Καρολίνα του Άνσμπαχ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Καρολίνα του Άνσμπαχ
Caroline Wilhelmina of Brandenburg-Ansbach by Jacopo Amigoni.jpg
Η Βασίλισσα Καρολίνα, από τον Τζιάκοπο Αμιγκόνι, 1735
Περίοδος εξουσίας
11 Ιουνίου 1727 – 20 Νοεμβρίου 1737
Στέψη 11 Οκτωβρίου 1727[1]
Οίκος Οίκος του Ανοβέρου (λόγω γάμου)
Οίκος των Χοεντσόλερν (εκ γενετής)
Γέννηση Άνσμπαχ, Γερμανία
Θάνατος Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, Λονδίνο, Αγγλία
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουεστμίνστερ, Λονδίνο
Πατέρας Ιωάννης-Φρειδερίκος, Μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Μητέρα Πριγκίπισσα Ελεονόρα-Ερδμούδη του Ζαξ-Άιζεναχ
Σύζυγος Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας
Επίγονοι

Η Καρολίνα του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ (Wilhelmina Charlotte Caroline· 1 Μαρτίου 168320 Νοεμβρίου 1737[2]) ήταν βασιλική σύζυγος του μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας Γεωργίου Β΄.

Ο πατέρας της, Ιωάννης Φρειδερίκος, Μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ήταν ο κυβερνήτης ενός μικρού Γερμανικού κρατιδίου, του Πριγκιπάτου του Άνσμπαχ, και ανήκε σε έναν κλάδο του Οίκου του Χοεντσόλερν. Η Καρολίνα έμεινε ορφανή σε νεαρή ηλικία και μετακόμισε στην πεφωτισμένη αυλή της προστάτιδάς της, Σοφίας Καρλόττας του Ανοβέρου, συζύγου του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας. Στην Πρωσσική αυλή, η προηγουμένως περιορισμένη εκπαίδευσή της διευρύνθηκε, και υιοθέτησε το φιλελεύθερο ύφος της προστάτιδάς της. Έγιναν καλοί φίλοι, και οι απόψεις της Σοφίας Καρλόττας επηρέασαν την Καρολίνα όλη της τη ζωή.

Ως νεαρή γυναίκα, η Καρολίνα ήταν περιζήτητη για νύφη. Αφότου απέρριψε την πρόταση του ονομαστικού Βασιλιά της Ισπανίας, Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, παντρεύθηκε τον Γεώργιο Αύγουστο, τον τρίτο στη γραμμή διαδοχής στον Βρετανικό θρόνο και εμφανή διάδοχο στο Εκλεκτοράτο του Ανοβέρου. Απέκτησαν οκτώ παιδιά, επτά από τα οποία έφθασαν στην ενηλικιότητα. Η Καρολίνα μετακόμισε μόνιμα στη Βρετανία το 1714 όταν ο σύζυγος της έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Ως Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ασκούσε πολιτική αντιπολίτευση από κοινού με το σύζυγό της στον πατέρα του Βασιλιά Γεώργιο Α'. Το 1717, ο σύζυγός της αποπέμφθηκε από την αυλή μετά από μια οικογενειακή φιλονικία. Η Καρολίνα συνδέθηκε με τον Ρόμπερτ Ουόλπολ, έναν πολιτικό της αντιπολίτευσης ο οποίος ήταν πρώην υπουργός της κυβέρνησης. Ο Ουόλπολ επανήλθε στην κυβέρνηση το 1720, και ο σύζυγος της Καρολίνας και ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' συμφιλιώθηκαν δημοσίως, μετά από συμβουλή του Ουόλπολ. Κατά τα επόμενα λίγα έτη, ο Ουόλπολ ανήλθε και έγινε ο κυρίαρχος υπουργός.

Η Καρολίνα έγινε βασιλική και εκλεκτορική σύζυγος το 1727, όταν ο σύζυγος της έγινε ο Βασιλιάς Γεώργιος Β'. Ο μεγαλύτερος γιος της, Φρειδερίκος, έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Ήταν στόχος της αντιπολίτευσης, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, και η σχέση της Καρολίνας μαζί του ήταν τεταμένη. Ως πριγκίπισσα και βασίλισσα, η Καρολίνα ήταν γνωστή για την πολιτική επιρροή της, την οποία ασκούσε μέσω του Ουόλπολ και για εκείνον. Η περίοδος της περιέλαβε τέσσερις αντιβασιλείες κατά την διάρκεια των παραμονών του συζύγου της στο Ανόβερο, και πιστώνεται με την ενίσχυση της θέσης της Ανοβεριανής δυναστείας στην Βρετανία κατά την διάρκεια μιας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Η Καρολίνα έγινε αντικείμενο πένθους ευρέως μετά τον θάνατο της το 1737, όχι μόνο από το λαό αλλά επίσης από τον Βασιλιά, ο οποίος αρνήθηκε να νυμφευθεί δεύτερη φορά.

