Πολιτικά της Ισημερινής Γουινέας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Ισημερινή Γουινέα είναι Προεδρική Δημοκρατία. Ο σημερινός Πρόεδρος της Ισημερινής Γουινέας είναι ο απόστρατος Ταξίαρχος Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η νομοθετική από την κυβέρνηση και τη Βουλή. Το δικαστικό σύστημα βασίζεται στο ισπανικό Δίκαιο αλλά και στο εθιμικό Δίκαιο των φυλών.

Πίνακας περιεχομένων 1 Πρόσφατη πολιτική ιστορία 2 Πρόεδρος 3 Πρόεδροι της Ισημερινής Γουινέας 4 Πρωθυπουργός 5 Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας 6 Εκλογές 6.1 Προεδρικές εκλογές 6.1.1 Προεδρικές εκλογές 2002 7 Βουλευτικές εκλογές 7.1 Βουλευτικές εκλογές 2008 8 Αποτελέσματα 9 Πολιτικά κόμματα 9.1 Κυβερνών κόμμα 9.2 Μικρότερα κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά το 1991 9.3 Μεγαλύτερα κόμματα ήσσονος σημασίας 10 Διεθνείς σχέσεις 11 Παραπομπές 12 Εξωτερικές συνδέσεις

[Επεξεργασία] Πρόσφατη πολιτική ιστορία

Με το Σύνταγμα του 1982 ο Πρόεδρος απέκτησε πολλές εξουσίες, ανάμεσα στις οποίες είναι ο διορισμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου, η θέσπιση νόμων με διατάγματα, η διάλυση της Βουλής των Αντιπροσώπων, η διαπραγμάτευση και επικύρωση συμφωνιών, καθώς επίσης και η προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Ο Ομπιάνγκ παραμένει και Αρχηγός του Στρατού, όπως επίσης και επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο, ο οποίος ορίζει και τις εξουσίες του. Ο ρόλος του πρωθυπουργού είναι συντονιστικός σε θέματα της κυβέρνησης, εκτός από την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και την ασφάλεια.

Στις 17 Νοεμβρίου του 1991 εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο κατοχύρωσε τον πολυκομματισμό, στην ουσία όμως εξακολούθησε η μονοκομματική κυριαρχία του Δημοκρατικού Κόμματος της Ισημερινής Γουινέας. Το Σύνταγμα αναθεωρήθηκε τον Ιανουάριο του 1995.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 2002,^[1] τα τέσσερα κυριότερα κόμματα της Αντιπολίτευσης αποσύρθηκαν από τις βουλευτικές εκλογές. Σε αυτές νικητής αναδείχθηκε ο Ομπιάνγκ, ενώ οι Δυτικοί παρατηρητές έκαναν λόγο για νοθεία.

Ένα μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι η διαφθορά, που σοβεί ανάμεσα σε διπλωματικούς και πολιτικούς εκπροσώπους. Ακόμα και υπουργοί έχουν συλληφθεί για εμπόριο ναρκωτικών, πολλές φορές χρησιμοποιώντας διπλωματικούς σάκους ακόμα και τις αποσκευές του προέδρου σε επίσημες επισκέψεις. Ο σημερινός πρόεδρος δεν έφτασε τη φήμη του αιμοβόρου δικτάτορα, που είχε ο προκάτοχός του, Φρανσίσκο Μασίας Νγκουέμα, τον οποίο ανέτρεψε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ωμότητας του Μασίας Νγκουέμα ήταν η εκτέλεση 150 υπόπτων για σχεδιασμό πραξικοπήματος, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1975, υπό τους ήχους μπάντας, που έπαιζε το τραγούδι της Μαίρης Χόπκινς Those Were the Days σε εθνικό στάδιο.^[2] Μεγάλο μέρος από το κρατικό εισόδημα (370 εκατομ. δολαρίων) δημεύτηκε από τον πρόεδρο, τη στιγμή που μισό εκατομμύριο άτομα ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα, υπάρχουν προβλήματα με την αποχέτευση στην πρωτεύουσα και η χώρα στερείται μέσων μαζικής μεταφοράς. Επίσης, ελάχιστοι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό και νερό.^[3]

Η πολιτική ζωή στη χώρα κυριαρχείται από τις εντάσεις ανάμεσα στο γιο του Ομπιάνγκ, Τεοντορίν, και σε άλλους στενούς συγγενείς με ισχυρά αξιώματα^[4] στις δυνάμεις ασφαλείας . Η δραματική αύξηση της παραγωγής πετρελαίου, από το 1997 και έπειτα, ευθύνεται κάπως για την ένταση αυτή.

