Κανόνας του Κράμερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Κανόνας του Κράμερ είναι ένα θεώρημα στη γραμμική άλγεβρα, που δίνει τη λύση σε ένα γραμμικό σύστημα εξισώσεων με τη μορφή ορίζουσας. Έχει πάρει το όνομα του από τον Γκάμπριελ Κράμερ (1704-1752), ο οποίος διατύπωσε αυτόν τον κανόνα το 1750 στo βιβλίο του 'Ιntroduction á l’analyse des lignes courbes algébriques'. Εντούτοις, ο κανόνας αυτός είχε εκδοθεί πρωτύτερα το 1748 από τον Κόλιν Μακλόριν στο βιβλίο του 'Treatise of Algebra' και πιστεύεται ότι ο Μακλόριν γνώριζε για τη μέθοδο αυτή από το 1729.^[1]

[Επεξεργασία] Παραπομπές

1. ↑ Carl B. Boyer, A History of Mathematics, 2η έκδοση (Wiley, 1968), σελ. 431.

[Επεξεργασία] Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

• MIT Linear Algebra Lecture on Cramer’s Rule at Google Video, from MIT OpenCourseWare