Πρώιμη ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρολίνα γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1683 στο Άνσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Φρειδερίκου, Μαργράβου του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ, και της δεύτερης συζύγου του, Πριγκίπισσας Ελεονόρας-Ερδμούδης του Σαξ-Άιζεναχ.[3][4] Ο πατέρας της ήταν ο ηγεμόνας ενός από τα μικρότερα Γερμανικά κρατίδια· πέθανε από ευλογιά σε ηλικία 32 ετών, όταν η Καρολίνα ήταν τριών ετών. Η Καρολίνα και ο νεαρότερος αδελφός της Μαργράβος Γουλιέλμος Φρειδερίκος, άφησαν το Άνσμπαχ με τη μητέρα τους, η οποία επέστρεψε στο μέρος καταγωγής της, το Άιζεναχ.[5] Το 1692, η εν χηρεία μητέρα της Καρολίνας ωθήθηκε σε έναν δυστυχή γάμο με τον Εκλέκτορα της Σαξωνίας, και η ίδια και τα δύο παιδιά της μετακόμισαν στην Σαξονική αυλή στη Δρέσδη. Η Ελεονόρα-Ερδμούδη έμεινε χήρα ξανά δύο έτη αργότερα, αφότου ο άπιστος σύζυγός της κόλλησε ευλογιά από την ερωμένη της.[6] Η Ελεονόρα έμεινε στη Σαξονία ακόμη δύο έτη, μέχρι τον θάνατό της το 1696.[4][7] Οι ορφανοί Καρολίνα και Γουλιέλμος Φρειδερίκος επέστρεψαν στο Άνσμπαχ για να μείνουν με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό τους, Μαργράβο Γεώργιο Φρειδερίκο Β΄. Ο Γεώργιος Φρειδερίκος ήταν ένας νεαρός με λίγο ενδιαφέρον στο να φροντίζει ένα κορίτσι, κι έτσι η Καρολίνα σύντομα μετοίκησε στο Λύτσενμπουργκ (Lützenburg) λίγο έξω από το Βερολίνο, όπου την φρόντιζαν οι προστάτες της Φρειδερίκος εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου και η σύζυγός του Σοφία Καρλόττα του Ανοβέρου.[8]

Εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φρειδερίκος και η Σοφία Καρλόττα έγιναν βασιλείς της Πρωσίας το 1701. Η βασίλισσα ήταν κόρη της Εν Χηρεία Εκλέκτειρας Σοφίας του Ανοβέρου, και αδελφή του Γεωργίου, Εκλέκτορα του Ανοβέρου. Ήταν γνωστή για την οξυδέρκεια της και τον ισχυρό της χαρακτήρα, και η μη λογοκρινόμενη και φιλελεύθερη αυλή της προσέλκυε πολλούς λόγιους, περιλαμβανομένου του φιλοσόφου Γκότφριντ Λάιμπνιτς.[9] Η Καρολίνα ήταν εκτεθειμένη σε ένα ζωντανό περιβάλλον διανοουμένων αρκετά διαφορετικό από οτιδήποτε είχε βιώσει πρωτύτερα. Προτού αρχίσει την εκπαίδευσή της υπό την αιγίδα της Σοφίας Καρλόττας, η Καρολίνα είχε λάβει λίγη επίσημη εκπαίδευση· η ικανότητα γραφής της παρέμεινε φτωχή σε όλη τη ζωή της.[4][10] Με το ζωντανό μυαλό της, η Καρολίνα εξελίχθηκε σε διανοούμενη σημαντικών ικανοτήτων.[9] Εκείνη και η Σοφία Καρλόττα ανέπτυξαν μια δυνατή σχέση στην οποία η Καρολίνα αντιμετωπίσθηκε σαν παρένθετη κόρη·[11] η βασίλισσα κάποτε είπε ότι το Βερολίνο ήταν "έρημος" χωρίς την Καρολίνα όποτε έφευγε προσωρινά για το Άνσμπαχ.[4][10]

Γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χαρακτικό του βασιλικού ζεύγους και των επτά τέκνων τους που επέζησαν μετά την βρεφική ηλικία

Ευφυής και ελκυστική γυναίκα, η Καρολίνα ήταν περιζήτητη ως νύφη. Η χήρα Εκλέκτειρα Σοφία την αποκάλεσε "πιo ευχάριστη Πριγκίπισσα στη Γερμανία".[12] Θεωρείτο υποψήφια για το χέρι του Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, ο οποίος ήταν υποψήφιος για τον θρόνο της Ισπανίας και αργότερα έγινε Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Ο Κάρολος της έκανε επίσημες νύξεις το 1703, και η σύζευξη ενθαρρύνθηκε από τον Βασιλιά Φρειδερίκο της Πρωσσίας. Μετά από κάποια εξέταση, η Καρολίνα αρνήθηκε το 1704, καθώς δεν επρόκειτο να μεταστραφεί από τον Λουθηρανισμό στον Καθολικισμό.[4][13] Στις αρχές του επόμενου έτους, η Βασίλισσα Σοφία Καρλόττα πέθανε σε μια επίσκεψή της στον τόπο καταγωγής της, το Ανόβερο.[14] Η Καρολίνα ήταν συντετριμμένη, γράφοντας στον Λάιμπνιτς, "Η συμφορά με έχει επισκιάσει με θλίψη και ασθένεια, και είναι μόνο η ελπίδα ότι μπορεί σύντομα να την ακολουθήσω που με παρηγορεί."[14]

