Καργκέζε
 |
Αυτό το λήμμα ή η ενότητα δεν αναφέρει τις πηγές του ή δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 23/06/2010. |
| Καργκέζε Carghjese - Carghjesi - Cargèse |
|
|---|---|
 Ελληνική Καργκέζε |
|
| Γεωγραφία | |
| Τοποθεσία |  Κορσική |
| Αρχιπέλαγος | Μεσόγειος Θάλασσα |
| Έκταση | 45.99 τ.χλμ |
| Χώρες | |
 Γαλλία |
|
| Περιφέρεια |  Νότια Κορσική |
| Πρωτεύουσα |  Αιάκειο (πληθ. 52.880) |
| Δημογραφικά Χαρακτηριστικά | |
| Πληθυσμός | 982 (απογραφής 1999) |
| Πυκνότητα | 21 κάτοικοι /τ.χλμ |
| Ιστότοπος | |
| http://www.corsica.net/cargese/ | |
Το Καργκέζε (κορσικανικά: Carghjese, γαλλικά: Cargèse) είναι μια κοινότητα στο τμήμα της Νότιας Κορσικής (Corsica suttana, Corse du Sud) της Γαλλίας στο νησί της Κορσικής. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δασκαλάκη (Carghjese, Ελληνικά Καρυαί), ονομασία από τους αποίκους, που καταγωγή τους, ήταν η Καρυούπολις τής Μάνης. Στην νέα πατρίδα τούς οδήγησε ο επίσκοπος Καρυουπόλεως Παρθένιος Καλκανδής.
Οι Κορσικανοί Μανιάτες είναι απόγονοι Μανιατών, οι οποίοι μετανάστευσαν στην Κορσική κατά τη διάρκεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από τότε η περιοχή Καργκέζε της Κορσικής αναφέρεται ως Ελληνική Καργκέζε (Cargèse la Grecque). Η προέλευση της ελληνικής κοινότητας Μανιατών στην Κορσική χρονολογείται στον 17ο αιώνα. Στις 25 Ιουνίου 1665 η κυβέρνηση της Γένοβας χορήγησε το αίτημα των Ελλήνων αλλά διάρκεσε άλλα δέκα έτη για να πραγματοποιηθεί η μετανάστευση. Τα ελληνικά ονόματα των μεταναστών Ιταλοποιηθήκανε προτού να φύγουν για την Κορσική: για παράδειγμα Παπαδάκης άλλαξε σε Papadacci (Καποδημάκης=Capodimacci, Δραγάκης=Dragacci, Φρυμιγάκης=Frimigacci, Γαριδάκης=Garidacci, Πετρολάκης=Petrolacci, Ραγατζάκης=Ragazzacci, Βογλιμάκης=Voglimacci, Ζανετάκης=Zanetacci). Σε πέντε έτη οι άποικοι έχτισαν ένα χωριό το Παομοία (Paomia). Μέσα σε ένα έτος, οι Έλληνες έχτισαν και πέντε χωριουδάκια, τα Pancone, Corone, Rondolini, Salici και Monte Rosso, μετασχημάτισαν την περιοχή σε μια από τις πλουσιότερες αγροτικές περιοχές στην Κορσική και έζησαν σε ειρήνη με τους Κορσικανούς γείτονές τους.
Όταν οι Μανιάτες απέρριψαν τη βοήθεια πρως τους Κορσικανούς σε μια τοπική έγερση ενάντια της Γένοβα και άρχισε η διαφωνία μεταξύ των δύο, αναγκάστηκαν να αφήσουν το χωριό τους και να κινηθούν προς την πρωτεύουσα της Κορσικής, το Αζάτσιο (Aiacciu), αρχαίο Αιάκειο. Αφότου πωλήθηκε η Κορσική στη Γαλλία, οι Μανιάτες επέστρεψαν στην αρχική περιοχή και η Γαλλία προσφέρθηκε να τους εγκαταστήσει στο νέο χωριό Καργκέζε όπου ζουν με τους Κορσικανούς γείτονές τους. Η ελληνική γλώσσα εμφανίζεται να διαιωνίζεται με μορφή τοπικών διαλέκτων μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα. Την ελληνική διάλεκτος του Καργκέζε εξερεύνησε ο ολλανδικός ερευνητής Gerard Hendrik Blanken και άλλοι.
