικών απαλλαγών που με τον κυρωτικό Νόμο του Μνημονίου δόθηκαν στις τράπεζες, διεύρυνση της φορολογικής βάσης και αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, του παραεμπορίου και λαθρεμπορίου, προκειμένου τα έσοδα που θα εξοικονομηθούν να δοθούν για τη στήριξη του εισοδήματος των περισσότερο αδύνατων κοινωνικών ομάδων και τη σταδιακή αποκατάσταση μισθών και συντάξεων.
Περιστολή της δημόσιας σπατάλης, ιδιαίτερα μέσω του αποτελεσματικού ελέγχου των ιατροφαρμακευτικών δαπανών, των προμηθειών, και των ενοικίων στέγασης δημοσίων υπηρεσιών, ώστε οι πόροι που θα εξοικονομηθούν να διοχετευθούν σε δημόσιες επενδύσεις και σε στοχευμένα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής και απασχόλησης.
Στήριξη της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών με δράσεις για την καταπολέμηση των καρτέλ και των μεσαζόντων στην παραγωγή, τις μεταφορές και το εμπόριο, παράλληλα με τον έλεγχο των ενδοομιλικών συναλλαγών.
Διασφάλιση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, με ενίσχυση των μηχανισμών εποπτείας στο τραπεζικό σύστημα και την αποτελεσματική συγκρότηση και λειτουργία ενός τραπεζικού πυλώνα δημοσίου συμφέροντος. Ευνοϊκή διευθέτηση των δανείων των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων μετά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Άρση αντικινήτρων και ριζική απλούστευση φορολογικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, παράλληλα με την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για την καταπολέμηση της ανασφάλιστης εργασίας και της καταστρατήγησης εργασιακών δικαιωμάτων και κανόνων υγιεινής και ασφάλειας.
Η αλλαγή του παραγωγικού προτύπου της χώρας είναι αναγκαία και πρέπει να κατατείνει στην παραγωγή νέου πλούτου με επενδύσεις και παραγωγικές αναδιαρθρώσεις στον πρωτογενή τομέα παραγωγής, σε ανταγωνιστικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας και στην παροχή υπηρεσιών υψηλού επιπέδου. Οι τομείς του τουρισμού, της ενέργειας και της βιώσιμης αξιοποίησης των εγχώριων πηγών της, της ναυτιλίας, του πολιτισμού αλλά και των υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης αποτελούν αιχμή του δόρατος στη στρατηγική ανάπτυξης της χώρας.
Οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να διαμορφώσουν ένα νέο αξιακό σύστημα. Μόνο έτσι θα μετακινηθούμε από τον «πολιτισμό της κερδοσκοπίας» που επέβαλαν οι αγορές, προς τον «πολιτισμό της αλληλεγγύης».