Τον Ιούνιο 1705, ο ανιψιός της Βασίλισσας Σοφίας Καρλόττας, Γεώργιος Αύγουστος, ο εκλεκτορικός πρίγκιπας του Ανόβερου, επισκέφθηκε την αυλή του Άνσμπαχ, υποτιθέμενα "ινκόγκνιτο", για να επιθεωρήσει την Καρολίνα, καθώς ο πατέρας της δεν ήθελε ο γιος του να μπει σε έναν κανονισμένο γάμο χωρίς αγάπη όπως είχε ο ίδιος κάνει.[15] Ανιψιός τριών άτεκνων θείων, ο Γεώργιος Αύγουστος βρισκόταν υπό πίεση για να νυμφευθεί και μα αποκτήσει διάδοχο, ή να διακινδυνεύσει την συνέχεια της Ανοβεριανής διαδοχής.[16] Είχε ακούσει αναφορές της "ασύγκριτης ομορφιάς και των ψυχικών χαρακτηριστικών" της Καρολίνας.[17]Αμέσως ευαρεστήθηκε με τον "καλό χαρακτήρα" της και ο Βρετανικός απεσταλμένος ανέφερε ότι ο Γεώργιος Αύγουστος "δεν θα σκεφτόταν καμία άλλη μετά από αυτήν".[4][18] Από την πλευρά της, η Καρολίνα δεν ξεγελάσθηκε από την μεταμφίεση του πρίγκιπα, και βρήκε τον "μνηστήρα" της ελκυστικό.[19] Ήταν ο εμφανής διάδοχος του Εκλεκτοράτου του Ανόβερου του πατέρα του και τρίτος στην γραμμή διαδοχής για τον Βρετανικό θρόνο της μακρινής εξαδέλφης του Βασίλισσας Άννας, μετά την γιαγιά του Εκλέκτειρα Σοφία και τον πατέρα του, τον Εκλέκτορα.[19]

Η Καρολίνα έφθασε στις 22 Αυγούστου 1705 για τον γάμο της με τον Γεώργιο Αύγουστο· παντρεύθηκαν εκείνο το απόγευμα στο παρεκκλήσι του παλατιού στο Χέρρενχαουζεν.[3][4][20] Μέχρι τον Μάιο του επόμενου έτους η Καρολίνα είχε μείνει έγκυος και το πρώτο της παιδί, ο Πρίγκιπας Φρειδερίκος γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1707.[21] Μερικούς μήνες μετά την γέννα, τον Ιούλιο, η Καρολίνα αρρώστησε βαριά με ευλογιά και μετά με πνευμονία. Το μωρό της κρατήθηκε μακριά από εκείνη, αλλά ο Γεώργιος Αύγουστος παρέμεινε στο πλευρό της με αφοσίωση, και κόλλησε και ξεπέρασε την λοίμωξη ο ίδιος.[22] Στα επόμενα επτά έτη, η Καρολίνα απέκτησε τρία επιπλέον παιδιά, την Άννα, την Αμέλια και την Καρολίνα, τα οποία όλα γεννήθηκαν στο Ανόβερο.[23]


H Ενριέττα Χάουαρντ, Κόμισσα του Σάφοκ (εικονιζόμενη) ήταν μία από τις Γυναίκες της Κρεβατοκάμαρας της Καρολίνας και μία από τις ερωμένες του συζύγου της Καρολίνας.

Ο Γεώργιος Αύγουστος και η Καρολίνα είχαν έναν ευρέως επιτυχημένο γάμο, αν και εκείνος συνέχισε να έχει ερωμένες, όπως ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή.[24] Η Καρολίνα γνώριζε καλά της απιστίες του, καθώς ήταν ευρέως γνωστές και της τις ανέφερε ο ίδιος. Οι δύο γνωστότερες ερωμένες του ήταν η Ενριέττα Χάουαρντ, αργότερα Κόμισσατυο Σάφοκ, και, από το 1735, η Αμάλιε φον Βαλμόντεν, Κόμισσα του Γιάρμουθ. Η Χάουαρντ ήταν μία από τις Women of the Bedchamber της Καρολίνας και έγινε Κυρία των Ενδυμάτων (Mistress of the Robes) όταν ο σύζυγός της κληρονόμησε έναν βρετανικό τίτλο ευγενείας το 1731· αποσύρθηκε το 1734.[25] Σε αντίθεση με την πεθερά της και τον σύζυγό της, η Καρολίνα ήταν γνωστή για την γαμήλια πίστη της· ουδέποτε έκανε ντροπιαστικές σκηνές ούτε είχε εραστές.[24] Προτιμούσε οι ερωμένες του συζύγου της να είναι κυρίες επί των τιμών, καθώς ούτως πίστευε ότι θα μπορούσε να τις επιβλέπει καλύτερα.[26]

Η διαδοχή της οικογένεια του συζύγου της στον Βρετανικό θρόνο ήταν ακόμη αβέβαιη, καθώς ο ετεροθαλής αδελφός της Βασίλισσας Άννας Ιάκωβος Στιούαρτ αντιμαχόταν την Ανοβεριανή διεκδίκηση, και ηand Queen Anne and Caroline's grandmother-in-law Dowager Electress Sophia had fallen out. Η Άννα αρνήθηκε σε οποιονδήποτε από τους Ανοβεριανούς την άδεια να επισκεφθούν την Βρετανία κατά την διάρκεια της ζωής της.[27] Η Καρολίνα έγραψε στον Λάιμπνιτς, "Δέχομαι την σύγκριση την οποία έκανες, αν και είναι κολακεία, μεταξύ εμού και της Βασίλισσας Ελισάβετ ως καλό οιωνό. Όπως η Ελισάβετ, τα δικαιώματα της Εκλέκτειρας δεν έγιναν αποδεκτά από μια ζηλόφθονη αδελφή [Queen Anne], και δεν θα είναι ποτέ σίγουρη για το Αγγλικό στέμμα μέχρι την άνοδό της στον θρόνο."[28] Τον Ιούνιο 1714, η Εκλέκτειρα Σοφία πέθανε στα χέρια της Καρολίνας στην ηλικία των 84 και ο πεθερός της Καρολίνας έγινε πιθανός διάδοχος της Βασίλισσας Άννας. Εβδομάδες μετά, η Άννα πέθανε και ο Εκλέκτορας του Ανόβερου ανακηρύχθηκε διάδοχός της και έγινε ο Γεώργιος Α' της Μεγάλης Βρετανίας.[29]