To χωριό φημίζεται για τις δύο εκκλησίες την ουνιτική (ελληνοκαθολική) και την ρωμαιοκαθολική, οι οποίες είναι χτισμένες σε αντικριστούς λόφους. Η ουνιτική εκκλησία αναφέρεται από τους κατοίκους και ως Ελληνική εκκλησία. Η κυριακάτικη λειτουργία γίνεται μια Κυριακή στην ρωμαιοκαθολική και μια στην ουνιτική εκκλησία. Το χωριό δεν έχει ορθοδόξους χριστιανούς, αφού έχουν αναγνωρίσει τον πάπα και έγιναν ουνίτες. Ουνίτες ονομάζονται οι ορθόδοξοι οι οποίοι προσχώρησαν στην ρωμαιοκαθολική εκκλησία διατηρώντας το ορθόδοξο τυπικό.
[Επεξεργασία] Δες επίσης
[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία
- G. H. Blanken: Introduction à une étude du dialecte grec de Cargèse (Corse). Préliminaires – phonétique. A. W. Sijthoff, Leiden, 1947 (Proefschrift). – Dissertation.
- G. H. Blanken: Les Grecs de Cargèse, Corse. Recherches sur leur langue et sur leur histoire. A. W. Sijthoff’s Uitgeversmaatschappij, Leiden, 1951 (Volume 2 was never published).
- Dialetto neogreco parlato a Cargese (Corsica), Parlangèli, O. 1952, in "Orbis", n. 1, pp. 53-54.
- Nicholas, Nick (2005), "A history of the Greek colony of Corsica", Journal of the Hellenic Diaspora (New York: Pella) 31 (1): 33–78.
- Nicholas, Nick (2006), "Negotiating a Greco-Corsican identity", Journal of Modern Greek Studies 24: 91–133, doi:, http://www.tlg.uci.edu/~opoudjis/Work/24.1nicholas.pdf.
- Stephanopoli de Comnène, Nicolaos (1826), Histoire de la colonie grecque établie en Corse, Paris: A. Thoisnier-Desplaces, http://books.google.co.uk/books?id=1bo9t8qrEeIC.
- Stephanopoli de Comnène, Michel (2002), Histoire des Grecs–Maniotes en Corse: III. Cargèse 1776-1894, Athens: Études Laconiennes, ISBN 960-86254-3-2.
- Appolis, Émile (1964), "Les rapports entre catholiques de rite grec et de rite latin à Cargèse (Corse)", Actes du 88e Congrès national des sociétés savantes, Clermont-Ferrand, 1963. Section d'histoire moderne et contemporaine, Paris: Impr. National, σελ. 85–110, OCLC 494116996.
- Bartoli, Marie-Claude (1975), "Sidi-Merouan une colonie gréco-corse en Algérie", Études Corses 4: 111–142.
- Stephanopoli, Patrice (1900), Histoire des Grecs en Corse, Paris: Ducollet Frères, OCLC 7817772.
- Stephanopoli de Comnène, Nicolaos (1843), Génie des colonies grecques, Spartiates et peuple indigène de la Corse, Paris: L. Mathias, http://books.google.com/books?id=wSxCAAAAcAAJ.
- Stephanopoli de Comnène, Michel; Manceau, Rose-Hélène (2002), Les deux églises de Cargèse: histoire et patrimoine, Ajaccio, France: A. Piazzola, ISBN 2907161857.
- Stephanopoli de Comnène, Michel (1997), Histoire des Grecs–Maniotes en Corse: I. Paomia 1676-1731, Athens: Études Laconiennes.
- Stephanopoli de Comnène, Michel (2000), Histoire des Grecs–Maniotes en Corse: II. Ajaccio 1731-1775, Athens: Études Laconiennes.
- Tozer, H.F. (1882), "Vitylo and Cargese", Journal of Hellenic Studies 3: 354–360.
- Coppolani, J. (1949), "Cargèse. Essai sur la géographie humaine d'un village corse", Revue de géographie alpine 37 (1): 71–108, http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/rga_0035-1121_1949_num_37_1_5457.