Το Νοέμβριο του 2004 ^[5] ο γιος της πρώην Πρωθυπουργού της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, Μαρκ, κατηγορήθηκε ως υποστηρικτής και χρηματοδότης σχεδίου με σκοπό την ανατροπή του Ομπιάνγκ, με πραξικόπημα. Ως οργανωτής φερόταν ο Σάιμον Μαν. Επίσης, για το θέμα κατηγορήθηκαν και μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, των ΗΠΑ και της Ισπανίας.^[6] Ωστόσο, σε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Ιούνιο του 2005 αναφέρθηκε ότι η εισαγγελική αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι είχε σχεδιαστεί απόπειρα πραξικοπήματος^[7]

Τον Ιούνιο του 2008 μισθοφόρος κατέθεσε στη δίκη των επίδοξων πραξικοπηματιών και επιβεβαίωσε την εμπλοκή του Μαρκ Θάτσερ, της Ισπανίας και της Νότιας Αφρικής. Νοτιαφρικανικό δικαστήριο καταδίκασε σε πρόστιμο το Θάτσερ, επειδή είχε χρηματοδοτήσει το πραξικόπημα εν αγνοία του. ^[8]

[Επεξεργασία] Πρόεδρος

Ο Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος διορίζει τον Πρωθυπουργό. Η θητεία του Προέδρου είναι επταετής και απεριόριστη ως προς τις επανεκλογές. Από το 1979 Πρόεδρος είναι ο Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο.

[Επεξεργασία] Πρόεδροι της Ισημερινής Γουινέας

Πρόεδρος	Διάρκεια θητείας		Σημειώσεις
	Από	Μέχρι
Φρανσίσκο Μασίας Νγκουέμα	12 Οκτωβρίου 1968	3 Αυγούστου 1979	Πρώτος Πρόεδρος, εκτελέστηκε έπειτα από πραξικόπημα
Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο	3 Αυγούστου 1979	σήμερα	σημερινός, κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα. Ήταν αρχηγός Στρατιωτικού Συμβουλίου την περίοδο από 3 Αυγούστου 1979 ως το 1987, Πρόεδρος από το 1987.

[Επεξεργασία] Πρωθυπουργός

Οι εξουσίες του Πρωθυπουργού είναι πολύ μικρές. Διορίζεται και παύεται από τον Πρόεδρο.

[Επεξεργασία] Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας

Ο πρώτος Πρωθυπουργός ήταν ο Μπονιφάσιο Οντό Έντου, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα πριν την ανεξαρτησία της χώρας. Από τις 12 Οκτωβρίου του 1968 ως τις 15 Αυγούστου του 1982 η θέση είχε καταργηθεί.

Πρωθυπουργός - Κόμμα στο οποίο πρόσκειται	Διάρκεια θητείας		Σημειώσεις
	Από	Μέχρι
Μπονιφάσιο Οντό Έντου - MUNGE	15 Δεκεμβρίου 1963	12 Οκτωβρίου 1968	Αρχηγός κυβέρνησης (επί αυτοδιοίκησης, πριν από την ανεξαρτησία). Μετά την παράδοση της εξουσίας "αυτοκτόνησε" στη φυλακή, όπου βρισκόταν ως πολιτικός κρατούμενος, το 1969. Τα πραγματικά αίτια του θανάτου του πιθανότατα δε θα βρεθούν ποτέ.
Κριστίνο Σερίτσε Μπιόκο (γενν. 1940;) - κανένα κόμμα ως το 1987, στο PDGE από το 1987 ως το 1992	15 Αυγούστου 1982	4 Μαρτίου 1992
Σιλβέστρε Σιάλε Μπιλέκα - PDGE	4 Μαρτίου 1992	1 Απριλίου 1996
Άνχελ Σεραφίν Σερίσε Ντουγκάν (γενν. 1946) - PDGE	1 Απριλίου 1996	4 Μαρτίου 2001
Κάντιδο Μουατετέμα Ρίβας (γενν. 1960) - PDGE	4 Μαρτίου 2001	14 Ιουνίου 2004	Σχημάτισε υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόμενο από 50 συνολικά υπουργούς, η μεγαλύτερη σύνθεση κυβέρνησης (σε υπουργούς) στον κόσμο.
Μιγκουέλ Αμπία Μπιτέο Μπορικό (γενν. 1961;) - PDGE	14 Ιουνίου 2004	14 Αυγούστου 2006
Ρικάρντο Μάνγκουε Ομπάμα Νφουμπέα - PDGE	14 Αυγούστου 2006	σήμερα	o πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας που κατάγεται από τη φυλή Φανγκ.