Πριγκίπισσα της Ουαλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Πριγκίπισσα της Ουαλίας, από τον Σερ Γκόντφρι Νέλλερ το 1716

Ο Γεώργιος Αύγουστος απέπλευσε προς την Αγγλία τον Σεπτέμβριο 1714, και η Καρολίνα και δύο από τις κόρες της ακολούθησαν τον Οκτώβριο.[30] Το ταξίδι της στην Βόρεια Θάλασσα από την Χάγη στο Μάργκεϊτ ήταν το μόνο θαλάσσιο ταξίδι που έκανε σε όλη της τη ζωή.[31] Ο νεότερος γιος τους, Πρίγκιπας Φρειδερίκος, παρέμεινε στο Ανόβερο για το υπόλοιπο της βασιλείας του Γεωργίου Α' για να ανατραφεί από ιδιωτικούς δασκάλους.[23]

Με την ανάρρηση του Γεωργίου Α' το 1714, ο σύζυγος της Καρολίνας αυτόματα έγινε Δούκας της Κορνουάλης και Δούκας του Ρόθσι. Λίγο μετά εγκαθιδρύθηκε ως Πρίγκιπας της Ουαλίας οπότε έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Η Καρολίνα ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε τον τίτλο την ίδια εποχή με τον σύζυγό της.[19] Ήταν η πρώτη Πριγκίπισσα της Ουαλίας μετά από περισσότερο από δύο αιώνες, αφού τελευταία ήταν η Αικατερίνη της Αραγονίας. Καθώς ο Γεώργιος Α' είχε αποκηρύξει την σύζυγό του Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε το 1694 προτού γίνει Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, δεν υπήρχε βασιλική σύζυγος, και η Καρολίνα ήταν η πιο υψηλόβαθμη γυναίκα στο βασίλειο.[23] Ο Γεώργιος Αύγουστος και η Καρολίνα έκαναν μια συντονισμένη προσπάθεια να "εξαγγλιστούν" αποκτώντας γνώσεις για την γλώσσα, τους ανθρώπους, την πολιτική και τα έθιμα της Αγγλίας.[32] Δύο ξεχωριστές αυλές αναπτύχθηκαν με ισχυρές αντιθέσεις· του ηλικιωμένου βασιλιά είχε Γερμανούς αυλικούς και κυβερνητικούς υπουργούς, ενώ της Ουαλίας προσέλκυσε Άγγλους ευγενείς εκτός της εύνοιας του βασιλιά, και ήταν σημαντικά δημοφιλέστερη στον Βρετανικό λαό. Η πολιτική αντίδραση προς τον Βασιλιά βαθμιαία επικεντρώθηκε γύρω από τον Γεώργιο Αύγουστο και την Καρολίνα.[33]

Δύο έτη μετά την άφιξή τους στην Αγγλία, η Καρολίνα είχε μια θνησιγενή γέννα, για την οποία η φίλη της Κόμισσα Μπύκεμπουργκ κατηγόρησε τους Άγγλους γιατρούς για την ανικανότητά τους,[34] αλλά το επόμενο έτος απέκτησε άλλον ένα γιο, τον Πρίγκιπα Γεώργιο Γουλιέλμο. Στην βάπτιση τον Νοέμβριο 1717, ο σύζυγός της φιλονίκησε με τον πατέρα του για την επιλογή των νονών, οδηγώντας στον κατ' οίκον περιορισμό του ζεύγους στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου πριν την εκδίωξή τους από την αυλή.[35] Στην Καρολίνα αρχικά επιτράπηκε να μείνει με τα παιδιά τους, αλλά αρνήθηκε καθώς πίστευε ότι η θέση της ήταν με τον σύζυγό της.[36] Εκείνη και ο σύζυγός της μετακόμισαν στο Λέστερ Χάουζ, ενώ τα παιδιά τους παρέμειναν υπό την αιγίδα του Βασιλιά.[37] Η Καρολίνα είχε αρρωστήσει από την ανησυχία, και λιποθύμησε κατά την διάρκεια μιας κρυφής επίσκεψης στα παιδιά της χωρίς την έγκριση του Βασιλιά.[38] Τον Ιανουάριο ο Βασιλιάς υποχώρησε και επέτρεψε την απεριόριστη πρόσβαση της Καρολίνας. Τον Φεβρουάριο, ο Πρίγκιπας Γεώργιος Γουλιέλμος αρρώστησε και ο Βασιλιάς επέτρεψε σε αμφότερους τον Γεώργιο Αύγουστο και την Καρολίνα να τον δουν στο Παλάτι του Κένσινγκτον χωρίς προϋποθέσεις. Όταν το μωρό πέθανε, a post-mortem was conducted to prove that the cause of death was disease (a polyp on the heart) rather than the separation from his mother.[39] περαιτέρω τραγωδίες συνέβησαν το 1718, όταν η Καρολίνα απέβαλε στο Ρίτσμοντ Λοτζ, την εξοχική της κατοικία.[40] Κατά τα επόμενα χρόνια,η Καρολίνα απέκτησε τρία επιπλέον παιδιά: τον Γουλιέλμο, την Μαίρη και την Λουίζα.[41]

Το Λέστερ Χάουζ έγινε σημείο συχνών συναντήσεων για τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης. Η Καρολίνα ανέπτυξε μια φιλία με τον πολιτικό Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, έναν πρώην υπουργό στην κυβέρνηση των Ουίγων ο οποίος ηγείτο μιας δυσαρεστημένης πτέρυγας του κόμματος. Τον Απρίλιο του 1720, η πτέρυγα του Ουόλπολ μέσα στο Κόμμα των Ουίγων συμφιλιώθηκε με την κυβερνώσα πτέρυγα, και ο Ουόλπολ και η Καρολίνα βοήθησαν να γίνει μια συμφιλίωση μεταξύ του Βασιλιά και του συζύγου της στο όνομα της δημόσιας ενότητας.[4][42] Η Καρολίνα ήθελε να αναλάβει πάλι τις τρεις μεγαλύτερες κόρες της , οι οποίες παρέμεναν υπό την αιγίδα του Βασιλιά, και θεώρησε ότι η συμφιλίωση θα οδηγούσε στην επιστροφή τους, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν πουθενά. Ο Γεώργιος Αύγουστος έφτασε να πιστεύει ότι ο Ουόλπολ τον είχε εξαπατήσει σε συμφιλίωση ως μέρος μιας σκευωρίας για να αποκτήσει εξουσία. Ο πρίγκιπας απομονώθηκε πολιτικά όταν οι Ουίγοι του Ουόλπολ μπήκαν στην κυβέρνηση,[43] και το Λέστερ Χάουζ φιλοξενούσε λογοτεχνικές προσωπικότητες και πνευματικούς ανθρώπους, όπως ο Τζον Άρμπαθνοτ και ο Τζόναθαν Σουίφτ, παρά πολιτικούς.[44] Ο Άρμπαθνοτ είπε στον Σουίφτ ότι η Καρολίνα απολάμβανε τα Gulliver's Travels, particularly the tale of the crown prince who wore one high-heel and one low-heel in a country where the King and his party wore low heels, and the opposition wore high ones: a barely veiled reference to the political leanings of the Prince of Wales.[45]

Η διανόηση της Καρολίνας υπερέβαινε κατά πολύ αυτή του συζύγου της, και διάβαζε ακόρεστα. Δημιούργησε μια εκτεταμένη βιβλιοθήκη στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Ως νεαρή γυναίκα, αλληλογραφούσε με τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς, τον διανοητικό κολοσσό ο οποίος ήταν αυλικός και ασχολείτο με πολλά καθήκοντα στον Οίκο του Ανόβερου. Αργότερα διευκόλυνε την αλληλογραφία Λάιμπνιτς-Κλαρκ, που θεωρείται η σημαντικότερη συζήτηση για φιλοσοφία της φυσικής του 18ου αιώνα.

Βασίλισσα και αντιβασίλισσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Βασίλισσα Καρολίνα, από τον Τσαρλς Τζάρβις το 1727

Η Καρολίνα έγινε βασιλική σύζυγος με τον θάνατο του πεθερού της το 1727, και στέφθηκε μαζί με τον σύζυγο της στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 11 Οκτωβρίου εκείνου του έτους.[46] Ήταν η πρώτη βασιλική σύζυγος που στέφθηκε μετά την Άννα της Δανίας το 1603.[47] Αν και ο Γεώργιος Β' κατήγγειλε τον Ουόλπολ ως "απατεώνα και κατεργάρη" λόγω των όρων συμφιλίωσης τον πατέρα του, η Καρολίνα συμβούλεψε τον σύζυγο της να διατηρήσει τον Ουόλπολ ως ηγήτορα υπουργό.[4] Ο Ουόλπολ ηγείτο μιας σημαντικής πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο και ο Γεώργιος Β' δεν μπορούσε παρά αν τον αποδεχθεί ή να διακινδυνεύσει κυβερνητική αστάθεια.[48] Ο Ουόλπολ διασφάλισε μία πληρωμή από τη δημόσια λίστα των £100,000 ανά ε΄τος για την Καρολίνα, και της δόθηκε το Σόμερσετ Χάουζ και το Ρίτσμοντ Λοτζ.[49] Ο αυλικός Λόρδος Χέρβεϊ αποκαλούσε τον Ουόλπολ "υπουργό της Βασίλισσας" σε αναγνώριση της στενής σχέσης τους.[4] Για την επόμενη δεκαετία η Καρολίνα είχε τεράστια επιρροή. Έπεισε τον Βασιλιά να υιοθετήσει πολιτικές κατά εντολή του Ουόλπολ, ενώ έπεισε τον Ουόλπολ να μην προβεί σε προκλητικές πράξεις. Η Καρολίνα είχε απορροφήσει τις φιλελεύθερες απόψεις της μέντορος της, Βασίλισσας Σοφίας Καρλόττας της Πρωσίας, και υπερασπιζόταν την επιείκια προς τους Ιακωβίτες (υποστηρικτές της αντίπαλης διεκδίκησης των Στιούαρτ στο θρόνο), την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία λόγου στο Κοινοβούλιο.[50]