[Επεξεργασία] Εκλογές

[Επεξεργασία] Προεδρικές εκλογές

Στη χώρα διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές το 1968, 1973, 1989, 1996 και το 2002.

[Επεξεργασία] Προεδρικές εκλογές 2002

Οι τελευταίες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2002 και κατέληξαν σε θριαμβευτική επανεκλογή του Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο

[συζήτηση] – [επεξεργασία]
Πρόεδρος, 15 Δεκεμβρίου 2002

Υποψήφιοι	Κόμματα	%
Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα Μπαζόνγκο	Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial)	97,1
Κελεστίνο Μπονιφάσιο Μπακαλέ	Συσπείρωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social)	2,2
Σύνολο (συμμετοχή 98%)		100
Πηγή: African Elections

[Επεξεργασία] Βουλευτικές εκλογές

Η Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού (Cámara de Representantes del Pueblo) έχει 100 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες για πενταετή θητεία. Ουσιαστικά μόνο το κυβερνών (απολυταρχικό) Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας ασκεί την εξουσία. Τα μικρότερα σε σημασία κόμματα επιτρέπεται να λειτουργήσουν, πρέπει όμως να αποδεχτούν ντε φάκτο την κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος. Στη χώρα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές τα έτη 1963, 1968, 1983, 1988, 1993, 1999, 2004 και 2008. Το 1963, 1968, 1973 ,1982 και 1991 διεξήχθησαν και δημοψηφίσματα για Σύνταγμα.

[Επεξεργασία] Βουλευτικές εκλογές 2008

Στις 29 Φεβρουαρίου του 2008 ο Πρόεδρος Ομπιάνγκ διέλυσε το Κοινοβούλιο και προκήρυξε βουλευτικές εκλογές για τις 4 Μαΐου, υπογράφοντας διάταγμα. Στο ίδιο διάταγμα ορίστηκαν και προεδρικές εκλογές για το έτος 2010.^[9]. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008, το Δημοκρατικό Κόμμα Ισημερινής Γουινέας, του Ομπιάνγκ κέρδισε απόλυτη πλειοψηφία εξασφαλίζοντας 99 επί συνόλου 100 εδρών.^[10].

[Επεξεργασία] Αποτελέσματα

[συζήτηση] – [επεξεργασία]
Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού, 4 Μαΐου 2008

Κόμματα	Έδρες
Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial) PDGE	99
Δημοκρατική Αντιπολίτευση σε συμμαχία με το PDGE
Συσπείρωση για Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social)	1
Σύνολο (συμμετοχή %)	100
Πηγή: jeuneafrique.com

[Επεξεργασία] Πολιτικά κόμματα

Ενώ η χώρα είναι πολυκομματική δημοκρατία από το 1991, με βάση το Σύνταγμα αυτής της χρονιάς, μόνο ένα πραγματικό κόμμα της Αντιπολίτευσης δρα ανοικτά. Επίσης, στις κατά καιρούς εκλογικές αναμετρήσεις έχουν καταγγελθεί πολλά περιστατικά εκτεταμένης νοθείας από πλευράς κυβερνώντος κόμματος.