Κατά τα επόμενα λίγα χρόνια, εκείνη και ο σύζυγός της διεξήγαγαν μια διαρκή μάχη εναντίον του μεγαλύτερου γιου τους, Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος είχε μείνει πίσω στη Γερμανία όταν ήλθαν στην Αγγλία. Ενώθηκε με την οικογένεια το 1728, όταν πια είχε ενηλικιωθεί, είχε ερωμένες και χρέη, και αρεσκόταν στα τυχερά παιχνίδια και τα practical jokes. Αντιτίθετο στις πολιτικές πεποιθήσεις του πατέρα του, και παραπονιόταν για την έλλειψη επιρροής του στην κυβέρνηση.[4][51] Η Πράξη Αντιβασιλείας 1728 έκανε την Καρολίνα αντί του Φρειδερίκου αντιβασίλισσα όταν ο άνδρας ήταν στο Ανόβερο για πέντε μήνες από τον Μάιο 1729. Κατά την αντιβασιλεία της, ένα διπλωματικό συμβάν με την Πορτογαλία (όπου ένα Βρετανικό πλοίο where a British ship had been seized on the Tagus) was defused, and the negotiation of the Treaty of Seville between Britain and Spain was concluded.[51][52] Από τον Μάιο 1732, εκείνη ήταν αντιβασίλισσα για τέσσερις μήνες ενώ ο Γεώργιος Β' ήταν πάλι μακριά στο Ανόβερο. Μια έρευνα στο ποινικό σύστημα αποκάλυψε ευρέως διαδεδομένες παρατυπίες, όπως βάναυση μεταχείριση και συνωμοσία για αποδράσεις πλούσιων καταδίκων. Η Καρολίνα πίεσε τον Ουόλπολ για μεταρρυθμίσεις, σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχώς.[53] Τον Μάρτιο 1733, Walpole introduced an unpopular excise bill to parliament, which the Queen supported, but it gathered such strong opposition that it was eventually dropped.[54]

Όλη η ζωή της Καρολίνας στη Βρετανία πέρασε στα Νοτιοανατολικά της Αγγλίας μέσα ή γύρω από το Λονδίνο.[55] Ως βασίλισσα, συνέχισε να περιβάλλει τον εαυτό της με καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους. Συνέλεγε κοσμήματα, ειδικά cameos and intaglios, acquired important portraits and miniatures, and enjoyed the visual arts. She commissioned works such as terracotta busts of the kings and queens of England from Michael Rysbrack,[56] and supervised a more naturalistic design of the royal gardens by William Kent and Charles Bridgeman.[57] Το 1728, ανακάλυψε συλλογές σκίτσων του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Hans Holbein that had been hidden in a drawer since the reign of Γουλιέλμου Γ'.[58]

Η μεγαλύτερη κόρη της Καρολίνας Άννα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ' της Οράγγης το 1734, και μετακόμισε με τον σύζυγό της στις Κάτω Χώρες. Η Καρολίνα έγραψε στην κόρη της για την "απερίγραπτη" λύπη του χωρισμού.[59] Η Άννα σύντομα νοστάλγησε το σπίτι της, και ταξίδεψε πίσω στην Αγγλία όταν ο σύζυγός της πήγε σε εκστρατεία. Τελικά, ο σύζυγός και ο πατέρας της την διέταξαν να επιστρέψει στην Ολλανδία.[60]

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πορτρέτο από τον Τζόζεφ Χάιμορ, 1735

Στα μέσα του 1735, ο Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, απογοητεύτηκε περαιτέρω όταν η Καρολίνα, αντί εκείνος, ενέργησε ξανά ως αντιβασιλιάς ενώ ο βασιλιάς ήταν απών στο Ανόβερο.[61] Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα κανόνισαν τον γάμο του Φρειδερίκου το 1736, με την Πριγκίπισσα Αυγούστα του Ζάξε-Γκότα. Λίγο μετά τον γάμο, ο Γεώργιος πήγε στο Ανόβερο και η Καρολίνα ανέλαβε πάλι τον ρόλο του "Προστάτη του Βασιλείου".

Κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μνημεία αφιερωμένο στην Καρολίνα στην όχθη της Σέρπενταϊν, μιας γραφικής λίμνης στο Λονδίνο που δημιουργήθηκε με δική της θέληση.

Η Καρολίνα πενθήθηκε αρκετά. Οι ΠροτεστάντεςThe Protestants lauded her moral example, and even the Jacobites acknowledged her compassion, and her intervention on the side of mercy for their compatriots.[62] During her lifetime her refusal to convert when offered the hand of Archduke Charles was used to portray her as a strong adherent to Protestantism.[4] For example, John Gay wrote of Caroline in A Letter to A Lady (1714):

The pomp of titles easy faith might shake,
She scorn'd an empire for religion's sake:
For this, on earth, the British crown is giv'n,
And an immortal crown decreed in heav'n.

She was widely seen by both the public and the court as having great influence over her husband.[63] A satirical verse of the period went:[64]

You may strut, dapper George, but 'twill all be in vain,
We all know 'tis Queen Caroline, not you, that reign –
You govern no more than Don Philip of Spain.
Then if you would have us fall down and adore you,
Lock up your fat spouse, as your dad did before you.

The memoirs of the eighteenth century, particularly those of John, Lord Hervey, fed perceptions that Caroline and Walpole governed her husband. Peter Quennell wrote that Hervey was the "chronicler of this remarkable coalition" and that she was Hervey's "heroine".[65] Using such sources, biographers of the nineteenth and twentieth centuries credit her with aiding the establishment of the House of Hanover in Britain, in the face of Jacobite opposition. R. L. Arkell wrote "by her acumen and geniality, [Caroline] ensured the dynasty's rooting itself in England", and W. H. Wilkins said her "gracious and dignified personality, her lofty ideals and pure life did much to counteract the unpopularity of her husband and father-in-law, and redeem the early Georgian era from utter grossness."[66] Although modern historians tend to believe that Hervey, Wilkins and Arkell have overestimated her importance, it is nevertheless probable that Caroline of Ansbach was one of the most influential consorts in British history.[4]

Τίτλοι, προσφωνήσεις,διακρίσεις και εμβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προσφωνήσεις
Βασίλισσα Καρολίνα ως σύζυγος
Arms of Caroline of Brandenburg-Ansbach.svg
Προσφώνηση αναφοράς Αυτής Μεγαλειότητα
Προφορική προσφώνηση Μεγαλειοτάτη
Εναλλακτική προσφώνηση Ma'am

Τίτλοι και προσφωνήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1683–1705: Αυτής Γαλήνια Υψηλότητα[67] Πριγκίπισσα Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
  • 1705–1714: Αυτής Γαλήνια Υψηλότητα Η Εκλεκτορική Πριγκίπισσα του Ανοβέρου [68]
  • 1714–1727: Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα της Ουαλίας[69]
  • 1727–1737: Αυτής Μεγαλειότητα Η Βασίλισσα[70]

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Κομητεία Κάρολαϊν στην Βρετανική Αποικία της Βιρτζίνια ονομάστηκε προς τιμή της όταν ιδρύθηκε το 1727.[71]

Επίγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι δέκα περίοδοι εγκυμοσύνης της Καρολίνας είχαν ως αποτέλεσμα οκτώ γεννήσεις. Ένα από τα παιδιά της πέθανε κατά την παιδική του ηλικία, ενώ επτά έφτασαν την ενηλικίωση.

Όνομα Γέννηση Θάνατος Notes[72]
Οι ημερομηνίες σε αυτό τον πίνακα είναι κατά το Νέο Ημερολόγιο
Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας 1 Φεβρουαρίου 1707 31 Μαρτίου 1751 παντρεύτηκε το 1736, Πριγκίπισσα Αυγούστα του Ζαξ-Γκότα-Άλτενμπεργκ, με την οποία απέκτησε απογόνους
Άννα, Βασιλική Πριγκίπισσα 2 Νοεμβρίου 1709 12 Ιανουαρίου 1759 παντρεύτηκε το 1734, τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο Δ΄ της Οράγγης-Νασάου, με τον οποίο απέκτησε απογόνους
Πριγκίπισσα Αμελία 10 Ιουνίου 1711 31 Οκτωβρίου 1786  
Πριγκίπισσα Καρολίνα 10 Ιουνίου 1713 28 Δεκεμβρίου 1757  
Θνησιγενήςγιος 20 Νομεβρίου 1716 20 Νοεμβρίου 1716
Πρίγκιπας Γεώργιος-Γουλιέλμος 13 Νοεμβρίου 1717 17 Φεβρουαρίου 1718 πέθανε κατά την παιδική του ηλικία
Πρίγκιπας Γουλιέλμος, Δούκας του Κάμπερλαντ 26 Απριλίου 1721 31 Οκτωβρίου 1765  
Πριγκίπισσα Μαίρη 5 Μαρτίου 1723 14 Ιανουαρίου 1772 παντρεύτηκε το 1740, τον Φρειδερίκο Β΄, Λαντγράβο της Έσσης-Κάσελ, με τον οποίο απέκτησε απογόνους
Πριγκίπισσα Λουίζα 18 Δεκεμβρίου 1724 19 Δεκεμβρίου 1751 παντρεύτηκε το 1743, τον Φρειδερίκο Ε΄, Βασιλιά της Δανίας και της Νορβηγίας, με τον οποίο απέκτησε απογόνους