[Επεξεργασία] Κυβερνών κόμμα

• Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (Partido Democrático de Guinea Ecuatorial)

[Επεξεργασία] Μικρότερα κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά το 1991

Τα κόμματα αυτά ανήκουν σε τρεις κατηγορίες: εκείνα που τάσονται με την κυβέρνηση για να δίνουν μια επίφαση δημοκρατίας, το CpDS, που επιτρέπεται να λειτουργεί ανοικτά αλλά γίνεται αντικείμενο διώξεων και αυτά τα κόμματα τα οποία θεωρούνται παράνομα, καθώς δεν είναι εγγεγραμμένα με την κυβέρνηση.

[Επεξεργασία] Μεγαλύτερα κόμματα ήσσονος σημασίας

• Το μοναδικό νόμιμο κόμμα της Αντιπολίτευσης είναι η Συσπείρωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (Convergencia para la Democracia Social).

Άλλα κόμματα είναι:

• Κίνημα για τον Αυτοπροσδιορισμό του Νησιού Μπιόκο (Movimiento para la Auto-determinación

de la Isla de Bioko).

• Εθνική Δημοκρατική Ένωση της Ισημερινής Γουινέας (Unión Democrática Nacional de Guinea

Ecuatorial)

• Προοδευτικός Δημοκρατικός Συνασπισμός (Alianza Democrática Progresista)
• Κόμμα Προόδου της Ισημερινής Γουινέας (Partido del Progreso de Guinea Ecuatorial)

[Επεξεργασία] Διεθνείς σχέσεις

Το 1977 επί καθεστώτος του Μασίας Νγκουέμα, η χώρα διέκοψε τις διπλωματικές της σχέσεις με την Ισπανία. Δύο χρόνια μετά, ο Μασίας ανατράπηκε με πραξικόπημα και το νέο καθεστώς του Ομπιάνγκ κινήθηκε προς την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με την άλλοτε αποικιοκρατική δύναμη. Έτσι, υπεγράφησαν συμφωνίες για οικονομική και τεχνολογική συνεργασία. Το 2001 ο Πρόεδρος Ομπιάνγκ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Μαδρίτη.

Η Ισημερινή Γουινέα έχει δεσμούς φιλίας με το Καμερούν, παρά τις καταγγελίες των εργατών από το Καμερούν ότι δέχθηκαν κακομεταχείριση το 2000. Διατηρεί θερμότερες σχέσεις με τη Νιγηρία της οποίας ο Πρόεδρος επισκέφθηκε επίσημα το Μαλάμπο το 2001. Το 2003 οι ΗΠΑ επαναλειτούργησαν την πρεσβεία τους στο Μαλάμπο, η οποία είχε κλείσει για οικονομικούς λόγους το 1995. H Ισημερινή Γουινέα έχει προξενείο στην Ελλάδα^[11].

Γενικά η πολιτική της αφρικανικής χώρας είναι αδέσμευτη. Έγινε το 126ο μέλος του ΟΗΕ στις 12 Νοεμβρίου του 1968. Η χώρα είναι επίσης μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, από το 1989. Η διαμάχη για τα θαλάσσια σύνορά της με το Καμερούν τέθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο. Επίσης, η Ισημερινή Γουινέα ερίζει με την Γκαμπόν για την κυριαρχία των νησιών στον Όρμο Κορίσκο. Τέλος, διεκδικεί δικαιοδοσία από τη Νιγηρία και το Καμερούν επί των περιοχών που είναι πλούσιες σε πετρέλαιο στον Κόλπο της Γουινέας.

Αναλυτικά, η χώρα είναι μέλος των εξής διεθνών οργανισμών: ACCT, ACP, AfDB, AU, BDEAC, CEMAC, FAO, FZ, G-77, IBRD, ICAO, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, IMO, Interpol, IOC, ITSO, ITU, MIGA, NAM, OAS (παρατηρητής), OIF, OPCW, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNWTO, UPU, WHO, WIPO, WTO (παρατηρητής).

[Επεξεργασία] Παραπομπές

[Επεξεργασία] Εξωτερικές συνδέσεις

• Οι βουλευτικές εκλογές του 2008 σε ρεπορτάζ της Voice of America.