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κατά την πορεία της ζωής της Καρολίνας, χρησιμοποιούντο δύο ημερολόγια: το Ιουλιανό ημερολόγιο και το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το Ανόβερο υιοθέτησε το Γρηγοριανό ημερολόγιο στις 19 Φεβρουαρίου (Ιουλιανό) / 1 Μαρτίου (Γρηγοριανό) 1700. Η Μεγάλη Βρετανία το υιοθέτησε στις 3/14 Σεπτεμβρίου 1752, μετά τον θάνατο της Καρολίνα. Αν δεν υποδεικνύεται διαφορετικά, οι ημερομηνίες πριν τον Σεπτέμβριο 1752 είναι στο Ιουλιανό. Όλες οι ημερομηνίες μετά τον Σεπτέμβριο 1752 είναι στο Γρηγοριανό. Όλα τα έτη υποτίθεται ότι αρχίζουν την 1η Ιανουαρίου και όχι στις 25 Μαρτίου, οπότε άρχιζε το Αγγλικό Νέο Έτος.
  2. dates
  3. 3,0 3,1 Weir, pp. 277–278.
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 Taylor.
  5. Arkell, p. 5.
  6. Arkell, p. 6; Van der Kiste, p. 12.
  7. Arkell, p. 6; Hichens, p. 19.
  8. Arkell, pp. 6–7.
  9. 9,0 9,1 Hichens, p. 19.
  10. 10,0 10,1 Van der Kiste, p. 13.
  11. Hanham, p. 279.
  12. Arkell, p. 18.
  13. Arkell, pp. 9–13.
  14. 14,0 14,1 Van der Kiste, p. 14.
  15. Arkell, p. 18; Fryer et al., p. 33; Hichens, p. 19; Van der Kiste, p. 15.
  16. Hanham, p. 281.
  17. Hanoverian envoy Baron Philipp Adam von Eltz, quoted in Quennell, p. 19.
  18. Arkell, p. 19; Van der Kiste, p. 15.
  19. 19,0 19,1 19,2 Fryer et al., p. 33.
  20. Van der Kiste, p. 17.
  21. Van der Kiste, pp. 18–19.
  22. Arkell, pp. 38–39; Van der Kiste, p. 21.
  23. 23,0 23,1 23,2 Fryer et al., p. 34.
  24. 24,0 24,1 Hichens, p. 21.
  25. Arkell, pp. 70, 149.
  26. Fryer et al., p. 36.
  27. Van der Kiste, p. 30.
  28. Van der Kiste, p. 28.
  29. Arkell, p. 57.
  30. Arkell, pp. 64–66; Van der Kiste, p. 36.
  31. Arkell, p. 67; Hanham, p. 285; Van der Kiste, p. 38.
  32. Hanham, p. 284.
  33. Fryer et al., p. 34; Hanham, pp. 286–287.
  34. Van der Kiste, p. 60.
  35. Arkell, p. 102.
  36. Hanham, p. 289; Hichens, p. 23.
  37. Arkell, pp. 102–105; Van der Kiste, p. 64.
  38. Van der Kiste, p. 66.
  39. Van der Kiste, p. 67.
  40. Arkell, p. 112; Van der Kiste, p. 68.
  41. Fryer et al., p. 37.
  42. Quennell, pp. 79–81; Van der Kiste, pp. 72–73.
  43. Arkell, pp. 125–126.
  44. Arkell, pp. 135–136.
  45. Arkell, p. 136; Van der Kiste, p. 82.
  46. Hanham, p. 292; Weir, pp. 277–278.
  47. Arkell, p. 154.
  48. Black, pp. 29–31, 53 and 61.
  49. Arkell, p. 147; Van der Kiste, p. 93.
  50. Van der Kiste, pp. 104–105.
  51. 51,0 51,1 Van der Kiste, p. 119.
  52. Arkell, pp. 167–169.
  53. Van der Kiste, pp. 126–127.
  54. Arkell, pp. 197–203.
  55. Arkell, p. 67; Van der Kiste, p. 41.
  56. Van der Kiste, p. 124.
  57. Arkell, pp. 247–249; Van der Kiste, pp. 101–102.
  58. Arkell, p. 245; Van der Kiste, p. 123.
  59. Arkell, p. 212; Van der Kiste, p. 134.
  60. Van der Kiste, pp. 135–136.
  61. Van der Kiste, pp. 139–140.
  62. Van der Kiste, p. 165.
  63. Arkell, p. 149; Van der Kiste, p. 102.
  64. Arkell, p. 149; Quennell, pp. 165–166.
  65. Quennell, pp. 168–170.
  66. Quoted in Van der Kiste, p. 165.
  67. e.g. Letter to Caroline from a Viennese bishop, quoted in Arkell, p. 8.
  68. e.g. Arkell, pp. 27 ff.
  69. e.g. copies of London Gazette, 1714–1727.
  70. e.g. Letter from Berlin to Prussian envoy Wallenrodt, 7 October 1727, quoted in Arkell, p. 160.
  71. Wingfield, p. 1.
  72. Weir, pp. 277–284.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Gerrard, Christine (2002). «Queens-in-waiting: Caroline of Anspach and Augusta of Saxe-Gotha as Princesses of Wales». Στο: Campbell Orr, Clarissa. Queenship in Britain, 1660–1837: Royal Patronage, Court Culture and Dynastic Politics. Manchester University Press. σελ. 142–161. ISBN 0-7190-5770-1. 
  • Marschner, Joanna (2002). «Queen Caroline of Anspach and the European museum princely tradition». Στο: Campbell Orr, Clarissa. Queenship in Britain, 1660–1837: Royal Patronage, Court Culture and Dynastic Politics. Manchester University Press. σελ. 130–142. ISBN 0-7190-5770-1. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Καρολίνα του Άνσμπαχ
Γέννηση: 1 Μαρτίου 1683 Θάνατος: 20 Νοεμβρίου 1737
Βρετανική βασιλική οικογένεια
Νέος τίτλος
Βασιλική σύζυγος της Μεγάλης Βρετανίας
1727–1737
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Μαρία της Μόντενα
Βασιλική σύζυγος της Ιρλανδίας
1727–1737
Γερμανική αριστοκρατία
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Σοφία του Παλατινάτου
Εκλεκτορική σύζυγος του Ανόβερου
1727–1737
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς